Borstkanker enzo

Blog


Weg mijlpaal..

 

Helaas is mijn feestje van korte duur.

Na een paar weken gestopt te zijn met de medicatie (aromataseremmers)  tegen uitzaaiingen heb ik een tweede gesprek gehad met mijn oncoloog. Ze gaf me in december geen keus overigens, want ik  moest een tweede afspraak maken in januari.

 

Ik stapte haar kamer binnen met de volle overtuiging dat ik klaar was met de medicatie slikken en dat ik het ook vooral niet meer wilde. Maar zo overtuigd als ik leek te zijn zo snel was ik ook weer om. Raar hoor, dan denk ik overtuigd te zijn van mezelf maar dan blijkt dat toch niet zo te zijn! Ik kon me verzetten maar ik deed er geen moeite voor. Nu ik dit schrijf zie (visualiseer) ik een boomblaadje dat aan een takje hangt, ik blaas er een keer tegenaan en hij zweeft langzaam weg.

 

Ze vroeg me hoe het met me ging. Na mijn antwoord vroeg ze hoe ik nu verder wilde. Ik wilde stoppen natuurlijk! Ik zag aan haar gezicht dat dat niet de bedoeling was en dat beaamde ze ook. Ik vroeg haar: als ik het je op de man af vraag wat is dan je advies? Al voelde ik dat allang aan, ik wilde het gewoon horen. Omdat ik het haar op de man afvroeg zou ze me ook eerlijk antwoord geven, zei ze. (Wat zou ze anders gezegd hebben?) Ze ging verder: gezien de ernst van de situatie is het verstandig door te gaan. De kankercellen waren in twaalf van de zestien okselklieren uitgezaaid (misschien waren het er meer) en verwijderd en de tumor had graad twee van de drie. 

 

Okee ik geef me eraan over dacht ik. Ik ben in ieder geval heel blij mijn lichaam een paar weken zonder medicatie gevoeld te hebben na zes jaar allerlei vuile zooi. En dat voelde zo fijn!! Maar eerlijk is eerlijk niet alle klachten zijn weg die ik ook tijdens de periode dat ik wel medicatie slikte had en dat had ik stiekem wel gehoopt. Ze gaf me de afgelopen weken het gevoel de touwtjes zelf in handen gehad te hebben. Mijn beleving om even dat gevoel te hebben is voor mij genoeg geweest om er mijn schouders weer onder te zetten! Echt baaaaaaaaaaaaaaalen hoor want de bijwerkingen zijn niet mals, moet je je maar indenken dat je je elke dag niet helemaal lekker voelt en je jezelf een schop onder je kont moet geven om door te gaan. Mijn mantra wordt weer 'ik kan het en ik doe het voor een goed doel: mezelf'. 


Mijn mijlpaal

En dan is er een nieuw tijdperk aangebroken, ik heb besloten te stoppen met mijn medicatie die ik slik 'volgens protocol' tegen uitzaaiingen. Na 5 jaar Tamoxifen moest ik nog twee jaar aromataseremmers slikken werd mij verteld 9 maanden geleden. Hiervan had ik nu nog iets meer dan een jaar te gaan. Maar ik had teveel last van de bijwerkingen. Ik kreeg o.a. reuma in mijn handen, voel me al maanden soort van futloos, en nog meer klachten. Gelukkig verloor ik mijn vrolijke karakter niet en ik ondernam ik nog steeds allerlei dingen, want ik ben best wel een 'die hard', althans zo voel ik me onder de omstandigheden. Mijn instelling is zoals Johan Kruif zei: 'elk nadeel heb zijn voordeel' en dat is zo.

 

Ik heb nog een ander merk medicatie geprobeerd op aanraden van de oncoloog. Maar op een of andere manier heb ik er een naar gevoel bij vanaf dag één dat ik ze slik. Als ik over de voordelen van deze medicijnen lees dan zijn het zeker wel goede medicijnen, daarom probeerde ik het wel vol te houden. 

Ik voelde me eind november weer eens zo ziek, raar, alsof ik geestelijk ook niet helemaal helder was dat ik besloot te stoppen en maakte een afspraak bij de oncoloog. Ik mazzelde want kon binnen die week nog bij haar terecht. Gelukkig werkte ze me niet tegen, want daar maakte ik me druk over, maar ik moet begin januari 2019 wel terug komen om het nog te bespreken. Het raarste wat ik mezelf tegen haar hoorde zeggen vond ik: 'ik wil mijn eigen lichaam wel weer eens voelen, zonder medicatie '. Heb je dat ook weleens? Je zegt het wel zelf maar het voelt alsof je het jezelf vanaf een afstand hoort zeggen, zoiets. Dat zinnetje voelt voor mij belangrijk! Na jaren behandeld te zijn, het is een bewustwordingsmomentje voor mezelf, een nieuw begin... zoiets.

 

Nu  ben ik een paar weken verder en eigenlijk zijn bepaalde nare klachten nog niet weg. Dat valt tegen, dat had ik niet verwacht eigenlijk! Ik denk dat ik nu pas voel wat de chemokuren en bestralingen voor sporen achtergelaten hebben. Je lichaam schijnt van chemo zo'n klap te krijgen dat je in een keer 10 jaar ouder bent. Tsja, laat ik bij die gedachte maar niet bij stilstaan. Als er statistieken zijn dan kan ik hier ook wel buiten vallen hahaha. Maar leuk is het niet hoor. Ik ben heel blij, extreem blij van binnen, geen rotzooi meer te slikken!! Rot spul waar ook een waslijst aan andere ernstige bijwerkingen aan vast zitten die je zou kunnen krijgen. Het voelt goed, het is voor mij een goeie keus. Ik vroeg aan de oncoloog hoe lang het duurt voor de medicatie mijn lichaam uit is, het antwoord was heel snel. Ik ga mijn lichaam nu de tijd geven om weer de oude te worden en lekker te herstellen. Ik denk namelijk dat dit maanden kost en niet 'heel snel'. En dat is goed. Als je zwanger geweest bent doe je er ook negen maanden over om te ontzwangeren. Dat gaat ook over hormonen en alles daar omheen in het lichaam dat weer tot rust moet komen, toch? Dus ik ben heel trots op mezelf, het is heel spannend of misschien wel heel dom. Niemand die het weet. Ik weet alleen dat ik er klaar voor ben om ermee te stoppen, wat ik maanden niet heb gedurfd ondanks dat ik me knap beroerd voelde. Mijn mijlpaaltje, mijn binnenpretje. Hopen dat de kanker nu noooooooooit meer terug komt. En zo ja, dan is het zo. Punt. Dan zal ik daarmee moeten leven. Maar daar ga ik beter maar niet vanuit.

