Blog

Wil je op de hoogte blijven van mijn meest recente creatie? Like dan mijn Facebook pagina.


Creatief bezig zijn in de natuur

Even lekker ontspannen (bezig) zijn in de natuur, alleen of met kinderen. Er valt heel wat te beleven, als je je ervoor openstelt! Hoe je dat doet lees je hier. 

Vogelpoep ieieieiewww vies!! Welnee, denk 'out of the box' en ontdek een wereld aan vormen en kleuren in de natuur! Is het je weleens opgevallen dat vogelpoep in allerlei vormen en kleuren op straat ligt? Als je ernaar gaat kijken dan zie je waarschijnlijk figuren verschijnen. 

En als dat niet direct het geval is blijf dan wat langer staan kijken of bekijk het vanaf de andere kant. Zie je echt niks, loop dan gewoon verder totdat je iets anders opvalt. Vind je vogelpoep vies doe dan net of het een klodder verf is. Hou je hersens gewoon voor de gek, dat werkt echt. Ook in steentjes, stokjes, blaadjes, schelpjes, waterplassen of mos tussen stoeptegels schuilt een fantasiewereld, zoals figuren, monsters, dieren, elfjes, gebruiksvoorwerpen. Laat je fantasie op de loop gaan en er gebeurt ook iets moois bij je van binnen, want er zal weer een wereld voor je opengaan, mits je je ervoor openstelt. Maak je vooral geen zorgen, je hoeft geen creatief type te zijn, je hoeft er alleen maar tijd voor te nemen.

Of ga met kinderen op pad en maak er een sprookjesachtig of spannend spel van, een verhaal, dat vinden ze vast hartstikke leuk. Laat ze dat verhaal opschrijven, een tekening maken, fotograferen of een collage maken door hun vondsten op papier te plakken. Je bent zo een poosje zoet, gezellig en gratis. Vergeet er vooral ook zelf niet van te genieten, het is een ontspannen bezigheid met verrassende uitkomsten. En het kleine kind in je wordt weer wakker, lekker onbezorgd bezig zijn, genieten van wat de natuur te bieden heeft. Als een stemmetje in je hoofd tegen je zegt 'ik heb wel wat beters te doen', 'wat kinderachtig' of  'zoiets raars als naar (vogel)poep staan kijken ga ik toch niet doen?' vraag jezelf dan af of dat ook echt zo is? Heb je echt wat beters te doen dan ontspanning zoeken? Is kinderachtig bezig zijn onvolwassen? Is (vogel)poep vies? (Het is immers gewoon onverteerd eten.) Ontspannen en buiten bezig zijn is goed voor elk mens, je connect met de natuur en je geest voelt zich vrij. Regelmatig wil ons brein ook even 'niets' en van daaruit ontstaan ook weer mooie ideeën, ingevingen of alleen al een ontspannen lijf en zeg nou zelf dat is toch heerlijk? Het gaat uiteindelijk niet over een mooi resultaat krijgen, wat wel leuk is natuurlijk, maar vooral over het proces. Ik zou het leuk vinden als je me laat weten wat er uit jouw of jullie zoektocht is ontstaan. 

Natuur is geen recreatie, natuur dat zijn wij

Vogel flatsen

meer lezen 0 Berichten

Ontspannend(er) leven

Even een stapje terug. 💞🌻
Soms denk ik weleens mensen ontspan een beetje. Het lijkt wel of er een run is ontstaan deze Corona tijd (en ervoor trouwens ookal) op het maken van video's op en buiten Facebook, je kunt ze life bekijken of achteraf, ze gratis bekijken of ervoor betalen. Ik begrijp het wel, natuurlijk mensen willen hun business door laten gaan en zoeken manieren om de mensen te bereiken, misschien vervelen mensen zich en zoeken een leuke nieuwe uitdaging en proberen en promoten via deze weg, maar er is vooral een hoop reclame. Soms heb je het nieteens door dat het reclame is. We moeten beter en/of meer of anders, beter en meer, beter en meer.... Helemaal leuk maar ik merk dat ik soms ook denk 'ho stop niet weer een video (livestream)'. Ik sluit me er een beetje voor af merk ik, ik kijk wel maar mondjesmaat.

Corona laat juist zien dat we niet altijd alles in de hand hebben en maakbaar is. Mensen worden zich hier nu meer bewust van, maar toch ook weer niet lijkt het. Ik bedenk me dat het leven toch wel gewoon doorgaat. Kinderen en het gras groeien onder onze neus door elk moment van de dag en we zien het niet, totdat je ineens bedenkt 'hé wat is het gegroeid 'opeens'! Ook onze geest groeit ongemerkt door, we gaan anders tegen het leven aankijken. Je kan juist ook gelukkig zijn met rust en dingen met aandacht doen buiten het computer/ telefoonscherm om, want dáár IS het leven, nu hier op dit moment, in en bij jezelf en nergens anders. Rust, niet altijd willen 'moeten' maar gewoon ZIJN, genieten en mee bewegen met de stroom van het leven. Lukt er op dit moment iets niet, relax, het leven gaat vanzelf. Altijd. Het komt goed, zo niet dan toch. Ik google wat en stuit op een leuk stukje uit de Happyness. Hier wordt ik blij van en misschien jij ook wel.

 

 

Uit de Happynez:
Het idee dat het leven zich spontaan en vanzelf ontrolt is zo’n beetje het engste wat we ons kunnen voorstellen. Maar volgens Marnix hoeft dat helemaal niet zo erg te zijn: als we ons hieraan overgeven dan kunnen we langzaam leren om open en ontspannen in het leven te staan.

Het leven gaat vanzelf. Altijd.

Je wordt verliefd en weet niet waarom. Je wordt ziek zonder dat je dat wilde. Je haar groeit, je hart klopt, cellen vernieuwen continu, en je lever en nieren ontgiften en reinigen. Vanzelf. De zon schijnt of het regent. En ook of je die baan wel of niet krijgt hangt af van talent (heb je wel of niet), opleiding (volgde je wel of niet) en de gunfactor van de personeelsfunctionaris.

Je ogen kijken vanzelf (probeer maar ‘ns met open ogen níet te kijken). Je oren luisteren zonder enige bewuste inspanning. En zelfs als jij vijf minuten met ingehouden adem op de bank bewust niks zit te doen, stroomt het bloed nog steeds (vanzelf) door je lijf, vliegen buiten (vanzelf) de vogels voorbij, en begint het (vanzelf) te regenen.

