Aan de keukentafel hadden we het erover of je je voor eeuwig zou willen laten invriezen. Mijn man vertelde dat hij daar pas geleden een artikel over had gelezen. Daarin stond dat de meeste mensen, als je het ze vraagt, niet voor het eeuwige leven kiezen. Maar opvallend genoeg zouden veel mensen op hun sterfbed toch liever nog langer willen leven. Dat zette me aan het denken. Ik zei: "Misschien gaat het niet zozeer over eeuwig willen leven, maar over niet durven sterven."
Hoe fijn zou het zijn als je, wanneer dat moment ooit komt, kunt accepteren dat het goed is geweest. Dat je niemand iets meer hoeft te vergeven en geen spijt hebt van de dingen die je níet gedaan hebt. Wat zou dat een rust geven. En juist daar heb je nu nog invloed op.
Tijdens mijn herstel na borstkanker heb ik voor mezelf de keuze gemaakt tevreden te willen sterven, mocht ik het einde bewust ervaren. Jaren later besefte ik pas echt wat een bijzonder cadeau dat aan mezelf is geweest. Dat besluit zette iets in beweging. Ik ging op onderzoek uit naar wat mij werkelijk gelukkig maakt, wat bij mij past en waar ik voldoening uit haal. Daarom deel ik dit graag met je.
Ik hoor mensen vaak zeggen dat ze vechten tegen hun ziekte. Waarom zou je vechten tegen jezelf? Zelf merkte ik dat het woord 'vechten' mij juist spanning gaf. We hebben niet altijd invloed op wat ons overkomt, maar vaak wel op hoe we ermee omgaan. Dat betekent niet dat accepteren makkelijk is. Sindsdien vraag ik me af of ik leef op een manier waar ik later met een goed gevoel op terug kan kijken. Dan stel ik mezelf de vraag: wil ik het veranderen of niet?
Deze vlieg kwam ook op mijn pad; het lag dood op de vensterbank. Het lag daar vredig dood en krijgt hier een mooi plekje.