 


Ik voel me als een spartelende zwaan in het water. Niet wetende of ik de goede beslissing neem en tegelijkertijd voel ik dat ik die moet nemen. Dus diep van binnen weet ik dat die beslissing goed is. Want het komt goed, zo niet dan toch.

Medicinale Cannabis

Ik ben naar een lezing geweest van Rene Barendse over medicinale cannabis, georganiseerd door Camino inloophuis voor wie leeft met kanker. Het schijnt een wondermiddel te zijn voor veel aandoeningen. Ik had er al vaker positieve dingen over gelezen op een Facebook pagina van de groep Kanker anders benaderd. Nu kwam Rene in onze woonplaats wat vertellen hierover dus ik dacht laat ik gaan. Het was zeker een interessant verhaal. Hij gebruikte het voor zenuwpijnen. Een collega spreker die hij mee had genomen heeft een hersentumor en sinds ze dit gebruikt is het stabiel gebleven (al een jaar of zes). Verder verdiep ik me hier niet in en hou ik het in gedacht. Ik weet nooit of het nog is van pas komt en om een adresje te kennen. 

This is my moment

Soms kan je dingen beter niet weten. Sinds mijn apps van de fitness sportschool en stappenteller gesynchroniseerd zijn weet ik het en nu ben ik verslaafd. Het is zo 'vervelend' ik moet nu een paar keer per dag even kijken of ik van mijn plek gebonjourd ben en zo ja dan is de vraag: welke kant op?  Taraaaaaa ik kwam binnen uit het niets op de 153 ste plek van de minstens 200 leden op die lijst (tenminste dat getal heb ik nog zien staan, maar je kunt maar tot een bepaalde hoeveelheid terug scrollen afhankelijk van de plek waar je staat) van de sportschool die op de lijst staan van het klassement en schoot ik van het ene op het andere moment naar de 8 ste plek (na synchroniseren). Het is natuurlijk heerlijk ego strelend en ook relatief maar ik heb hier even grote binnenpret om!

Dat ik dit nog mag meemaken! Na een paar jaar getobd te hebben met blessures en migraine (waarvan ik tot voor kort niet wist dat het migraine was) kwam ik maar niet waar ik wezen wilde met fitnessen. Na een lange weg bewandeld te hebben van (alternatieve) artsen, fysiotherapie, osteopathie, massages tot aan revalidatie fitness toe, ging het maar niet beter met me en hierover was ik zo teleurgesteld, boos en verdrietig dat ik besloot helemaal te stoppen met fitnessen. 

 

Ik begon met Yuè Zhineng Qigong, een Chinese bewegingsleer, om toch lekker bezig te blijven en dit is het rustigste dat ik ooit aan lichamelijke inspanning heb gedaan en nog steeds doe.

Ik dacht serieus nooit meer een sportschool binnen te lopen. En zeg nooit nooit, want ineens kreeg ik drie maanden geleden toch weer de geest. Ik verlangde weer naar een bepaald soort energie die ik van fitnessen krijg en om mijn spieren te versterken om nu en later minder blessure gevoelig te blijven. Ik besloot in een andere sportschool opnieuw te beginnen en dit keer onder begeleiding van een personal trainer. Dat was voor mij ook nieuw, want ik heb personal training altijd tegengehouden maar nu was ik er blijkbaar aan toe. Ik dacht ik probeer het twee of drie lessen en als het me niet bevalt of als ik weer pijn krijg dan stop ik er direct mee. Niet wetende dat ik direct een abonnement van drie maanden zou gaan afsluiten (hoe grappig)!

 

Ik ging naar mijn eerste afspraak toe in de stellige overtuiging dat ik zou gaan zeggen dat ik alles behalve mijn bovenlichaam en armen wilde trainen, want voorheen kreeg ik hier telkens 'pijn' (migraine) van, hoe licht de oefeningen die ik uitvoerde ook waren, sinds ik borstkanker gehad heb. Kwamen de pijnen/algehele malaise door de operatie? Mijn hierdoor verkeerde lichaamshouding? Mijn hierdoor gekregen nek/bovenrug spierspanningen? De chemo's of bestralingen? De medicatie? Alles bij elkaar? Wie zal het zeggen? Het vervelende was dat niemand het me kon vertellen, niemand had het verlossende antwoord over wat ik had (behalve de huisarts) en hoe ik hier vanaf kon komen. Afijn, ik zou de personal trainer vertellen welke lichaamsdelen ik alleen wilde trainen...... totdat ik voor deze grote donker getinte Portugese man stond, een en al spierbundel, een boom van een vent met vriendelijke uitstraling, die heel enthousiast overkwam en ook nog rekening hield met zijn cliënt (ik) haar conditie. Hij zei: 'we bekijken per keer wat je kan en tot hoever je kan gaan'. Plotseling verdwenen mijn gedachtes als sneeuw voor de zon en sprak ik tot mijn grote verbazing niet eens mijn voornemens uit, nee, ik besloot ter plekke zijn advies op te volgen en dan zou ik wel kijken wat er zou gaan gebeuren.

 

Nog steeds zag ik toen niet in dat de soort zenuwpijn die kwam uit mijn bovenrug/schouders/nekspieren, hoofdpijn, misselijkheid en algehele malaise na (teveel) inspanning vaak gecombineerd met (flinke) vermoeidheid 'gewoon' migraine was, al wist ik wel wat migraine was. Op de een of andere manier kon ik dit nog niet inzien, omdat 'het niet bij me hoorde', want voor borstkanker was ik bijna nooit ziek en had ik vrijwel geen lichamelijke klachten en al helemaal geen migraine. Het grappige is ik slikte wel medicatie tegen migraine, want paracetamol en NSAID's werken hier niet tegen. Dus legde ik soms omslachtig uit wat ik had en dan zei ik er nog bij: 'maar migraine heb ik niet' (omdat ik wist dat de medicijnen die ik slikte en wel hielpen speciaal tegen migraine waren). Recent zijn mijn ogen geopend dankzij een gesprek met een psychotherapeut.