Allemaal niet te ontkennen. Desalniettemin denken we vaak dat we over heel veel dingen de baas zijn, en dat we kunnen veranderen wat we maar wíllen veranderen. Het is in feite het grootste misverstand dat er bestaat, en we kunnen het onmogelijk loslaten. Waarom? Omdat het ons doodsbang maakt. Het idee dat het leven zich spontaan en vanzelf ontrolt is zo’n beetje het engste wat we ons kunnen voorstellen: geen controle! Terwijl het in feite juist super spannend en boeiend is, want avontuurlijker kun je het niet krijgen.

Ik denk dat veel mensen verlangen naar die eenvoud en eenheid van de eerste jaren. Daarom zijn seks en drugs ook zo lekker: je geeft je over op een manier die je normaal niet meer durft. Daarom is de flow die ontstaat tijdens intensief schrijven, hardlopen, muziek maken of balletdansen ook zo heerlijk: je kunt je er compleet in verliezen, en bent niet meer bezig met jouw positie ten opzichte van anderen, met het verleden of de toekomst. Je bént, en dat is een zeldzaamheid. Helemáál met onze non-stop drukke hoofden. Lees meer hierover in Happynez

0 Berichten

Liefde is als een stromende rivier

Dit vond ik een heel mooi stuk en duidelijk verwoord over (on)voorwaardelijke liefde:

Liefde is als een stromende rivier. Het water is er als je er in zwemt en je geniet van elke minuut. Maar als je eruit stapt dan blijft het water gewoon stromen. Jij bent niet nodig voor de rivier. Het is er ook zonder jou. Liefde is per definitie onvoorwaardelijk. Zoals een cirkel altijd rond is en een boom altijd van hout. Haal de onvoorwaardelijkheid weg en je haalt de liefde weg. Wat overblijft is een ruil (voor wat hoort wat). Je hebt geleerd om in die ruil te geloven. Als je vroeger stil zat kreeg je liefde, als je zoet was kreeg je liefde. Je leerde: als ik het goed doe in de ogen van een ander dan krijg ik liefde terug, en dat de voorwaarden een risico zijn. Je bent gaan geloven dat je liefde moet verdienen. Daarom ben je nooit af, het moet altijd beter, perfecter, mooier, groter, zodat er maar van je gehouden wordt. Kan je je voorstellen dat dat (onbewust) stress geeft? Maar wat nou als die liefde nooit van buiten kán komen? Omdat de enige liefde die telt de liefde voor jezelf is. Pas als het niet nodig is dat de ander van je houdt dan ben je echt vrij, vrij om vervolgens eindeloos van van elkaar te houden. (David, radio 1)

 

Ga googlen op 'liefde, onvoorwaardelijke liefde, bewust leven, waarom mediteren goed voor je is' etc. of snuffel tussen boeken van bijvoorbeeld Bonnie Bessem, Wendy van Wieghem, Sabine Hess en je stuit op allerlei interessante dingen! Hoe meer je over jezelf, het leven, de mensen en de natuurwetten leert, hoe steviger je in je schoenen komt te staan. 

0 Berichten

Slakken

Slakken intigreren me. Je kan ze leuk vinden of juist niet, omdat ze natuurlijk ook je plantjes kaal kunnen vreten. Vooral Petunia's zijn hun favoriet. Je kan hiervoor slakkengif kopen maar het is natuurlijk mileuvriendelijker als je andere plantjes koopt, want er zijn genoeg tuinplanten waar ze minder interesse in hebben.
We vinden slakken vooral gewoon, omdat ze er 'gewoon' altijd zijn. Maar het leuke vind ik om juist naar gewone dingen te kijken en me daar dan nog steeds over te verwonderen. Doordat we ze gewoon vinden kijken veel mensen er vaak niet naar. Want zeg nou zelf sta jij weleens stil bij een 'gewone' brandnetel? (Die nu zo mooi in bloei staan!)
Als het regent komen de slakken met grote getale uit de struiken kruipen, dan ligt de stoep op bepaalde plekken vol met van die slakken met slakkenhuisjes. Ik hoop ze niet per ongeluk plat te trappen dat vind ik zo zielig. Het gaat me altijd aan het hart als ik veel naaktslakken op het fietspad tegenkom dan denk ik: steek nou toch snel over! Hahaha maarja dat zijn natuurlijk mensengedachten.
Vanochtend viel mijn oog op twee slakken in onze achtertuin, in een hoekje waar ik rotzooi dump. Ze zaten op een plastic stang en ik vroeg me af waarom ze nou juist daarop zitten en niet op een plant, dat is toch lekkerder en zeker gezonder? Blijkbaar niet. Of ze zijn heel nieuwsgierig of er zit een lekker luchtje aan plastic of het is lekker zacht. Later deze ochtend bedenk ik me opeens dat ik eergisteren met het maken van een slakkenketting begonnen ben. Deze heb ik gemaakt van een foto van een leeg slakkenhuis die ik een poosje geleden vond.

0 Berichten

De spookboom

Práchtig! Ik liep met mijn dochter de hond uit te laten en toen vertelde ik haar over de Spookboom, een boom die mij doet denken aan een griezelfilm als ik er langs loop. Er zat ooit een kauw in die ik eruit weg zag vliegen. Ik kon niet in dat gat kijken omdat de boom boven het water hangt. Ik vermoedde dat ze er weleens een nest konden hebben. Het is op een plek langs weilanden waar ze veel zitten. Omdat we vanaf de bolle zijde van de boom aan kwamen lopen zei mijn dochter 'nou, ik vind er niks spannends aan'. Totdat we het hoekje van de boom om waren en we door één glinsterend oog vanuit het pikdonker aan werden gekeken. (Voel jij het ook? hahaha. Zie eerste foto) Yes hij was thuis! Eindelijk zat hij daar zoals ik hem graag eens wilde zien en fotograferen. Maar of hij een nestje heeft... dat is nog de vraag. Dat wordt mijn volgende ontdekking misschien nog wel eens. 

