Weg mijlpaal..

 

Helaas is mijn feestje van korte duur.

Na een paar weken gestopt te zijn met de medicatie (aromataseremmers)  tegen uitzaaiingen heb ik een tweede gesprek gehad met mijn oncoloog. Ze gaf me in december geen keus overigens, want ik  moest een tweede afspraak maken in januari.

 

Ik stapte haar kamer binnen met de volle overtuiging dat ik klaar was met de medicatie slikken en dat ik het ook vooral niet meer wilde. Maar zo overtuigd als ik leek te zijn zo snel was ik ook weer om. Raar hoor, dan denk ik overtuigd te zijn van mezelf maar dan blijkt dat toch niet zo te zijn! Ik kon me verzetten maar ik deed er geen moeite voor. Nu ik dit schrijf zie (visualiseer) ik een boomblaadje dat aan een takje hangt, ik blaas er een keer tegenaan en hij zweeft langzaam weg.

 

Ze vroeg me hoe het met me ging. Na mijn antwoord vroeg ze hoe ik nu verder wilde. Ik wilde stoppen natuurlijk! Ik zag aan haar gezicht dat dat niet de bedoeling was en dat beaamde ze ook. Ik vroeg haar: als ik het je op de man af vraag wat is dan je advies? Al voelde ik dat allang aan, ik wilde het gewoon horen. Omdat ik het haar op de man afvroeg zou ze me ook eerlijk antwoord geven, zei ze. (Wat zou ze anders gezegd hebben?) Ze ging verder: gezien de ernst van de situatie is het verstandig door te gaan. De kankercellen waren in twaalf van de zestien okselklieren uitgezaaid (misschien waren het er meer) en verwijderd en de tumor had graad twee van de drie. 

 

Okee ik geef me eraan over dacht ik. Ik ben in ieder geval heel blij mijn lichaam een paar weken zonder medicatie gevoeld te hebben na zes jaar allerlei vuile zooi. En dat voelde zo fijn!! Maar eerlijk is eerlijk niet alle klachten zijn weg die ik ook tijdens de periode dat ik wel medicatie slikte had en dat had ik stiekem wel gehoopt. Ze gaf me de afgelopen weken het gevoel de touwtjes zelf in handen gehad te hebben. Mijn beleving om even dat gevoel te hebben is voor mij genoeg geweest om er mijn schouders weer onder te zetten! Echt baaaaaaaaaaaaaaalen hoor want de bijwerkingen zijn niet mals, moet je je maar indenken dat je je elke dag niet helemaal lekker voelt en je jezelf een schop onder je kont moet geven om door te gaan. Mijn mantra wordt weer 'ik kan het en ik doe het voor een goed doel: mezelf'.