 

Ik voel me helemaal gelukkig, want de afgelopen weken is er nog een nieuwe wereld voor me open gegaan, de wereld van 'ik kan alles weer' tot 'ik kan veel meer dan ik dacht'. Alle, best zware, arm oefeningen met gewichten/apparaten kan ik gewoon doen ondanks okseltoilet (lymfeklieren die uit mijn oksel gehaald zijn) in overleg met mijn oedeem therapeut, als ik maar geen pijn krijg zei ze. En het blijft opletten natuurlijk dat ik geen dikke arm mag krijgen. Een keer per week werd ik afgemat met leuke en vooral afwisselende oefeningen en toch hield ik er nauwelijks spierpijn aan over tot mijn grote verbazing en nog belangrijker geen migraine (op een enkele keer na). Ik sta er nog steeds versteld van...en nu sta ik op de achtste plek in het klassement, hoe lollig is dat? En dit is nog maar het begin, want ik ben pas net komen kijken in de sportschool (oeps). En geweldig toch dat als ik op dit niveau blijf bewegen (zie foto) ik met 4,5 jaar mijn leven kan verlengen en nog veel meer goeds, deze positieve gedachtes neem ik graag mee!

Had ik deze vooruitgang niet een paar jaar eerder kunnen boeken met personal training? Nee dat geloof ik niet, alles gebeurt met een reden en je wordt je er pas bewust van wanneer de tijd er rijp voor is. En hoe gaat het nu met de migraine waar ik zo'n lange tijd mee stoeide? Ik ben me er inmiddels meer bewust van wat het triggert (de grootste trigger is alcohol, een glas kan soms al teveel zijn dat wisselt en daarnaast vermoeidheid in combinatie met houding en stress). En ik kan weer gewoon mijn armen trainen zonder migraine te krijgen. Hoe dat komt? Ik denk dat mijn lichaam zo goed uitgerust is door Qigong en regelmatig mediteren dat het nu meer kan hebben. 

 

Een paar dagen geleden heb ik mijn laatst personal training voltooid en nu ga ik verder op eigen kracht. Mijn wens gaat in vervulling! Schouderklopje voor mezelf. En dankjewel Arlindo en ook jullie, mijn lieve twee honden, want mede dankzij jullie beweeg ik (meer dan) genoeg. 


Het leven zit vol verrassingen! Geniet vooral in het moment!

0 Berichten

Vereeuwigd inspiratie over leven

Recent kwam er een programma op televisie dat ging over mensen die leefden in een hospice en hun sterfproces. Toen ik deze aankondiging zag staan in de tv gids ging direct mijn hart sneller kloppen en dacht ik 'dat móet ik zien'. Ik ging nadenken over mijn enthousiasme, hoe kan ik toch enthousiast worden van eigenlijk zoiets triests als de dood?

Ik besprak het met mijn man en ik kwam erachter dat zo'n tv programma en überhaupt het onderwerp dood hem helemaal niet interesseert. Hij merkt het vanzelf wel tegen de tijd dat hij gaat.... of niet. Ik weet van mijn moeder dat ze niet geconfronteerd wil worden met denken aan haar dood. Ik voelde me er even alleen voor staan. Maar door hierover na te denken werd ik me bewuster waarom ik het nodig heb om over de dood na te denken. 

Toevallig las ik ergens over de site Vereewigd en heb daar mijn verhaal geschreven. Kortom, het is weer een mooie stap in mijn bewustwording over mezelf. Hier mijn verhaal www.vereeuwigd.nu 

 

VEREEUWIGD.NU

 

0 Berichten

Thema bijeenkomst van Kanker.nl

Thema bijeenkomst van Kanker.nl. De eerste bijeenkomst van lotgenoten buiten internet. Leuk zoals de directeur in zijn toespraak vertelde, dat we deze dag van Online naar Offline gingen.

 

Vandaag met mijn lieve vriendin/lotgenoot en een grote opkomst van maar liefst 180 mensen in Utrecht het thema 'vermoeidheid na kanker' bijgewoond. Even een beetje begrip en steun bijtanken deze middag. Het blijft een dubbel gevoel, het gaat echt super goed met me en wil ik het liefst het thema kanker helemaal achter me laten en het 'in het niets laten verdwijnen' (leuk want dat lukt soms gewoon😂 de geest is sterk) en tegelijkertijd zijn veel dingen zo herkenbaar om ook wel een beetje verdrietig van te worden soms! Het lichaam is nou eenmaal behoorlijk beschadigd. Maar niet getreurd het gaat👍🏻👍🏻 met me als ik doorleef zoals ik nu doe met gezond eten, medicatie en vooral genoeg rust en zo min mogelijk stress dan kan ik het goed handelen🙌🏻❤️

 

 

Uitslag van een botscan

Vandaag krijg ik de uitslag van een botscan. Wat spookt er allemaal door mijn hoofd?

Eerste deel van de dag

Apart, het is een gewone donderdag zoals alle anderen en toch ook weer niet. Vandaag krijg ik de uitslag van de botscan, een mooi nieuw apparaat dat ook 3D scant (het moet niet gekker worden ;) ) en dat is toch wel heel wat. De vraag is zijn er wel of geen uitzaaiingen? Het voelt toch een beetje als 'erop of eronder'. Ik schrijf  'een beetje' om het te verzachten voor mezelf. Daar heb ik behoeft aan, want wat moet je nou denken in zo'n situatie? Zo'n absurde situatie dat het leven om je heen gewoon verder gaat en het voor mij nu even stil staat. Ik probeer sinds de scan twee dagen terug niks bijzonders en niks ernstigs hierover te denken en tegelijkertijd maal ik er als een gek op los natuurlijk hahaha. Daarom is schrijven zo heerlijk! Ik gooi het eruit en op papier kan ik toch eerlijker en op een afstandje naar mijn gedachten kijken. Ik probeer het vooral niet erger te maken dan het is. Ik ga uit van een goede afloop, ik slik niet voor niks medicijnen die eventuele uitzaaiingen zouden onderdrukken, al is er geen garantie. 

's Ochtends hou ik het hoofd nog koel, 's middags naarmate de tijd dichterbij de de uitslag komt stijgt toch de spanning alsmede de kleur in mijn gezicht. Ik begin me ook opeens af te vragen waarom ik in godsnaam alleen naar het ziekenhuis ga? Omdat ik ervan uit ga dat het een goede uitslag zal zijn. Maar kanker is vaag, omdat je het niet voelt (tenzij het een groot gezwel is en het tegen een zenuw of iets anders aan drukt of je het aan de buitenkant van je lichaam kunt zien zoals een bobbel of ingevallen huid). Mocht de uitslag niet zijn wat gehoopt dan gaat mijn man vanaf dat moment wel weer mee, want dan heb ik support wel nodig. Mijn denkapparaat sputtert al regelmatig tegen maar als het barre tijden zijn dan hapert het extra is de ervaring. Vandaag handel ik het in ieder geval wel alleen af, ik vind het wel lekker relaxed om alleen op pad zijn (nou ja.. relaxed? Klink een beetje tegenstrijdig in dit geval). Het levenspad is uiteindelijk ook een pad dat je deels alleen moet bewandelen. 