 

 

0 Berichten

Corona kriebels

Als je deze foto ziet (vanochtend genomen) krijg je toch lentekriebels? Ook mijn neus voelt soms lentekriebels. Hatsjie, nee nee het is geen corona. Er zijn ook nog mensen die gewoon af en toe even moeten niezen. Maar pas op... een kuchje of een niesje en je wordt door je omgeving direct met de Corona-blik aangekeken. Of het leidt soms zelfs tot een kleine discussie met mijn dochter die zich onveilig voelt. Heel af en toe knijp ik mijn neus dicht en hou ik mijn nies in... of probeer ik soms buiten ongezien mijn zakdoek te pakken bij een loopneus die ik elk jaar krijg door de frisse buitenlucht. Het zijn van die gewone dingen die ineens een andere lading gekregen hebben. Er gebeurt ongemerkt meer met ons dan we denken......
In het begin van de Corona crisis toen ik buiten liep dacht ik 'Hee wat doen al die mensen opeens buiten die ik anders nooit zie?' Het leek op een territorium gevoel, het sloeg natuurlijk helemaal nergens op. Maar ik had het wel.
Of als ik televisie kijk en ik zie mensen geen afstand van elkaar houden dan gaan mijn alarmbellen rinkelen, alarmbellen waarvan ik het bestaan niet wist en die er dus ineens ook blijken te zijn. Dan mijmer ik 'Oh hoe is dat ook alweer om zo gewoon naast elkaar, aan elkaar en met elkaar te leven?' Alsof het héél lang geleden is maar dat is het nog helemaal niet!
Op mijn werk in het verzorgingshuis kreeg het personeel verschillende keren bloemen van kwekers hier in de buurt. Super attent. Grote bakken werden neergezet, je mocht ze zelf uitkiezen. De tweede keer toen ik met mijn bloemen thuis kwam en ik ze in een vaas wilde zetten kreeg ik er een naar gevoel bij, een gevoel van afkeer. Er hing nu 'een luchtje' aan deze bloemen, de gedachte aan de oudere mensen die nu niet meer naar buiten mogen bijvoorbeeld. Ik zei tegen Don 'als ik nog is bloemen aangeboden krijg dan neem ik ze niet meer aan'. Opeens zijn de Gerbra's voor mij bloemen met een Corona herinnering. Opgemerkt en ongemerkt gebeurt er zoveel met ons......
Ook het heerlijke fiets-gevoel is veranderd. Ik krijg soms de kriebels van mensen die te dicht langs me fietsen of lopen. Op energetisch gebied voelt het voor mij als twee magneten die elkaar afstoten had ik zo bedacht.
In de tijd dat er wc papier gehamsterd werd kreeg ik ook een ander gevoel bij mijn billen afvegen. Ik had last van het ojee-ik-moet-zuinig-aan-doen-anders-hebben-we-zo-geen-wc-papier-meer-gevoel. Het sloop er gewoon in! Ik merkte dit op toen ik een keer ergens anders naar de wc ging en mijn ik-kan-weer- royaal-wc-papier-gebruiken-gevoel ineens opdook. Nooit gedacht dat ik zulke gevoelens ook had!😄 Tsja, er gebeurt meer met ons dan we denken....... Zo, ik moest even mijn ei kwijt. Wat merk jij zoal op?
Ik wens iedereen fijne Paasdagen🐥

0 Berichten

Vrolijk Pasen

0 Berichten

Slapende aardhommel

Ik ben altijd geïnteresseerd in holletjes in boomstammen, groot of (piep)klein dat maakt niet uit. Ze maken me nieuwsgierig, want ik wil weten wie de bewoner is. Joepie, eindelijk was het raak, ik zag een zwart groot ding in de boom zitten, half verstopt! Dat vroeg naar meer, naar op onderzoek uitgaan. Dus ik fotografeerde het beestje, vergrootte de foto uit en zo kon ik goed zien wat het daadwerkelijk was. Ik ga namelijk niet met mijn leesbril op pad als ik de honden uitlaat... en die heb ik de laatste jaren hard nodig om iets goed te kunnen zien van dichtbij. Ik dacht: 'Zie ik het goed? Is dat een hommel? Leeft het nog?' Om hier achter te komen moest ik hem even storen dus tikte ik hem zachtjes aan. Niet met mijn vingers, want zo'n held ben ik nou ook weer niet. Sorry bijtje, kan je even je neus laten zien? Langzaam kroop hij uit zijn hol met griezelige, alle kanten op bewegende poten. Ik had hem natuurlijk ook nieuwsgierig gemaakt, want welke idioot kwam hem storen tijdens zijn slaap? De nektar pollen zaten nog op zijn rug, prachtig, hij was vast even een middagdutje aan het doen, omdat hij moe was van het harde werken. Zie ook gedichtje Don't Bee sleepy

 

De meeste hommelnesten worden vanaf eind maart gebouwd. Een gemiddeld hommelvolk heeft een levensduur van 14 weken. Aan het eind van de zomer bestaat een nest uit 200 tot 250 hommels, hoewel aardhommelvolken groter zijn: tot 450 individuen. Op het eind komen er geen jonge werksters meer uit en zal het hommelvolk snel kleiner worden. Op den duur raakt het nest verlaten. Zelden wordt een voormalig hommelnest een volgend jaar voor de tweede keer bezet. Voor meer informatie is dit een leuke website Algemene info over hommels

0 Berichten

Kettingreactie

Als het creatieve brein iets 'ziet' dan ontstaat er een kettingreactie aan ideeën en wil het direct aan de slag, een nieuwe wereld gaat open. Ik liep te wandelen en zag een veertje aan een dun takje hangen, zo schattig. Even later liep ik een prachtige witte bloem net uit de knop tegen het lijf. Ik legde direct de link met het veertje, want deze bloem was ook wit en stond op het uiteinde van een stukje hout. Zo ontstond het idee dat ik ze wilde fotograferen en dus ik terug naar dat veertje (zoeken naar een speld in een hooiberg). Maar om het plaatje dat inmiddels in mijn hoofd was ontstaan compleet te maken, wilde ik nog een derde 'wit ding' dat bungelde aan een takje vinden om te fotograferen. In gedachte zag ik een papieren zakdoekje voor me maar ik verwachtte niet nóg iets 'bungelends wit' in de struiken tegen te komen. Hoe maf, ik liep nu zelfs teleurgesteld en licht gefrustreerd verder. Laat ik nou even verderop een plastic tasje aan een tak zien hangen! Natuurlijk... heel normaal toch een plastic tas in de struiken?! Hoe was het mogelijk! Ik was direct in de wolken, mijn plaatje was compleet. Het creatieve deel in mijn hersenen scheidde direct gelukshormonen af, dat moet wel anders kan je van zoiets schijnbaar onbenulligs toch niet opgewonden raken? 

Bij mij ontstaan ideeën altijd spontaan, ik wordt overvallen door 'iets' uit het 'niets'. Als mijn creatieve brein iets 'ziet' dan wil het direct aan de slag, nú hebben, nú doen, nú moet het af, nu nu nu! Dus hoe houd je je gelukshormonen serotonine en dopamine op peil? Juistum... zo dus!

