Mijn mijlpaal

En dan is er een nieuw tijdperk aangebroken, ik heb besloten te stoppen met mijn medicatie die ik slik 'volgens protocol' tegen uitzaaiingen. Na 5 jaar Tamoxifen moest ik nog twee jaar aromataseremmers slikken werd mij verteld 9 maanden geleden. Hiervan had ik nu nog iets meer dan een jaar te gaan. Maar ik had teveel last van de bijwerkingen. Ik kreeg o.a. reuma in mijn handen, voel me al maanden soort van futloos, en nog meer klachten. Gelukkig verloor ik mijn vrolijke karakter niet en ik ondernam ik nog steeds allerlei dingen, want ik ben best wel een 'die hard', althans zo voel ik me onder de omstandigheden. Mijn instelling is zoals Johan Kruif zei: 'elk nadeel heb zijn voordeel' en dat is zo.

 

Ik heb nog een ander merk medicatie geprobeerd op aanraden van de oncoloog. Maar op een of andere manier heb ik er een naar gevoel bij vanaf dag één dat ik ze slik. Als ik over de voordelen van deze medicijnen lees dan zijn het zeker wel goede medicijnen, daarom probeerde ik het wel vol te houden. 

Ik voelde me eind november weer eens zo ziek, raar, alsof ik geestelijk ook niet helemaal helder was dat ik besloot te stoppen en maakte een afspraak bij de oncoloog. Ik mazzelde want kon binnen die week nog bij haar terecht. Gelukkig werkte ze me niet tegen, want daar maakte ik me druk over, maar ik moet begin januari 2019 wel terug komen om het nog te bespreken. Het raarste wat ik mezelf tegen haar hoorde zeggen vond ik: 'ik wil mijn eigen lichaam wel weer eens voelen, zonder medicatie '. Heb je dat ook weleens? Je zegt het wel zelf maar het voelt alsof je het jezelf vanaf een afstand hoort zeggen, zoiets. Dat zinnetje voelt voor mij belangrijk! Na jaren behandeld te zijn, het is een bewustwordingsmomentje voor mezelf, een nieuw begin... zoiets.

 

Nu  ben ik een paar weken verder en eigenlijk zijn bepaalde nare klachten nog niet weg. Dat valt tegen, dat had ik niet verwacht eigenlijk! Ik denk dat ik nu pas voel wat de chemokuren en bestralingen voor sporen achtergelaten hebben. Je lichaam schijnt van chemo zo'n klap te krijgen dat je in een keer 10 jaar ouder bent. Tsja, laat ik bij die gedachte maar niet bij stilstaan. Als er statistieken zijn dan kan ik hier ook wel buiten vallen hahaha. Maar leuk is het niet hoor. Ik ben heel blij, extreem blij van binnen, geen rotzooi meer te slikken!! Rot spul waar ook een waslijst aan andere ernstige bijwerkingen aan vast zitten die je zou kunnen krijgen. Het voelt goed, het is voor mij een goeie keus. Ik vroeg aan de oncoloog hoe lang het duurt voor de medicatie mijn lichaam uit is, het antwoord was heel snel. Ik ga mijn lichaam nu de tijd geven om weer de oude te worden en lekker te herstellen. Ik denk namelijk dat dit maanden kost en niet 'heel snel'. En dat is goed. Als je zwanger geweest bent doe je er ook negen maanden over om te ontzwangeren. Dat gaat ook over hormonen en alles daar omheen in het lichaam dat weer tot rust moet komen, toch? Dus ik ben heel trots op mezelf, het is heel spannend of misschien wel heel dom. Niemand die het weet. Ik weet alleen dat ik er klaar voor ben om ermee te stoppen, wat ik maanden niet heb gedurfd ondanks dat ik me knap beroerd voelde. Mijn mijlpaaltje, mijn binnenpretje. Hopen dat de kanker nu noooooooooit meer terug komt. En zo ja, dan is het zo. Punt. Dan zal ik daarmee moeten leven. Maar daar ga ik beter maar niet vanuit.

 


Ik voel me als een spartelende zwaan in het water. Niet wetende of ik de goede beslissing neem en tegelijkertijd voel ik dat ik die moet nemen. Dus diep van binnen weet ik dat die beslissing goed is. Want het komt goed, zo niet dan toch.