 

Gelukkig had ik de hele ochtend genoeg te doen. Ik ben ook langs de schoonheidsspecialist geweest, want die afspraak stond sowieso al gepland vandaag. Gelukkig hoefde ik die niet af te zeggen, dit is plezier! Lekker tutten. Als ik aan het eind van mijn behandeling een dure crème koop dan schiet wel door mijn hoofd: 'ja maar wat áls?' Ik moet heel snel denken en beslissen of ik haar zal zeggen wat door mijn hoofd spookt. Ja ik doe het, ik gooi het maar gewoon op tafel zoals het is. Dus ik vertel dat ik vandaag de uitslag van een scan krijg en mocht die slecht aflopen dan wil ik deze crème misschien terug brengen. Dan staat mijn hoofd niet naar iets nieuws uitproberen, want dan is even de lol er vanaf om mooi te willen zijn.

Afgelopen dinsdag toen de botscan gemaakt werd ging mijn dochter mee en gingen we daarna even gezellig shoppen in Gouda. Ik kocht nieuwe kleding en toen ging dezelfde gedachte door mijn hoofd: 'wat als?.... ja dan ben ik niet meer zo blij met mijn nieuwe aankoop als nu. Dan moet ik misschien wel weer kaal worden en dan staat toch niks leuk'. Dit is natuurlijk niet helemaal waar, want ik wil me altijd mooi maken en voelen, gewoon ALTIJD! Die ervaring heb ik, leuk mutsje op mijn hoofd en extra mijn best doen met make-up om er leuk uit te zien. Maar toch is het niet zo leuk dan als je leven gewoon door gaat in goede gezondheid. Je gaat ineens andere keuzes maken als het mis is, dat is gewoon zo.

Nou.. het komt goed, en zo niet dan toch! Dit is een van mijn lievelings quotes! Wish me luck!!

Tweede deel van de dag

meer lezen 0 Berichten

Kankerspook

Na lang wikken en wegen heb ik besloten langs de huisarts te gaan met wat vage rugklachten. Ik vind het heel lastig om actie te nemen op 'vage klachten', omdat ik mijn lijst met gedachtes, redenen, excuses om niet aan de bel te hoeven trekken en dus langs een arts te hoeven gaan in een flits voorbij schieten. Gedachtes komen en gaan soms zo snel dat je je daar niet eens echt bewust van bent. In gedachte ben ik ook al boos op de huisarts en oncoloog geweest dat ze me niet serieus zouden nemen als ik langs zou komen (hier is geen reden voor, gewoon zelf bedacht). Dat was ook een van de redenen om niet te willen gaan. De huisarts hoort mijn verhaal aan, kijkt me kort na en stuurt me door naar de oncoloog, dat leek haar de aangewezen plek voor mij om mijn verhaal nogmaals te doen. Ik kon haar geen ongelijk geven, ik vond het eigenlijk ook wel logisch. Ik dacht: waarom heb ik dat niet eerder gedaan? Omdat ik dat een te grote stap vond natuurlijk. En ze is vastbesloten een bel afspraak in haar agenda in te plannen om te horen wat de uitslag is. Met andere woorden: of ik niet stiekem afhaak in de tussentijd. Ik moet bekennen ik heb er nog even over getwijfeld... maar ja ik ga, want ik heb een doel voor mezelf gezet en dat was die onzekerheid (lotgenoten noemen dit ook wel het kankerspook) uit mijn hoofd halen!

 

Ik ga aan de andere kant van het bureau van de oncoloog zitten en vertel een beetje met horten en stoten waarom ik gekomen ben. Ik had me thuis geprobeerd goed voor te bereiden en elke keer als ik het verhaal voor mezelf herhaalde begon en eindigde het weer anders. Nou ja, ik wist ongeveer wat ik ging vertellen en ik zag wel hoe het daar eruit zou komen. Van de oncoloog hoor ik nogmaals de reden waarom ik bij haar terecht ben gekomen: "de huisarts wist dat ze je toch niet gerust kon stellen (wat vervelend om de waarheid te horen). Na alles wat je mee hebt gemaakt wil je maar een ding: zeker weten of het wel of geen uitzaaiingen zijn. Je krijgt een botscan, dat is wat je wil. En daar heb je recht op." Ze ging verder: "als je bang bent dan ga je je hart luchten, soms op de verkeerde plek en krijg je dingen te horen waar je niks mee kan (ik had iets gehoord en dit ook op tafel gelegd). Die dingen moet je proberen van je af te zetten. En angst zet zich vast in je systeem. Nogmaals ik ga een aanvraag doen voor een botscan." In een flits spookten er weer allerlei gedachtes door mijn hoofd: oh dat is wel een heel resoluut antwoord, eigenlijk helemaal niet verwacht. Wel gehoopt? Wat gek dat ze mij verteld dat ik bang ben? Ik heb mezelf volgens mij inmiddels al overtuigt dat er niks ernstigs aan de hand is. Wat goed van haar om mij dit duidelijk te maken! Ze doet er gelukkig wat mee! Mijn reactie naar haar toe was als volgt: op een of andere manier reageerde ik verrast. En dát verraste me op zich ook weer (ik had geen scan verwacht; die had ik twee jaar geleden ook gehad en die was goed). Ik probeerde me er een beetje uit te praten, dat ik me niet wil aanstellen, ik vind het lastig dat het een vage klacht is want soms heb ik er wel last van en soms niet, maar het is er al zo lang en er komen soms wat tintelingen in mijn rug sinds kort en dat vind ik niet oké. En ineens komt in mijn gedachte helder naar voren wat de oncoloog me probeerde te vertellen tussen al mijn spookgedachtes door en hoor ik mezelf ineens zeggen 'inderdaad u heeft gelijk! Het is inderdaad ook angst! Ik probeer het niet te hebben, dus ik maak mezelf wijs dat ik niet bang ben maar ik denk dat u gewoon gelijk heeft'. Ze zei: we kunnen er kort en lang over praten, jij wil een scan en het gaat maar om een ding: of we kunnen uitsluiten of het uitzaaiingen zijn en als de scan goed is kijken we wel weer verder.

 

Als ik in de auto terug naar huis rij speelt dit hele verhaal zich weer af door mijn hoofd. Het is zo'n beladen onderwerp dat ik het liever voor mezelf hou. Ik kan, als me iets diep raakt (angst), er haast niet over praten. De emoties zitten dan zo hoog dat het me blokkeert en me letterlijk de adem ontneemt om hierover te praten. En dus vertelde ik het pas tegen mijn man dat ik een afspraak in het ziekenhuis had toen ik er niet meer omheen kon, want ik had namelijk de auto nodig hahaha! Pfff ik ben blij dat ik dit stapje genomen heb. En ik denk nog steeds met goede afloop, maar er moet even aandacht aan geschonken worden om weer verder te kunnen. En ja, dan komt weer die hele film voorbij met de situatie, de geur, de plekken waar ik zo vaak gelopen, gezeten en gelegen heb in slechte tijden, maar dat is nou even niet anders. Het is niet leuk maar ik ben nu wel in goede conditie! Die positieve gedachte ga ik vasthouden.