0 Berichten

Hondenliefde

🐾Een van de eerste dingen die ik 's ochtends doe als ik beneden kom is even de honden in de tuin laten. Dan gaan ze op de vlonder liggen om de druk-met-elkaar-in-de-weer-zijnde waterkipjes te kijken. Cailean is als eerst buiten, Cooper stretcht zich eerst nog even uit (in yoga termen de zonnegroet). Maar omdat het vriest doe ik tussendoor even de tuindeur dicht. Cai staat te kijken 'hé waar blijft mijn broer?' Het is een gezelschapsdier. Als Cooper zover is doe ik de deur weer open. Cailean legt zijn poot op Coopers kop zo van 'kom je nog?' en 'loop je mee?' achterom kijkend de tuin inlopend. Mijn ❤️ smolt, want wat zijn ze lief voor elkaar!

0 Berichten

Een apart geluid

Ik sta stil met de honden naast een boom en hoor een apart geluid, een geklik. Mijn antenne gaat direct automatisch uit! Hé wat kan dit voor een dier zijn?! Nieuwsgierig kijk ik omhoog want wat ga ik zo ontdekken?! Maar helaas ik zie niks. Ik kijk weer naar beneden en wil verder lopen en plotseling hoor ik het weer. Er móet iets in die boom zitten.... dus ik kijk weer vol verwachting omhoog... ik zoeken... maar nee ik zie toch echt niks. Ik draai mijn hoofd weer naar beneden en kijk recht voor me uit over het water een tuin in, zie ik daar een man staan die gewoon zijn nagels staat te knippen😳🙈

0 Berichten

(Kerst) kaarten maken

Zoek je ideën voor het maken van een originele (kerst)kaart? Print een foto uit die je mooi vindt en versier hem met verf, stiften, materialen en maak daar dan weer een foto van. Succes!

0 Berichten

Reuring in het verzorgingshuis

Ik zat op mijn werk achter de entreebalie in het verzorgingshuis en er was een hoop reuring in de hal, geroezemoes van de bewoners en het personeel, gepraat, gelach, geschuivel, bewoners die in groepjes rolstoelen naar het restaurant werden gereden, kortom gezelligheid en leven in de brouwerij. Er was afgelopen donderdagmiddag een optreden met muziek van Het Danspaleis. Bij een enkeling zag ik een bezorgd gezicht, rode koontjes van de stress van de inspanning wat het met zich meebracht en misschien de onzekerheid van wat ze te wachten stond deze middag. Toen ik zat te kijken wat er zoal om me heen gebeurde kwamen er ook allerlei gedachten langs. Hoe luxe is het eigenlijk om regelmatig naar een optreden te kunnen gaan en dat in je 'eigen huis'. Sommige mensen hebben misschien in hun hele leven nog nooit zo vaak een optreden bijgewoond als in deze laatste jaren of maanden van hun leven. 

Foto: de uitstrooiplek van het as van mijn ouders

 

Maar tegelijkertijd was het ook confronterend merkte ik, blijkbaar waren deze gevoelens belangrijk om gevoeld te worden. Die middag hoorde ik smartlappen uit de jaren 60. Mijn gedachten brachten me terug naar mijn vader die in een verzorgingshuis zat en begin dit jaar overleed. Hij zat er dít jaar nog.. het lijkt al zo lang geleden. Geweldig vond hij de muziek en om mee te zingen en soms blèren, want lekker gek doen daar hield hij van. Mijn moeder ging bijna altijd met hem mee en genoot er ook zo van. Soms praat ik met mensen die me aan een van mijn ouders of opa of oma doen denken, zo apart is dat alsof ik hun verhaal hoor. Mensen maken ongeveer dezelfde dingen mee al zijn we soms geneigd te denken dat we vaak zo verschillen van elkaar. Niet dus. Hoe meer je erop let hoe meer je dat ziet. 

Een half uur voor het optreden begon hoorde ik dat er een bewoner overleden was. Het voelde bizar tegelijkertijd op deze feestelijke middag. Dat is het leven Yin en Yang. En terwijl ik de familie, de schouwarts en later de begrafenisondernemers te woord stond was er aan de andere kant de gezelligheid en muziek in het restaurant dat aan de hal aangrenst. Mijn vader overleed ook in een verzorgingshuis. Ik zat daar alleen achter de balie met mijn gedachten en gevoelens en niemand die het zag. Ik ademde diep in en uit en liet het maar gebeuren. Ik ben hier niet voor niets gaan werken als vrijwilliger. Achteraf realiseer ik me dat het goed is voor mijn rouwproces. Ook brengt het me dichter bij mijn ouders. Ik voel me dankbaar, ik vind het daar gezellig om te werken en ook rustgevend, want in deze wereld heeft niemand haast, behalve het (betaalde) personeel.

0 Berichten

Zoek de overeenkomst

Ik liep buiten en ontdekte dat de schapen, die daar een hele poos achter een hek hadden gestaan, een pad gemaakt hadden door het toen nog hoge gras. Dieren gedragen zich soms niet zoveel anders dan mensen. Het linker pad is gemaakt door mensen en het rechter door een kudde schapen. 

0 Berichten

Ik kreeg een halve hond terug

Ik ging met onze Schotse collie naar de trimsalon en kreeg een halve hond terug.

Ongelooflijk wat een haar eruit kwam!

0 Berichten

Het pepermuntje

 

Dit gaat werkelijk nergens over, het is maar dat je dat vast weet. Ik zie net een foto langskomen op mijn computer en ik dacht 'huh? wat is dat nou voor een rare foto? Oja... dát..'

 

Ik stond van de week op het punt om te vertrekken en ik liep te denken 'ik heb zo zin in een verfrissend pepermuntje, ik baalde een klein beetje want die hadden we al weken niet in huis (stond op het boodschappenlijstje)'. Loop ik naar het sleutelmandje toe om de autosleutel te pakken, ligt daar een pepermuntje precies die ik wenste! Serieus het was echt raar, want we hadden ze zoals ik schreef al weken niet in huis! Ik deed hem in mijn mond (urgh waar kwam dat ding eigenlijk vandaan bedenk ik me nu) en bedacht me opeens 'even een foto van maken'. Hoe absurd om dat te doen natuurlijk maar er ontstond gewoon alweer een verhaaltje in mijn hoofd. Affijn, was ik onderweg in de auto... bedacht ik me opeens dat ik het pepermuntje nog op het aanrecht had laten liggen...😩🤣

0 Berichten

Er is niet veel voor nodig om je gelukkig te voelen

In sommige stenen schuilt een dier. Ik weet niet wat er in mijn hersenen gebeurd als ik dit soort dingen zie en het tot uitdrukking kan brengen door erbij te tekenen maar ik wordt er héél gelukkig van! 

Dat doe je toch niet?

