Gisteren keek ik het programma van Filemon, Fuck me I'm famous. Ik vond het interessant om te horen wat beroemdheid met mensen doet. Alle BN'ers waren het over één ding eens: die voortdurende aandacht is verslavend.
Ik moest meteen aan mijn eigen situatie denken. Tijdens mijn behandeling voor borstkanker werd ik overspoeld met aandacht. Kaarten, bloemen, appjes en bezoekjes. Na mijn laatste behandeling viel dat ineens weg. Heel logisch natuurlijk, daar klaag ik niet over. Maar voor mijn gevoel ging het van alles naar niets. Achteraf heb ik daar meer moeite mee gehad dan ik had verwacht.
Daardoor begon ik na te denken over wat aandacht eigenlijk met een mens doet. Op Facebook viel me bijvoorbeeld op dat berichten over mijn ziekte veel meer reacties kregen dan stukjes over de gewone, leuke dingen die me bezighielden. Soms kreeg een nieuwe profielfoto meer reacties dan een tekst waar ik echt mijn hart in had gelegd. Herken je dat?
Ik begreep ineens ook iets beter wat beroemde mensen bedoelen. Niet dat ik mezelf met hen vergelijk, maar aandacht doet iets met je. Tijdens mijn ziekte voelde ik me, ondanks alles, sterk en gedragen door de mensen om me heen. En hoe gek ik het ook vind om toe te geven: achteraf besefte ik dat ik me soms zelfs een beetje bijzonder of interessant had gevoeld.
Wat doet een ernstige ziekte, en alle aandacht die daarbij hoort, toch met een mens... en met zijn ego? Ik stond erbij en keek ernaar. Naar mezelf en naar de mensen om mij heen. En ondertussen probeerde ik te begrijpen wat er eigenlijk met me gebeurde.