 

Vond je dit leuk om te lezen en wil je me blijven volgen? Like dan mijn Facebook pagina, daar houd ik je op de hoogte als ik wat nieuws plaats

1 Berichten

Wat betekent vriendschap tijdens en na ziekte?

Toen ik borstkanker had reageerden de mensen om mij heen hier op verschillende manieren op. Ik heb ze hier is op een rijtje gezet.

20-2-2017

Als je een ernstige ziekte (gehad) hebt dan hoor je mensen vaak zeggen 'nu weet ik wie mijn echte vrienden zijn'. Ik heb hier vaak over lopen nadenken. Echt wat is 'echt' en hoe 'echt' is 'echt'? Ik geloof er niet echt in, om maar in de term 'echt' te blijven. 'Echte vrienden' suggereert voor mij de 'perfecte vrienden' alsof de 'andere vrienden/kennissen' minder betekenen/minder waard zouden zijn. Ik ben veel verhuisd in mijn leven, ik heb ook een aantal keer in het buitenland gewoond en veel vriendschappen opgebouwd en weer achterlaten. Vele tijdelijke vriendschappen. 

Ik heb goede vrienden die ik al bijna mijn hele leven ken en zelfs familieleden die niet langs kwamen toen ik borstkanker had. Zijn dat dan geen echte vriendschappen? Ze leefden net zoveel mee als mensen die ik wel zag, alleen van een afstandje en in gedachten. Trouwens, daarnaast vond ik het ook niet praktisch als 'iedereen' langs zou willen komen, ik had nergens energie voor. Sterker nog ik wilde zo min mogelijk bezoek in het heetst van de strijd. Als ik me echt ziek voel dan zonder ik me sowieso af, net als een ziek dier..... maar ik wil wel verzorgd worden.

 

Er waren ook mensen om me heen die 'ineens uit het niets' graag iets voor me wilden doen als het erop aan kwam heb ik ervaren. Toen ik kanker had zijn er mensen bij me langs geweest waar ik niet mee op trok en die zich toch voor mij ingespannen hebben. Mensen die alleen op dát moment iets voor me deden (tot aan elke dag! sinaasappels persen toe, schattig he?) en daarna weer uit mijn leven verdwenen (bij wijze van). Diezelfde mensen die ik nu ook weer amper spreek. 

Er zijn ook mensen, familieleden, geweest die pas aan het eind van mijn behandeltraject langskwamen toen ik bijna het hoekje om ging. Die ineens schrokken en dachten 'als ik haar nog wil zien moet ik nu gaan'.

En er waren mensen die later in die periode kwamen omdat ze het toen pas aandurfden.

Er zijn mensen die alleen een kaartje of bloemetje stuurden, veel of weinig sms-ten, app-ten of belden. Mensen met wie ik geen contact meer onderhield en toen ineens belden. Er zijn ook mensen geweest die een paar keer iets over de post stuurden of me verrasten met grote cadeau's. 

Er zijn ook mensen geweest die niets van zich lieten horen en pas veel later toen ik weer beter was aan me durfden te vragen hoe het met me ging.  Ik kan ze dat niet kwalijk nemen, omdat zij niet durfden, ze konden het denk ik niet. Als je dit soort mensen ook hebt gekend probeer ze dan te vergeven, omdat ZIJ degene zijn die ermee in de knoop zaten/zitten en de stap niet konden nemen. Soms willen mensen wel maar kunnen (lees durven) ze de stap niet te nemen.

En dan waren er nog mensen die heel ver van me vandaan staan of ver weg wonen en die óók wisten dat ik borstkanker had, waarvan het voor mij een raadsel was hoe zij dit te weten gekomen waren. 

Er waren ook vriendinnen/familieleden die langs kwamen en contact onderhielden en er voor me waren en hielpen waar nodig.

En dan zijn er natuurlijk de aller belangrijksten in mijn leven dat is mijn gezin, zij die er 24/7 altijd voor me zijn. Hun vriendschap en onvoorwaardelijke liefde zijn voor mij echt 'echt'! 

Al deze mensen hebben op hun eigen manier hun steentje bijgedragen, hoe klein ook, met liefde! 

 

Ik moet hierbij altijd denken aan het bijenvolk. Iedere bij voert zijn taakje uit, allen zijn verbonden met elkaar en allen helpen mee aan het grotere geheel. Er is geen bijtje minder belangrijk, want ze kunnen niet zonder elkaar. En zo zie ik bovenstaande ook. Een zieke wordt op handen gedragen door de mensen om hen heen, hoe klein ook, al is het in gedachte. Mensen komen en gaan in je leven, dat hoort erbij. Wij, onze behoeftes, alles, de wereld is continu in beweging.

 

Tijdens de ziekte stond ik (zoals veel ernstig zieken) in de 'overleef stand' en deed ik als vanzelfsprekend 'mijn ding' wat ik doen moest om te overleven. Later, na alle behandelingen viel ik in een gat. Bijna alle aandacht viel in een keer weg, zo ook de routine van de vele ziekenhuisbezoeken (gelukkig dat wel). Dit vond ik toen een heel bizarre, eigenlijk schokkende ervaring. En ik ging me ook realiseren wat me allemaal overkomen was. Ik begon te beseffen hoe mijn leven aan een zijden draadje gehangen had. Ik ben daarna jaren bezig geweest met dit alles te verwerken (en nog steeds wel maar in veel mindere mate). Dat betekende geestelijk en lichamelijk hard werken om met een zo prettig mogelijk gevoel verder te kunnen gaan met mijn kostbare leven. Mijn vraagstuk  'wat betekenen familie/vrienden/kennissen/ vreemden werkelijk voor mij' heb ik inmiddels voor mezelf op een rijtje gezet. 

Wat mij nu bezig houdt is wat vind ik belangrijk in mijn leven? Wat doet er nou eigenlijk werkelijk toe? Hoe blijf ik bij mezelf zonder aan verwachtingen van anderen te voldoen? Wie ben ik, wat kan ik, hoe ga/wil ik invulling geven op een waardevolle manier aan mijn leven. Hier ga ik vast ook nog is iets over schrijven. Het antwoord is er eigenlijk al, het 'hangt in de lucht' voel ik. Deze energie wil ik nog is omzetten in woorden om het zichtbaar te maken voor mezelf. Mij rest alleen afwachten wanneer de tijd er rijp voor is.