In een discussie met je puber belanden is niet zo moeilijk. Sterker nog, voor je er erg in hebt ben je er al in beland! Zo ging het bij mij en dat zonder dat ik het wilde. Maar goed, zucht, we zaten er al in, want ik had niet zomaar mijn dochters kleding in de was moeten gooien, omdat ze die ene broek die pas een keer gedragen was weer aan wilde doen. Ik kon me herinneren dat hij er heel gekreukt uitzag en ik hem niet meer zou aandoen in die staat. Kinderen kunnen hun broek uit doen door hem helemaal naar beneden naar hun voeten te duwen en er dan uit te stappen zodat er vervolgens nog een klein pakketje broek op de grond ligt, soms nog met onderbroek en sokken incluis. Herken je dat?

Op een gegeven moment zeg ik ‘Ja maar schat ik ruik altijd eerst aan je kleding of ik vind dat het in de was moet’. 'Wát?? Gatsie rúik jij aan mijn kleding? Lekker zeg dat doe je toch niet!' Voor mij de normaalste zaak van de wereld maar plotsklaps schiet ik ongewild in een schaamte gevoel. Ojé doe ik iets raars, iets heel vies? In een nanoseconde heb ik een hele discussie met mezelf. Ik weet mijn goede reden waarom ik dit deed weer snel te vinden en vertel mezelf dat dat natuurlijk niet raar is voor een moeder, hoe weet ik anders of het in de was moet? ‘Voortaan blijf je met je tengels van mijn kleding af’, zegt mijn dochter resoluut. OMG! Wat een vreselijke uitspraak vind ik dit! Dit zei mijn moeder vroeger ook tegen mij! Mijn gedachten schieten weer als de wiedeweerga heen en weer: maar dit zeg ik toch nooit? Blijkbaar heb ik het ooit wel gezegd want ze moet het wel van mij hebben. Bah, iets wat ik helemaal niet horen wil! ‘Zeg wil je niet zo brutaal doen! Zo zeg je dat niet tegen mij.’  ‘Het is maar wat je zelf met je gedachten doet’, krijg ik als antwoord van mijn (eigen)wijze dochter. ..... Precies een van de thema's waar ik mee bezig ben in mijn opleiding (je kunt kiezen wat je denkt en voelt, je bent niet je gedachten). Hmmm hier loopt een kopietje van mezelf rond. Het is natuurlijk geen toeval dat ik dit antwoord (terug) krijg. Van binnen lig ik in een deuk van het lachen, wat een gekke situatie en uitspraken weer! Gelukkig was de discussie snel ten einde en ik zal niet meer ongevraagd haar kleding in de was gooien had ik beloofd, maar of ik dat ga volhouden?  

Het leven voor en na een (heftige) gebeurtenis

Heb je last van sombere gevoelens? Veranderingen kunnen soms best lastig zijn om mee om te gaan. Neem bijvoorbeeld je gezondheid of je ouders die geestelijk en/of lichamelijk achteruit gaan of je werk waar ze je niet meer willen hebben. Soms blijven mensen hangen in gedachten als 'Het leven voor.. en na.... Toen was dit en dat beter, want toen kon ik/hij/zij nog wel ...  (vul maar in)'. Zo had ik een leven voor en na borstkanker. Aan deze gedachte heb ik me (onbewust) lang vastgehouden ben ik me onlangs bewust geworden. Lotgenoten zullen het ongetwijfeld herkennen. 

Cellen vernieuwen zich elke seconde en dus ben je al niet meer exact dezelfde persoon als een seconde geleden. Je bent ook niet meer de baby, kleuter, tiener enzovoort die je ooit was. En als je straks een bejaarde bent is je lichaam ook niet meer dezelfde als die je nu bent. Hecht dus niet teveel waarde aan de gedachte 'het leven voor en na .....'. Dit is alleen maar een gedachte meer niet. Je kan er niks aan veranderen en verspil je dus je kostbare energie als je er regelmatig aan terug denkt. Feit is dat het toch niet meer wordt zoals het was. Bedenk is voor jezelf waar je je energie beter aan kan besteden, zoals bijvoorbeeld berusten in het feit, acceptatie? Of iets (positief) veranderen aan de situatie? Je hoeft gebeurtenissen niet te vergeten of weg te stoppen, het is natuurlijk wel gebeurt. Maar maak dat stuk vooral niet te zwaar voor jezelf, want daar wordt je misschien alleen maar droevig van. Probeer niet verkrampt vast te houden aan een gebeurtenis die voorbij is. Alles in het leven veranderd continu dat ís leven. Kijk wat er wel is en maak daar het beste van, dat geeft op zijn minst een beter gevoel! Dit zijn dingen die je allang weet natuurlijk, maar soms is het goed om er nog even stil bij te staan.

Foto met een verhaal

Mijn man en ik zijn op vakantie in Finland. Ik loop langs een paal in een winkelcentrum en zie een beest in het kapotte behang. Ik krijg weer de onbedwingbare neiging een foto te nemen. Maar ik was onderweg naar een winkel, ik stop, ik twijfel en ach.. hoe belangrijk is het eigenlijk? Ik zou hem op de terugweg wel nemen. En toen vergat ik het. Toen liep ik te balen achteraf🤪! Maar ik liep voor zoiets schijnbaar onbenulligs niet helemaal terug. Wil het toeval dat we ‘s avonds toch nog onverwacht langs dezelfde pilaar liepen nadat we uiteten geweest waren. Ik helemaal blij kon ik toch nog 'mijn foto' maken! Het schijnt zo te moeten zijn 😄 🙌🏻

0 Berichten

Rouwen en bijzonder mooie momenten

 

Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. De een wordt overvallen door veel korte of lange huilbuien, de ander huilt haast niet. Ik behoor tot de laatste groep kwam ik achter. Het verbaasde me hoe weinig ik moest huilen na het verlies van mijn ouders. Ik begreep mijn reactie in eerste instantie niet helemaal, want ik zag dat mijn broer en zus veel emotioneler waren. Ik was even bijna geneigd er een waardeoordeel aan te hangen: hoe meer je huilt hoe meer het je doet.... Onzin natuurlijk, ik deed het op mijn manier. Ik heb veel voor ze gezorgd en we hebben zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld. Vaak hoefde ik niet eens iets te zeggen, alleen maar bij ze te zijn en de liefde te voelen, vooral de laatste periode voelde ik dit heel sterk. Door hun slechte gezondheid was ik al een hele poos afscheid van ze aan het nemen. Heel bewust ben ik met ze in de weer geweest, wetend dat er een moment zou komen dat ze naar gene zijde zouden gaan. Hun dood had onverwacht kunnen komen maar we hebben bij beiden het 'geluk' gehad dat we het aan zagen komen en we er met ze over konden praten. Hoe bijzonder is dat! De dood heeft me sowieso altijd al geïntrigeerd. Zonder dood geen leven, simpel. Ook denk ik weleens aan sommige beestjes die maar één dag te leven hebben. Het moet zo zijn.

