De verleiding

Gedachtenspinsels. Soms doe je juist de dingen wel waarvan je in je hoofd zee dat je ze niet wilde doen. Ik heb er regelmatig 'last' van.

Herken je dit? Dat je iets tegen jezelf zegt om iets níet te doen en tegelijkertijd weten dat je het wel gaat doen. Alsof je weet dat het gewoon gaat gebeuren en dat je jezelf  dus maar wat wijs maakt met de toespraak die je tegen jezelf houdt. Ik ben me ervan bewust geworden dat het bij mij regelmatig zo werkt.

 

Ik heb dat met verschillende dingen. Zo kan ik het huishouden doen en tegen mezelf zeggen 'ik ga mezelf niet overwerken, ik doe vandaag wat dingetjes en de rest morgen'. En wat doe ik vervolgens? Ik kan de verleiding niet weerstaan om het tóch te gaan doen, want dan is het maar gebeurd. Of met snoepen 'vandaag wil ik alleen gezond eten en geen suiker'. En dan ineens ergens op de dag kan ik de verleiding niet weerstaan en sla ik mijn slag en doe ik precies dat wat ik niet wilde doen. Of dat ik zuinig wil zijn met mijn geld en onverwacht het toch uitgeef als ik bij de winkels loop. Of doelgericht de supermarkt in loop om er vervolgens toch uit te lopen met boodschappen voor de hele maand in plaats van dat wat ik op korte termijn nodig heb. Of dat ik achter de computer kruip om dit blog te gaan schrijven terwijl ik nu even andere dingen doen moet, omdat ik voorgaande dagen met het opzetten van mijn website ik al teveel achter de computer heb gezeten en het huishouden erbij in schoot. Of dat ik eigenlijk niks meer met kanker te maken wil hebben en het tegelijkertijd niet los kan laten en er een blog over begin te schrijven. 

 

Zo loop ik al tijden (lang dus) te twijfelen of ik een oor piercing zal nemen. Zo'n heel klein glinsterend steentje in de oor rand. Bijna onopvallend maar dat je toch iets ziet schitteren. Ik hou van niet overdreven bling bling! Ik maak vast niet voor niks sieraden (al behang ik mezelf er helemaal niet mee). Maar dat oor dat trekt.... zo vond ik het in mijn pubertijd al nodig om in elke oorlel twee gaatjes te laten prikken en de derde prikte ik er zelf bij. Het is blijkbaar nog niet genoeg. Vroeger had je geen piercings. Ik heb al vaker tegen mijn kinderen gezegd 'als ik nu puber was geweest dan had ik zeker deze piercing laten zetten (en wie weet wat ik mezelf nog meer aan gedaan zou hebben?)'. Maar iets weerhoud me ervan, mijn leeftijd of ik vind het niet bij mijn 'ouwe kop' meer passen. Maar ik denk tegelijkertijd als ik het doen wil doe het dan gewoon. Je leeft maar een keer en who cares? Misschien ben ik wel gewoon een laatbloeier! Als het lelijk staat dan kan dat ding er gewoon weer uit. Iets roept ik moet het gewoon (uit)proberen. 

 

Een paar jaar gelden, ik denk dat ik een jaar of  44 was toen ging ik met mijn middelste dochter mee naar Tattoo Bob in Rotterdam. Ze ging een navelpiercing laten zetten. Ik was daar onder de indruk en liep me te verwonderen van wat mensen allemaal met zich laten doen (sommige tattoos prachtig andere helemaal niet) en wat er aan bling bling piercings in de kasten lag. Ik mocht als uitzondering bij mijn dochter blijven, omdat ze nog vrij jong was en zonder mij niet durfde (dat kan ze zich nu niet meer voorstellen maar ooit moest ik nog naar alles mee). Afijn, die vrouw vroeg of ik er niet ook een wilde? Er zijn zoveel vrouwen van mijn leeftijd die navel piercings laten zetten. Ik vond het al zo leuk en nu kwam ik onverwacht wel heel erg in de verleiding! Ik zei: "wat kan mij het schelen ik doe het!" En zo had ik ineens totaal onverwacht zelf ook een navelpiercing, en dat op mijn "ouwe dag". Daarna kwam "OMG, wat zal mijn man ervan vinden?" Ik heb een man die niet van tattoos houdt en ook niet echt van piercings. Nouja, het zat erin en ik vond het mooi. Thuis deed ik lachend (van de zenuwen) mijn verhaal. En tot mijn opluchting vond hij het wel hip en leuk, al was hij wel wat verrast. Maar dan..... de reactie van mijn jongste dochter (die toen nog op de lagere school zat), een kind dat aan haar moeders rokken hing, ze vond het walgelijk! Ze vond het vies en was er helemaal ondersteboven van. Hoe had haar moeder zoiets vies kunnen doen? Ik was haar vertrouwde moeder even niet meer (ik overdrijf niet). Dat had ik natuurlijk helemaal niet verwacht. Maar het trok wel weer bij al duurde dat best lang. Mooi heeft ze het nooit gevonden. 

Echt lekker zat de piercing niet, want ik droeg, en draag nog steeds, spijkerbroeken tot aan mijn middel, je weet wel het hoge model. Nu durf ik er wel voor uit te komen, want het is weer 'in'. Maar er was een tijd, mijn piercing tijd, dat dat niet het geval was. Dus de sluiting van mijn broek zat precies op navelhoogte.. auw. Ik sliep in die tijd nog op mijn buik... auw, wat ik ook een tijdje laten moest. Het bleef weken gevoelig... auw. Tot ik een keer ging zwemmen in het buitenbad en ik hem er thuis uit haalde, want ik durfde er eigenlijk niet zichtbaar mee rond te lopen. En toen ik de piercing na het zwemmen thuis weer in wilde doen toen kreeg ik hem er met geen mogelijkheid meer in! Nouja, zo erg vond ik het ook weer niet dus heb ik het maar zo gelaten. Ik was wel heel blij dat ik het gewoon gedaan had, dat had ik toch maar mooi weer meegemaakt. En ja nu loop ik soms over een oor piercing na te denken.... Een ding weet ik wel zeker, ik moet niet weer met een van mijn dochters een tattoo shop inlopen, want dan ben ik echt verkocht (als ik niet al uit mijzelf eerder toch zo'n winkel binnen loop).  En zo'n mooi glinsterend steentje op de neusvleugel vind ik trouwens ook zo mooi.. maar dat is voor een volgend leven, een volgende pubertijd.

Reactie schrijven

Commentaren: 0