Vandaag krijg ik de uitslag van mijn botscan. Een gewone donderdag, zoals alle andere... en toch ook weer niet. Sinds de scan, twee dagen geleden, voelt het alsof mijn leven even op pauze staat. De wereld draait gewoon door, maar mijn gedachten niet.
Ik probeer mezelf voor te houden dat het goed komt. Niet voor niets slik ik medicijnen die eventuele uitzaaiingen moeten onderdrukken. Toch merk ik dat de spanning langzaam oploopt. 's Ochtends lukt het me nog aardig om mijn hoofd koel te houden, maar hoe dichter de afspraak in het ziekenhuis komt, hoe harder mijn gedachten beginnen te malen. Schrijven helpt.
Opvallend genoeg ga ik alleen naar het ziekenhuis. Pas onderweg vraag ik me af waarom eigenlijk. Misschien uit gewoonte. Niet aanstellen, gewoon doorgaan. Misschien ook omdat ik diep van binnen verwacht of hoop dat het goed zit. Mocht het anders zijn, dan gaat mijn man de volgende keer mee. Mijn ervaring is dat je bij slecht nieuws maar de helft hoort van wat er gezegd wordt. Dan zijn vier oren gewoon beter dan twee.
Gelukkig heb ik genoeg te doen voor de afspraak. Eerst ga ik naar de schoonheidsspecialist. Aan het einde van de behandeling koop ik een nieuwe gezichtscrème. Meteen schiet er een gedachte door mijn hoofd: en als de uitslag straks niet goed is? Dan heb ik waarschijnlijk helemaal geen zin om een nieuwe crème uit te proberen. Een paar dagen eerder gebeurde precies hetzelfde toen ik met mijn dochter na de scan nieuwe kleding kocht. Ook toen dacht ik: wat als...? Wat heb ik eigenlijk aan nieuwe kleding als ik dood zou gaan?
In het ziekenhuis moet ik vandaag naar een andere afdeling dan vier jaar geleden, toen ik mijn chemo's kreeg. Alles is verbouwd. Nieuwe muren, nieuwe gangen. Ineens voelt dat symbolisch. Misschien mag deze plek vanaf nu verbonden zijn met iets nieuws.
De oncoloog ziet me op de gang en laat me even voorgaan. Al snel zie ik het aan haar gezicht dat de uitslag goed is. Geen uitzaaiingen, wat een opluchting!
Quote van de dag: Ik lig in het scanapparaat en voel me bekeken van top tot teen