 

Vannacht droomde ik over mijn moeder. Ze was ziek en ik was zo intens verdrietig dat ze dood ging dat ik tranen met tuiten gehuild heb. Ik kon mezelf (eindelijk) helemaal laten gaan. En weet je wat het áller mooiste was? Ik heb uitgehuild in de armen van mijn moeder!! Ik ben zo dankbaar voor het hebben van dromen. Je kan weer even echt bij elkaar zijn. Ik ben dankbaar ook dat ik mijn dromen vaak nog herinner, want dan kan ik stilstaan bij wat me (on)bewust bezig houdt. Natuurlijk was het geen toeval dat ik juist vannacht over mijn moeder droomde. Wat was nou het geval? Mijn zus, broer en ik waren gisteren bezig met de laatste handelingen na mijn moeders overlijden afgelopen 22 maart. Ook moest er een datum gepland worden wanneer we het as van mijn moeder kunnen ophalen bij het crematorium. Die van mijn vader hebben we recent in handen gekregen. We wachten tot we het as van allebei hebben en gaan ze dan uitstrooien op dezelfde dag dat we het as van mijn moeder ophalen. Dus we waren onder andere bezig met een datum plannen waarop dit zou gebeuren. Mijn zus had de uitvaartonderneming gebeld en kwam met een eerst mogelijke datum waarop het as vrijgegeven wordt, namelijk 14 mei. Hoe wonderlijk... dit is op de dag dat mijn vader 84 jaar geworden zou zijn. Bedankt pa en ma..... jullie hebben het mooi geregeld van bovenaf ;) !

Slakken kunst

 

Ik liep langs een heg en daar hing een slak in. Op de foto lijkt hij zo groot maar in werkelijkheid was het een stipje in een grote heg. Ik bekeek hem is goed van dichtbij en vond het een wonder en zo knap als hij daar met zijn huis ondersteboven aan een tak hing. Moeten wij is proberen! ... En het is ook nog is 'gewoon' dichtbij huis te vinden. 

Verrassing

 

Je zou toch denken dat ik deze foto genomen heb vanwege die prachtige zwanen die aankomen vliegen? Ik zal je eerlijk vertellen ik had die zwanen niet eens gezien gek genoeg, want ik stond te kijken naar die prachtige zonnestralen die uit de wolken kwamen. Eenmaal thuis bekijk ik mijn foto's en zie dit bijzonder mooie resultaat. Wouw!

Engelen kralen

 

Deze engeltjes heb ik gemaakt voor mijn drie beste vriendinnen van de middelbare school. Ik ben bezig met een module Engelenwijsheid (engelen kaarten leggen) en wat is er dan leuker daar ook op creatieve manier mee aan de slag te gaan als ik cadeautjes wil geven?

Illusies

 

 

 

 

 

 

Teken oogjes en een lijfje op een papiertje en we vinden het schattig.

Hoe absurd grappig eigenlijk! 

Als de angst regeert

Ik vind het zo genieten op de vroege ochtend de honden uitlaten in alle rust. Je zou denken: wat valt er dan te beleven? Zo ongemerkt meer dan je denkt...

 

🌲Tweede Kerstochtend liep ik de honden uit te laten. Het was nog stil op straat zoals op zondagochtend altijd het geval is. Ik zag een vrouw met haar hond richting haar huis lopen, een nieuwe woonwijk met riante huizen. Ze kon haar huis alleen bereiken door eerst een mega groot hek te openen die de hele woonwijk afsloot voor... ? ... wie zal het zeggen. Ik liep te denken dus iedereen die daar woont sluit ook zichzelf op achter een hek! Wie kiest er nou voor vrijwillig leven in gevangenschap en dat terwijl je het hartstikke goed hebt. Raar toch eigenlijk als je daar over nadenkt??

 

Even verderop liep ik door een andere buurt met riante huizen en bij een huis begonnen twee waakhonden in de tuin te blaffen. Godzijdank stond er een hek tussen want ze gingen me toch gevaarlijk tekeer. Nou dat is ook "fijn" wonen, elke keer in je eigen herrie zitten als er een voorbijganger langsloopt! En ook “gezellig” voor hun buren die van hun mooie omgeving en rust willen genieten...

 

Verderop in diezelfde straat kwam ik een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd tegen die haar hond uitliet. Na ons gesprekje liep ze haar tuin in met een kasteel van een huis, een van de grootste in die straat.  Ik moest diep van binnen ineens zo lachen! Zij liep in haar knal oranje/gele reflecterende verkeershesje zodat ze duidelijk zichtbaar was voor het verkeer, máár.... het was doodstil op straat! Er was geen hond te bekennen én geen verkeer. Stel je voor dat ook haar iets aangedaan zou worden door andere mensen... 

 

Het is toch zielig dat sommige mensen met zo’n mooi huis in een mooie omgeving zich zo kwetsbaar voelen voor gevaar van andere mensen. Of ze zonderen zichzelf juist graag af van 'de gewone mens'... mij best dat moet iedereen zelf weten, maar wat doen ze vooral zichzelf eigenlijk aan? Gek toch als je hier goed over nadenkt. 

 


Angst sluit alle deuren, liefde opent elk hart

0 Berichten

23 December

🎄In de gesloten afdeling van het verpleeghuis kwam een vriendelijk ogende man naar me toe. Hij vroeg welke datum het was. Ik zei: '21 december, de eerste dag van de winter'. 'Niet 23 december?' 'Nee 21 december'. 'Oh.. oh..', zei hij bedachtzaam, 'er is iets volgens mij op de 23ste'. Ik dacht aan Kerst dus zei dat het op 25 december eerste Kerstdag is. Hij bedankte me en liep weg. 
Even later kwam hij terug en schoof hij me een briefje onder mijn neus waarop stond: 23 t/m 27 december naar Renee. Hij ging dus uit logeren! Hij glunderde toen ik het voorlas en vroeg snel is het al 23 december? 'Nee', zei ik, 'nog twee nachtjes slapen' (en dat heb ik nog 3 keer herhaald voor hij de kamer uit was😀). Ik vond dit zo aandoenlijk.


Het is wat het is

0 Berichten

Je hoeft niet alles te begrijpen

Ik had weer eens het zoveelste gesprek met mezelf toen ik mezelf ineens hoorde zeggen: hoe moet ik met deze situatie omgaan? Iets wat ik vaker tegen mezelf gezegd had. Totdat ik ineens dacht: hé wacht is even? Ik hoef helemaal niets! Deze gedachte zorgde voor rust in mijn hoofd. Het zijn vaak dingen die we al weten. Maar op het moment dat je je daar weer even bewust van wordt kan je er anders tegenaan kijken en mee omgaan zoals jij dat wilt.