1 Berichten

Borsten enzo

Een borstamputatie roept ook wel is grappige situaties op en soms wat problemen.

11-2-2017

Potvrr.. ben ik me 's ochtends aan het aankleden ben ik mijn BH kwijt.  'Nou en?' zou je zeggen 'dan pak je toch een andere BH'. Dat zou kunnen want ik heb er natuurlijk meer dan een. Maar..... als ik mijn BH kwijt ben dan ben ik dus ook mijn borst kwijt! En dat is heel irritant, want ik loop niet schaamteloos eenborstig rond (zoals mijn moeder wel kan)! Ik moet hem hebben! En tegelijkertijd vind ik het zo lachwekkend, want dan voel ik me in zo'n absurde situatie beland, daarom moet ik dit verhaal kwijt. 

Gelukkig heb ik nog een andere siliconen borst voor nood maar het 'lastige' is dat die een maatje groter is. Als je een borstamputatie ondergaat dan kan het zo zijn dat die overgebleven borst wat groter wordt, is mijn verteld. Het zou een hormonaal verhaal kunnen zijn, maar hoe het precies zit weet ik niet (met googlen kan ik het antwoord op deze vraag niet vinden, dus mocht jij het weten dan zou ik het leuk vinden als je een berichtje voor me achter laat.) Later is mijn borst weer 'de oude cupmaat' geworden en had ik een kleinere borst nodig, de borst die ik kwijt was. 

 

Door de amputatie is ook mijn lichaamshouding  veranderd. De fysiotherapeut heeft eens een foto gemaakt van mijn bovenrug en daarop kon je duidelijk zien dat een schouderblad is zoals hij moet zijn hobbelig en gespierd en het andere vlak is. Ik was er zó verbaasd over, had ik dat?! Nooit geweten. Dat verklaarde mijn probleempjes en pijntjes.  Ik vroeg haar: 'en als ik een borstreconstructie zou laten doen zou dit in mijn lichaamshouding en schouderbladen dan weer bijtrekken?'. Zij dacht van wel. Mijn fantasie ging direct de vrije loop 'ooooh dan kan ik een maatje groter nemen (stiekem altijd al gewild). Maar nee ik zou mezelf zo'n zware operatie voor uiterlijke schoonheid niet aan willen doen. Het lijkt me zeer pijnlijk en  het zal toch nooit meer mijn oude mooie borstje worden. De nepborst doet prima zijn werk!

Eerlijk gezegd heb ik het toendertijd geen moeilijke beslissing gevonden hem  te laten amputeren, want die borst had alle ellende veroorzaakt (soort van). Het heeft me jaren zorgen gekost met zijn grote knobbel (cyste) en kleinere cystes erin die jaren in de gaten gehouden werden. Waar de laatste jaren na elke jaarlijkse mammografie een punctie (wat vocht) uit werd gehaald om te controleren op kwaadaardige cellen. Nee hoor ik ben een tevreden mens, ook met deze verminking dat er heel netjes uit ziet! Complimenten aan de chirurg. 

 

Vond je dit leuk om te lezen en wil je me blijven volgen? Like dan mijn Facebook pagina, daar houd ik je op de hoogte als ik wat nieuws plaats

Vaarwel stukje kankerverleden

Het valt me niet mee afstand te doen van een lotgenoten Facebook groep. Het is mijn keus.

12-12-2015

Ik ben weer een stapje verder in mijn proces. Ik heb me uit de borstkanker lotgenotengroep (een van de twee) op Facebook uitgeschreven. De ander vind ik informatief en kan ik (nog) niet kwijt. De meeste dames zitten nog in hun behandeltraject of erger nog worden niet meer beter. Het is een eenvoudige druk op de knop, maar dit heb ik in geen 2-3 jaar kunnen doen! Wow...... en nu we!! High five.
Ik heb netjes een berichtje achtergelaten voor ik vertrok. Al was ik wel wat impulsief vond ik achteraf. Ik heb niet eens de "vaarwels en allerbeste wensen met mijn gezondheid in de toekomst" afgewacht van hen die mij dit ongetwijfeld nog mee hebben willen delen. Ik nam de beslissing met beetje bonkend hart, zou ik geen spijt van mijn beslissing gaan krijgen? Dus was het "pats boem druk op de knop" en weg was ik uit de groep. Er kwam niet eens een waarschuwing "weet u het zeker dat u deze stap gaat nemen?". Nou ja, ik ben blij die verbinding verbroken te hebben, het was er de tijd voor, tijd voor weer een stukje verleden achter me te laten. Hoera! Het voelt als een overwinning.

Een mooi einde

De dood, TV programma's over dit onderwerp, vrijwilligers die prachtig werk doen.. het boeit me.

 

15-11-2015

Van jongs af aan interesseer ik me voor de dood. Mijn jongste herinnering hieraan is rond achtjarige leeftijd toen mijn opa overleed. Hij lag opgebaard en ik kon niet weg bij zijn kist, ik bekeek tot in detail hoe hij daar lag, de blauwe plekken op zijn hoofd van het liggen, hoe zijn huid eruit zag. Ik lees er ook graag over. En tegenwoordig komen er steeds meer tv programma's over het onderwerp de dood.

 

Afgelopen week keek ik het TV programma 'Liefde voor later' dat ging over ernstig zieke mensen die in hun laatste levensfase zijn en gaan sterven. Ik wil weten hoe gaan zij en hun gezin daar mee om, hoe ziet een bijna doodgaand mens eruit? Interessant dat dit soort programma's er nu ook zijn.  


Gisterenavond keek ik het programma 'Eenzame mensen' dat ging over alleenstaande eenzame zieke mensen in hun laatste levensfase. Het ging ook over de vrijwilligers die deze mensen helpen en gezelschap houden (Stichting Nabij). Wat een kanjers van vrijwilligers! Toen ze met een handvol mensen op een crematie van een eenzame man aan zijn kist stonden werd het eerste stukje uit het hieronder geschreven gedicht voorgelezen. Wow die kwam direct bij me binnen! Ik kon niet wachten ik moest het direct googelen, deze ga ik bewaren. Ik kan het misschien ooit is ergens voor gebruiken, ook al heb ik nu nog geen flauw benul waarvoor. Dit doet me denken aan foto's die ik maak. Die maak ik vaak buiten, want dan zie ik ineens iets waarvan ik vind dat ik daar een foto van moet maken, zoals blaadjes, beestjes, de lucht, een takje, een steen. Soms voel ik me een malloot en vraag ik me af wat ik aan het doen ben.... Later vind ik er meestal een plekje voor en valt de puzzel op zijn plaats. Foto's geef ik eigenlijk nooit namen, maar deze foto had er 'toevallig' wel een: 'Een mooi einde', en nu weet ik waarom.

