This is my moment

Soms kan je dingen beter niet weten. Sinds mijn apps van de fitness sportschool en stappenteller gesynchroniseerd zijn weet ik het en nu ben ik verslaafd. Het is zo 'vervelend' ik moet nu een paar keer per dag even kijken of ik van mijn plek gebonjourd ben en zo ja dan is de vraag: welke kant op?  Taraaaaaa ik kwam binnen uit het niets op de 153 ste plek van de minstens 200 leden op die lijst (tenminste dat getal heb ik nog zien staan, maar je kunt maar tot een bepaalde hoeveelheid terug scrollen afhankelijk van de plek waar je staat) van de sportschool die op de lijst staan van het klassement en schoot ik van het ene op het andere moment naar de 8 ste plek (na synchroniseren). Het is natuurlijk heerlijk ego strelend en ook relatief maar ik heb hier even grote binnenpret om!

Dat ik dit nog mag meemaken! Na een paar jaar getobd te hebben met blessures en migraine (waarvan ik tot voor kort niet wist dat het migraine was) kwam ik maar niet waar ik wezen wilde met fitnessen. Na een lange weg bewandeld te hebben van (alternatieve) artsen, fysiotherapie, osteopathie, massages tot aan revalidatie fitness toe, ging het maar niet beter met me en hierover was ik zo teleurgesteld, boos en verdrietig dat ik besloot helemaal te stoppen met fitnessen. 

 

Ik begon met Yuè Zhineng Qigong, een Chinese bewegingsleer, om toch lekker bezig te blijven en dit is het rustigste dat ik ooit aan lichamelijke inspanning heb gedaan en nog steeds doe.

Ik dacht serieus nooit meer een sportschool binnen te lopen. En zeg nooit nooit, want ineens kreeg ik drie maanden geleden toch weer de geest. Ik verlangde weer naar een bepaald soort energie die ik van fitnessen krijg en om mijn spieren te versterken om nu en later minder blessure gevoelig te blijven. Ik besloot in een andere sportschool opnieuw te beginnen en dit keer onder begeleiding van een personal trainer. Dat was voor mij ook nieuw, want ik heb personal training altijd tegengehouden maar nu was ik er blijkbaar aan toe. Ik dacht ik probeer het twee of drie lessen en als het me niet bevalt of als ik weer pijn krijg dan stop ik er direct mee. Niet wetende dat ik direct een abonnement van drie maanden zou gaan afsluiten (hoe grappig)!

 

Ik ging naar mijn eerste afspraak toe in de stellige overtuiging dat ik zou gaan zeggen dat ik alles behalve mijn bovenlichaam en armen wilde trainen, want voorheen kreeg ik hier telkens 'pijn' (migraine) van, hoe licht de oefeningen die ik uitvoerde ook waren, sinds ik borstkanker gehad heb. Kwamen de pijnen/algehele malaise door de operatie? Mijn hierdoor verkeerde lichaamshouding? Mijn hierdoor gekregen nek/bovenrug spierspanningen? De chemo's of bestralingen? De medicatie? Alles bij elkaar? Wie zal het zeggen? Het vervelende was dat niemand het me kon vertellen, niemand had het verlossende antwoord over wat ik had (behalve de huisarts) en hoe ik hier vanaf kon komen. Afijn, ik zou de personal trainer vertellen welke lichaamsdelen ik alleen wilde trainen...... totdat ik voor deze grote donker getinte Portugese man stond, een en al spierbundel, een boom van een vent met vriendelijke uitstraling, die heel enthousiast overkwam en ook nog rekening hield met zijn cliënt (ik) haar conditie. Hij zei: 'we bekijken per keer wat je kan en tot hoever je kan gaan'. Plotseling verdwenen mijn gedachtes als sneeuw voor de zon en sprak ik tot mijn grote verbazing niet eens mijn voornemens uit, nee, ik besloot ter plekke zijn advies op te volgen en dan zou ik wel kijken wat er zou gaan gebeuren.

 

Nog steeds zag ik toen niet in dat de soort zenuwpijn die kwam uit mijn bovenrug/schouders/nekspieren, hoofdpijn, misselijkheid en algehele malaise na (teveel) inspanning vaak gecombineerd met (flinke) vermoeidheid 'gewoon' migraine was, al wist ik wel wat migraine was. Op de een of andere manier kon ik dit nog niet inzien, omdat 'het niet bij me hoorde', want voor borstkanker was ik bijna nooit ziek en had ik vrijwel geen lichamelijke klachten en al helemaal geen migraine. Het grappige is ik slikte wel medicatie tegen migraine, want paracetamol en NSAID's werken hier niet tegen. Dus legde ik soms omslachtig uit wat ik had en dan zei ik er nog bij: 'maar migraine heb ik niet' (omdat ik wist dat de medicijnen die ik slikte en wel hielpen speciaal tegen migraine waren). Recent zijn mijn ogen geopend dankzij een gesprek met een psychotherapeut.

 

Ik voel me helemaal gelukkig, want de afgelopen weken is er nog een nieuwe wereld voor me open gegaan, de wereld van 'ik kan alles weer' tot 'ik kan veel meer dan ik dacht'. Alle, best zware, arm oefeningen met gewichten/apparaten kan ik gewoon doen ondanks okseltoilet (lymfeklieren die uit mijn oksel gehaald zijn) in overleg met mijn oedeem therapeut, als ik maar geen pijn krijg zei ze. En het blijft opletten natuurlijk dat ik geen dikke arm mag krijgen. Een keer per week werd ik afgemat met leuke en vooral afwisselende oefeningen en toch hield ik er nauwelijks spierpijn aan over tot mijn grote verbazing en nog belangrijker geen migraine (op een enkele keer na). Ik sta er nog steeds versteld van...en nu sta ik op de achtste plek in het klassement, hoe lollig is dat? En dit is nog maar het begin, want ik ben pas net komen kijken in de sportschool (oeps). En geweldig toch dat als ik op dit niveau blijf bewegen (zie foto) ik met 4,5 jaar mijn leven kan verlengen en nog veel meer goeds, deze positieve gedachtes neem ik graag mee!

Had ik deze vooruitgang niet een paar jaar eerder kunnen boeken met personal training? Nee dat geloof ik niet, alles gebeurt met een reden en je wordt je er pas bewust van wanneer de tijd er rijp voor is. En hoe gaat het nu met de migraine waar ik zo'n lange tijd mee stoeide? Ik ben me er inmiddels meer bewust van wat het triggert (de grootste trigger is alcohol, een glas kan soms al teveel zijn dat wisselt en daarnaast vermoeidheid in combinatie met houding en stress). En ik kan weer gewoon mijn armen trainen zonder migraine te krijgen. Hoe dat komt? Ik denk dat mijn lichaam zo goed uitgerust is door Qigong en regelmatig mediteren dat het nu meer kan hebben. 

 

Een paar dagen geleden heb ik mijn laatst personal training voltooid en nu ga ik verder op eigen kracht. Mijn wens gaat in vervulling! Schouderklopje voor mezelf. En dankjewel Arlindo en ook jullie, mijn lieve twee honden, want mede dankzij jullie beweeg ik (meer dan) genoeg. 


Het leven zit vol verrassingen! Geniet vooral in het moment!

Reactie schrijven

Commentaren: 0