 

Je hoeft niet alles wat mensen in je omgeving

zeggen of doen te begrijpen

Je hoeft er niet altijd iets mee te doen

Je hoeft het niet altijd op te lossen

Je hoeft niet met alle situaties om te kunnen gaan

Probeer het los te laten

Want je hoeft namelijk helemaal niets

Behalve misschien van dat stemmetje in je hoofd


Je leven is zo mooi als je zelf creëert

0 Berichten

Mooi uitzicht

Het verbaasd me elke keer weer dat ik zulke mooie momenten kan vastleggen van hele gewone dingen/plekken in of langs een woonwijk. Je moet het alleen op het juiste moment zien! Ik ben hier al zo vaak langs gelopen maar zo mooi als het zich vandaag liet zien had ik het tot nu toe nog niet gezien.

0 Berichten

Ons zondagochtend momentje

Elke zondagochtend hangt er een heerlijke rustige sfeer in de lucht. De meeste mensen liggen nog op een oor en kunnen we rustig op wegen lopen waar anders veel auto's rijden.  

0 Berichten

Een onverwachte bezoeker

Ik liep gisterenavond naar de keuken om even een kop thee te maken. Toen zag ik dat het licht in onze achtertuin aangegaan was en schoof ik het gordijn opzij om te kijken waarom het licht brandde. Toen zag ik deze prachtige egel, zo schattig met een waterdruppeltje op zijn neus! Hij bleef me aanstaren ook al deed ik de keukendeur open om een foto van hem te maken.

Ik wordt hier zo blij van, ik kan me over dit soort dingen zo verwonderen dat ik juist op dát tijdstip beneden kwam! Als ik vijf minuten eerder of later beneden kwam zat hij daar misschien niet meer of ik had ook niet naar buiten kunnen kijken...

0 Berichten

Medicinale Cannabis

Ik ben naar een lezing geweest van Rene Barendse over medicinale cannabis, georganiseerd door Camino inloophuis voor wie leeft met kanker. Het schijnt een wondermiddel te zijn voor veel aandoeningen. Ik had er al vaker positieve dingen over gelezen op een Facebook pagina van de groep Kanker anders benaderd. Nu kwam Rene in onze woonplaats wat vertellen hierover dus ik dacht laat ik gaan. Het was een interessant verhaal. Hij gebruikte het voor zenuwpijnen. Verder verdiep ik me hier niet in en hou ik het in gedachte, je weet nooit of het nog is van pas komt. (Hij mag het inmiddels niet meer verkopen en is hij in een juridische strijd verwikkeld. Ik hoop dat hij wint.)

0 Berichten

Mijn bijna dood ervaring

 

Ik was zo niet-slim om op een parkeerplaats bij een winkelcentrum vlak voor een vrachtwagen langs te lopen. Ik liep er zo dicht voor langs dat ik hem bijna kon aanraken. Ik dacht, nee ik was op dat moment overtuigd dat de chauffeur aan het uitladen was en er dus niemand achter het stuur zat. De vrachtwagen startte, schoot een stukje naar voren en direct trapte de chauffeur op zijn rem. Godzijdank, hij had mij gezien! Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde. Gek genoeg schrok ik wel maar drong het toch niet helemaal tot me door. Eigenlijk kon en kan ik nog steeds alleen maar denken wat fijn om te weten dat het mijn tijd nog niet is om te gaan hemelen! En gek genoeg wordt ik hier nog blij van ook, want hoe mooi is dat om te beseffen. Maar OMG het had wel even anders af kunnen lopen, dat besef ik ook wel.


Het is maar wat je er zelf van maakt

Hoe ouder ik word

Hoe ouder ik word

Hoe milder ik word

Hoe geduldiger ik word

Hoe spiritueler ik word

Hoe bewuster ik word

Hoe dankbaarder ik word

Hoe rustiger ik in mijn gedachten word

Hoe nieuwsgieriger ik word

Hoe ik steeds meer ontdek

Hoe er steeds een nieuwe wereld voor me open gaat

Hoe verrassend het is om erachter te komen dat ik dingen aan het ondernemen ben

Waarvan ik nooit gedacht had die te gaan doen!

0 Berichten

Omgaan met irritaties 'veroorzaakt door social media'

Geweldig die moderne uitvindingen om snel en op elk moment van de dag met elkaar in contact te kunnen staan via social media, WhatsApp en sms, maar je moet er ook maar mee kunnen omgaan. Ik merk dat ik dat niet altijd kan en mij er soms aan stoor. 

Herken je dit, dan zet je bijvoorbeeld iets op Facebook en dan wordt daar veel te serieus op gereageerd of krijg je een goed bedoelde reactie waaruit blijkt dat de ander je schrijven anders opvatte dan je bedoelde. 

Of je stuurt bijvoorbeeld iemand een berichtje via WhatsApp en daar wordt dan pas een of meer dagen later of soms zelfs  helemaal niet op gereageerd. Mijn kinderen schijnen hier minder last van te hebben 'Mam, dat is toch normaal dat niet iedereen (direct) reageert'. Natuurlijk kan ik wel bedenken dat anderen hier hun eigen reden(en) voor hebben dát is mijn punt dus ook niet en ik hoef hun beweegreden(en) zelfs niet te begrijpen. Ik weet dat het altijd goed bedoeld is. Het gaat mij erom hoe kan ik hier het beste mee omgaan zodat ik er zelf geen last van heb.

Ik stelde in de WhatsApp-groep van ons gezin een vraag 'Wie heeft mijn haarborstel gezien?' En dan krijg ik als antwoord: 'Ik niet'. Ja maar dat vraag ik niet, ik vraag wie mijn haarborstel wél ergens heeft zien liggen. Wat heb ik eraan te lezen wie hem ook niet gezien heeft?  Op Facebook zie ik dit soort dingen ook regelmatig voorbij komen. 

Dat iedereen 'alleen maar' (meestal) zijn mooie kanten laat zien op bijvoorbeeld Facebook (en trouwens daarbuiten vaak ook) daar heb ik geen moeite mee. Ik lees sowieso liever over vrolijke dan sombere dingen.