DE BRUG 
"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
Ik ben zo bang om daar alleen te staan. 
Als we daar zijn, ga niet direct terug, 
maar wacht..., tot dat ik over ga 
en zwaai me na... 
Dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd." 

"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
Ik heb geen idee hoe diep het water is. 
De overkant lijkt mij zo ver, 
je kunt de oever hier niet zien, 
zo ver het oog reikt zie ik mist. 
Ik twijfel aan het verder gaan." 
Je angst voor de dood 
is als je angst voor het leven. 
Het nieuwe lijkt te groot 
om het oude op te geven. 
In de diepte van je verlangen 
ligt de kennis van het nieuwe leven 
zoals een vlinder al weet van vliegen 
in z'n donkere cocon. 

"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
en ga dan niet te vlug terug. 
Zwaai jij mij na als ik erover ga? 
Een heel klein duwtje in m'n rug 
is alles wat ik nog verlang van jou. 
Dank voor je liefde en je trouw. 
Ik ga nu gauw 
want het begin is reeds in zicht, 
ik voel de warmte van een licht...
TOINE LACET

Topless

Met een borst door het leven gaan, wat doet dat soms met me?

10-11-2015

Ik zat op het strand met een groepje meiden. Ik zat heerlijk te genieten van het mooie weer en de gezelligheid. Ik keek om me heen en zag dat het best druk was eigenlijk. Ik zat daar topless en het was lekker warm in de zon. Ik kijk naar beneden en ben tevreden met mijn borsten (hoewel ietsje groter hadden ze van mij wel mogen zijn). Ik zit topless en bedenk me dat dat vast komt omdat alle meiden daar topless zitten. ... OMG! Ineens schrik ik me wild en realiseer me ik heb maar een borst! Ik was helemaal vergeten dat er één geamputeerd is en met die kant zit ik naar de mensen toe! Wat zullen ze wel niet denken....... En ik schrik wakker uit mijn droom. Er zit een echt "schrik gevoel" in mijn lijf, Nog een hele poos na mijn droom heb ik last van dit gevoel. Wat jammer om zo wakker te worden, het was zo gezellig op het strand.

 

Over schaamte gesproken op mijn sportschool voel ik wel altijd een schaamte om te gaan douchen. Elke keer weer. En toch doe ik het gewoon omdat ik wil douchen en mezelf niet tekort wil doen door me te verstoppen. Waarom pijnig ik mezelf hiermee? Als ik me schaam waarom vind ik dan van mezelf dat ik wel moet gaan douchen? Wat zijn gedachten soms toch tegenstrijdig.


Vandaag is mijn afspraak in het ziekenhuis, ik moet een mammografie laten maken, gewoon controle (zou dat de reden zijn dat ik over mijn borsten droomde? Vast wel). Als ik aan de mammografie denk dan gieren de zenuwen door mijn lichaam. Terwijl ik gerust in mijn eentje naar het ziekenhuis ga en er best wel "vertrouwen" in heb dat alles goed is. Ik voel me thuis in dat ziekenhuis, ik ben er zo vaak geweest en ik heb er zelfs nog gewerkt als gastvrouw, vrijwilligerswerk. Op naar weer naar een mooie dag..  met een goede uitslag!

Wat zie je er goed uit!

Ik ben jarig! De wat zie je er goed uit's vliegen me om de oren. En ga ik de 50 ook halen?

25-102015

Zo deze leeftijd heb ik vandaag toch maar weer mooi behaald! Ik ben er blij om, een verjaardag blijft toch altijd een bijzondere dag! Als ik mezelf betrap op de gedachte 'wordt ik al zo oud?!' dan zeg ik direct tegen mezelf: wees blij dat je het mee mag maken!! 

Jammer dat ik me niet helemaal lekker voel vandaag. 'Wat zie je er goed uit' zei vandaag iemand tegen me, aan de buitenkant is blijkbaar niets te zien. Dit is ook zo'n 'dingetje' na kanker: hoe vaak de 'wat zie je er goed uit's' om mijn oren vliegen! (Zou het echt? ;) ) Voor kanker zei bijna nooit iemand iets over mijn uiterlijk (volgens mij).
Nu door naar de volgende ronde volgend: jaar 50... hij komt in beeld! Er is een periode geweest dat ik dacht deze niet te halen. Mijn tumor was agressief, met veel uitzaaiingen naar de okselklieren en diep van binnen ben ik natuurlijk als de dood dat er ooit uitzaaiingen terugkomen. Ik probeer er niet aan te denken, maar die gedachten zijn er wel degelijk. Dan borrelt de volgende angst boven 'ojee als ik het denk roep ik het misschien wel over mezelf af!' Ik probeer me dapper over deze gedachtes heen te zetten en weer te genieten van deze prachtige mooie dag! .... met alle gebreken incluis ;). Het is FEEST!!!!

0 Berichten

Fuck me I am famous

Wat doet een ernstige ziekte en veel aandacht toch veel met een mens.

24-10-15

Gisteren keek ik het programma van Filemon "Fuck me I'm famous". Ik vond het een super interessant onderwerp over wat beroemdheid doet met mensen. Allemaal zijn de BNNers het over een ding eens: die overdreven aandacht is verslavend. Ik moest aan mezelf denken. Toen ik kanker had en in het behandeltraject zat (operatie, chemo's, bestralingen), werd ik overspoeld door aandacht. Na mijn laatste behandeling in het traject viel alle aandacht ineens weg, er kwamen ineens geen kaarten en bloemen meer. Het was werkelijk extreem van 'alles' naar 'niets'. Hier heb ik heel veel moeite mee gehad! Ik heb vaak over de vraag lopen nadenken wat de aandacht van de mensen om mij heen werkelijk betekent. Ik heb zelfs - in mijn beleving soms overdreven aandacht- gehad van bepaalde mensen waar ik geen band mee had, waar ik niet mee om ging. 

Ik merkte het ook op Facebook. Mijn geschreven stukjes over kanker of gezondheid leverde "vele" likes en berichten op, maar naar mate het over het gewone leven ging en het eigenlijk ging over de dingen die ik belangrijk en leuk vindt kwamen veel minder reacties. Die aandacht op Facebook is trouwens toch wel merkwaardig, want als ik een suffe profielfoto op Facebook aanpas dan komen er ineens veel likes en als het soms 'ergens over gaat' hoor je bijna niks. Voor mij is dit soms best een raadsel.

