Mag ik even klagen!

22-6-2015

Potjandozen wat een weg moet ik toch afleggen, ik dacht dat ik er was! Ben ik inmiddels alweer tot de conclusie gekomen dat dat NIET zo is! 
De diagnose ligt nu 2,5 jaar achter me en ik heb er werkelijk alles aan gedaan wat in mijn macht ligt om 'beter' te worden. Na de eerste chemo menstrueerde ik niet meer en kwam de overgang er ook nog in een klap bij.

 

Wat heb ik zoal gedaan? Daar komt de hele lijst:

Ik heb aan het Herstel en Balans revalidatieprogramma mee gedaan.

Ik ben naar de psycholoog geweest om alle 'dood en verderf' daar op tafel te gooien (ik had doodsangst bleek achteraf).

Ik sport, wat inmiddels niet veel meer voorstelt. Door heup- en bovenrugspierenpijn moet ik steeds rustiger aan doe.

Ik eet gezond.

Ik pak de draad weer op en ben begonnen met sieraden maken, wat voor rust en ontspanning zorgt. 

Ik heb oedeem therapie op zijn tijd (omdat er regelmatig vocht ophoopt in het operatie gebied).

Laat me soms masseren. 

Ik kan geen alcohol meer verdragen.

Koffie is inmiddels decafe geworden.

Ik heb huishoudelijke hulp. Vreselijk, maar goed hier heb ik me ook maar bij neergelegd......

Regelmatig komt er een spierpijn/zenuwpijn vanuit mijn schouder/nekspieren opzetten, dat zorgt voor hoofdpijn en me helemaal beroerd voelen. Het enige middel dat helpt is een zware pijnstiller tegen migraine.


En toen ik dacht dat ik de kanker inmiddels achter me kon laten en dóórgaan met mijn leven werd ik terug gefloten door de mijn lichaam, mijn heup ging steeds meer pijn doen en straalde door naar mijn been. Vooral 's nachts. Een botscan sloot gelukkig uitzaaiingen uit. Maar pff, wat een impact heeft dit, de uitslag was zo spannend! Met deze klachten ben ik onder begeleiding gegaan bij een fysiotherapeut (en acupuncturist). En waar ben ik sinds kort weer beland op aanraden van de fysiotherapeut? Bij de psycholoog. Deze keer werken aan 'acceptatie'. Want toen ik bij de fysio alleen maar zat te huilen elke week opnieuw vroeg hij me of het niet verstandig was om psychische hulp te gaan zoeken. Lichaam en geest staan immers met elkaar in verbinding. De heupklachten waren complex, hij kon de pijn niet behandelen. Helaas. Soms vraag ik me af what's next???


Vanavond ga ik naar een thema avond 'Doorgaan na kanker' in een inloophuis voor kankerpatiënten en hun naasten in Leiden. Misschien wordt ik daar nog iets wijzer van.

Reactie schrijven

Commentaren: 0