 

Natuurlijk werd en wordt er nog gevraagd naar hoe het met me ging/gaat en daar ben ik ook dankbaar voor. Beroemde mensen voelen zich op handen gedragen door de aandacht van de mensen om hen heen. En zo heb ik het ook ervaren. Ik voelde me gelukkig en het sleepte me door die moeilijke periode heen! Het klinkt misschien gek maar ik heb me ook een poosje een soort van interessant gevoeld realiseerde ik me later. Wat doet een ernstige ziekte en veel aandacht toch veel met een mens.
Ik begrijp het verder wel hoor! Ik moet er niet aan denken dat ik nu nog zoveel aandacht zou krijgen als toen ik in het behandeltraject zat. Life goes on! Maar mijn denkapparaat staat niet stil en die is ervan in de war geraakt en probeert alles wat ik ervaren heb alleen maar te begrijpen!

0 Berichten

Mag ik even klagen!

22-6-2015

Potjandozen wat een weg moet ik toch afleggen, ik dacht dat ik er was! Ben ik inmiddels alweer tot de conclusie gekomen dat dat NIET zo is! 
De diagnose ligt nu 2,5 jaar achter me en ik heb er werkelijk alles aan gedaan wat in mijn macht ligt om 'beter' te worden. Na de eerste chemo menstrueerde ik niet meer en kwam de overgang er ook nog in een klap bij.

 

Wat heb ik zoal gedaan? Daar komt de hele lijst:

Ik heb aan het Herstel en Balans revalidatieprogramma mee gedaan.

Ik ben naar de psycholoog geweest om alle 'dood en verderf' daar op tafel te gooien (ik had doodsangst bleek achteraf).

Ik sport, wat inmiddels niet veel meer voorstelt. Door heup- en bovenrugspierenpijn moet ik steeds rustiger aan doe.

Ik eet gezond.

Ik pak de draad weer op en ben begonnen met sieraden maken, wat voor rust en ontspanning zorgt. 

Ik heb oedeem therapie op zijn tijd (omdat er regelmatig vocht ophoopt in het operatie gebied).

Laat me soms masseren. 

Ik kan geen alcohol meer verdragen.

Koffie is inmiddels decafe geworden.

Ik heb huishoudelijke hulp. Vreselijk, maar goed hier heb ik me ook maar bij neergelegd......

Regelmatig komt er een spierpijn/zenuwpijn vanuit mijn schouder/nekspieren opzetten, dat zorgt voor hoofdpijn en me helemaal beroerd voelen. Het enige middel dat helpt is een zware pijnstiller tegen migraine.


En toen ik dacht dat ik de kanker inmiddels achter me kon laten en dóórgaan met mijn leven werd ik terug gefloten door de mijn lichaam, mijn heup ging steeds meer pijn doen en straalde door naar mijn been. Vooral 's nachts. Een botscan sloot gelukkig uitzaaiingen uit. Maar pff, wat een impact heeft dit, de uitslag was zo spannend! Met deze klachten ben ik onder begeleiding gegaan bij een fysiotherapeut (en acupuncturist). En waar ben ik sinds kort weer beland op aanraden van de fysiotherapeut? Bij de psycholoog. Deze keer werken aan 'acceptatie'. Want toen ik bij de fysio alleen maar zat te huilen elke week opnieuw vroeg hij me of het niet verstandig was om psychische hulp te gaan zoeken. Lichaam en geest staan immers met elkaar in verbinding. De heupklachten waren complex, hij kon de pijn niet behandelen. Helaas. Soms vraag ik me af what's next???


Vanavond ga ik naar een thema avond 'Doorgaan na kanker' in een inloophuis voor kankerpatiënten en hun naasten in Leiden. Misschien wordt ik daar nog iets wijzer van.

0 Berichten

Ach zielig vrouwtje toch

Als mensen met een zielig gezicht naar me kijken, geeft mij dat geen prettig gevoel.

10-6-2015

Daarstraks was ik in Hunkemöller en vroeg de verkoopster, die in de weer was met een enquête onder haar klanten, bij het afrekenen of ik daar weleens een BH koop. 'Nee niet meer' zei ik en zo kwamen we op het onderwerp borstkanker. Toen ik naar huis fietste ging het gesprek door mijn hoofd en wat ik zo opvallend vond was dat haar gezicht dat vol medelijden naar me keek tijdens het gesprek. Die ach-jij-zielige-slachtoffer-gezichten, ik heb ze zo vaak gezien! Dan gaan mijn alarmbellen rinkelen, alsof er iets heel ernstigs aan de hand is.

Dit gebeurde ook toen ik de diagnose van de chirurg kreeg. Zijn gezicht sprak boekdelen! Zo heb ik ze zo vaak gezien inmiddels ook van de vele andere hulpverleners die zich om mij bekommerden in die tijd.

 

Wat ik ook soms hoor: 'wat jij hebt is veel erger dan wat ik heb' (zichzelf excuserend voor eigen leed). Oh wat kan ik me hier aan storen. Dat wil ik niet horen van een ander. En tegelijkertijd zeg ik het soms zelf ook tegen mezelf, want 'het kan altijd erger' (zoekende naar ergere situaties van anderen om eigen leed te verzachten). Wat een tegenstrijdigheden toch.

0 Berichten

Zonder borst

Typische-ex-borstkankerpatiënt-ervaringen.

6-6-2015

Ik heb vandaag bijna de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht met mijn moeder. Moe kwam ik thuis en na het avondeten ging ik lekker even uitwaaien met de hond. Joepie hier keek ik naar uit! 'Moet ik mijn jas aan of uit' vroeg ik aan mijn dochter. 'Aan, want er stond een fris windje', zei ze.

 

Tijdens mijn wandeling dacht ik 'fris windje? Ik krijg het hartstikke heet!' (Dat heb je als je met een schapenvacht-jas rond loopt. Arme beestjes hoe warm zullen die het wel niet hebben?!) Dus ik doe mijn jas uit en loop lekker verder. Na een poosje schrik ik me ineens wild. Help ik heb mijn borstprothese uitgedaan voor ik van huis ging, ik loop eenborstig rond!! Phoeh gelukkig ben ik niemand tegen gekomen! Die BH knelt altijd eind van de dag. Ik had me nog wel zo voorgenomen om mijn jas daarom aan te houden voor ik van huis vertrok. 
Dit zijn nou van die typische ex-borstkankerpatiënt-ervaringen die deel zijn gaan uitmaken van mijn leven. Tegenstrijdig beschamend en hilarisch tegelijk, om de woorden van Gerard Joling te gebruiken.

0 Berichten

Wie durft te verdwalen, vindt nieuwe wegen