 

Van jongs of aan ben ik geïnteresseerd in het uitzoeken waar mijn zielenpijntjes vandaan komen en hoe ik hier het beste mee om kan gaan, want dat is mijn eigen verantwoordelijkheid uiteindelijk. En hoe vaak gebeurd het wel niet en hoe makkelijk is het om een ander de schuld te geven? Ik stel mezelf o.a. vragen als: 'Wat verwacht ik van de ander en waarom?, 'Hoe kan ik hiermee omgaan zodat ik hier geen last (meer) van heb?', 'Leer ik hier iets van?'. De oplossing om me niet geïrriteerd, onzeker, zielig of tekort gedaan te voelen moet ik bij mezelf zoeken. Het kan om oud zeer gaan of ik heb misschien net op dat moment een slecht humeur, last van de hormoonhuishouding, voel me moe of ik bevind me in de slachtofferrol... 

 

Hele gesprekken kan ik soms met mezelf voeren als er niet dezelfde dag of helemaal niet op mijn Whats-App berichtje gereageerd wordt en ik me genegeerd voel. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook niet tien van de tien keer (direct) reageer op berichtjes, ik probeer het meestal wel, en dat ik waarschijnlijk ook niet altijd het gewenste antwoord geef waarop de ander misschien hoopte. En zo spookte op een vroege mooie zonnige ochtend dat ik buiten met de honden liep dit hele riedeltje door mijn hoofd. Ineens hoorde ik mezelf tot de orde roepen: STOP!! Stop met piekeren dit is zonde van je tijd! Stop alle gedachten, kijk om je heen en zie ook daadwerkelijk, kortom leef in het nu. In die tijd was ik door de natuur gelopen zonder echt te zien en ruiken. Mijn tijd is kostbaar en de mensen om me heen kan ik niet veranderen maar wel mijn gedachten. Tegelijkertijd (en toen was ik toch weer even verzonken in gedachten) werd ik me er weer even van bewust hoe fijn het is om me bezig te houden met de mensen dicht om mij heen die ik kan zien, aanraken en horen en om met hun in verbinding te zijn. Laat ik vooral mijn energie hierop richten en me bezig houden met mijn 'nu momentjes', want daar voel ik me het gelukkigst bij! En alle mensen die verder weg wonen waarmee ik via de computer of mobieltje communiceer daar ben ik ook heel blij mee, ik zou niet zonder ze via deze techniek willen, dan maar met deze minder leuke kanten erbij! Het is bijzonder dat we via deze moderne middelen in contact met elkaar kúnnen staan en soms moet ik ermee dealen. Als ik moe van alle gedachten naar beneden kijk zie ik daar de tijgerslak. Die zie ik niet vaak! Hoe is het mogelijk dat ik precies voor dat kleine beestje in het grote grasveld stil  kom te staan?!


Je gedachten laten je nooit in de steek.... deden ze dat soms maar wel

Prettig gestoord

Als ik de honden uitlaat wil ik nog weleens hardop of in gedachten met dieren of (vliegende) insecten praten. Zo ook vandaag toen ik met mijn dochter buiten liep was ik in gesprek met een vogel. Ineens hoor ik: 'mámmm doe normaal' (iets in die trend). Ze vond me weird en dat kon ik me goed voorstellen! Pas op het moment dat ze dit tegen me zei werd ik me er pas van bewust dat ik hardop tegen een vogel zei: 'ja hoor ik hoor je wel'. Ik vind het altijd leuk te kijken of ze op me reageren. We lagen helemaal in een deuk, want ik kan nou eenmaal prettig gestoord doen 😉.

Vroeger toen ik klein was en midden in een atletiek wedstrijd zat was ik ineens foetsie op het moment dat ik aan de startblokken moest verschijnen, want ik zat aan de slootkant een kikker te bestuderen i.p.v. bezig te zijn met mijn wedstrijd. Mijn liefde voor dieren zat er al vroeg in 💞

Later in onze wandeling zag ik een hele mooie veer en ik zei: 'Oh die is móói moet je kijken' en op het moment dat ik 'kijken' uitsprak stond ze met haar schoen op die veer.. en kapot was hij. Daar gingen we weer, wat kunnen we toch ontzettend lachen om de meest onnozele dingen, heerlijk!

Foto: de veer waarover ik hierboven schrijf was er zo een als deze, die ik toevallig een dag eerder gefotografeerd had.

Niets is zonder beweging ontstaan

 

 

Mijn oudste dochter had een parttime baan en in haar vrije tijd liet ze regelmatig met mij de honden uit. We bespraken van alles en we hadden het altijd gezellig samen. Sinds kort werkt ze fulltime en ineens realiseerde ik me dat onze uitlaat-momentjes nu verleden tijd zijn. De laatste keer dat we samen buiten liepen wisten we dus niet eens dat dat misschien wel de laatste keer was! Ik wist natuurlijk wel dat dit moment er een keer aan zou komen maar het gemis voelen doe ik pas achteraf. Ik vind dit niks dramatisch hoor, zo is het leven. Door bij o.a. dit soort dingen even stil te staan glipt mijn leven niet ongemerkt door mijn vingers, want daar is het te kort en kostbaar voor. 

 

 

Give the ones you love

wings to fly

roots to come back

and reasons to stay

 

(Dalai Lama XIV)


If you correct your mind, the rest of your life will fall into place (Lao Tzu)

Bewust een intentie zetten

 

Ik ben op zoek naar een boek dat ik een poos geleden gelezen heb als aanbeveling voor iemand die ik ken, het heet De Vierde Dimensie, toeval bestaat niet. 

 

Als ik iets lees dat ik bijzonder vind dan vouw ik het onderste hoekje van de bladzijde om, stop ik met lezen dan vouw ik het bovenste hoekje om. Wat mijn aandacht direct trok toen ik dit boek oppakte en wat ik opmerkelijk vond was dat er maar één hoekje aan de onderkant van een bladzijde omgevouwen was uit het boek (376 bladzijden) ik vouw er altijd meer om. Nieuwsgierig neem ik een kijkje op die bladzijde en als ik lees wat daar staat dan valt mijn mond bijna open van verbazing, want dit gaat precies over hetgeen wat mij nu bezighoudt...wow. Ik wordt me steeds vaker bewust dat ik dingen denk of onderneem waarvan later blijkt dat het een belangrijke stap is op mijn pad naar bewustwording.

 


Deze quote van Mahatma Gandhi had ik een poosje geleden gedownload om op mijn Facebook tijdlijn te zetten. Maar dat deed ik niet en ik begreep toen niet wat mij daarvan weerhield. Het is me nu duidelijk, het wachtte op dit moment. 

 

Hou je gedachten positief

want je gedachten worden je woorden

Hou je woorden positief

want je woorden worden je gedrag

Hou je gedrag positief

want je gedrag worden je gewoontes

Hou je gewoontes positief

want je gewoontes worden je waarden

Hou je waarden positief

want je waarden worden je bestemming

 

Gedachten zijn krachten. Gedachten zijn als zaadjes. 


Alles vind plaats op het juiste moment, geen seconde te vroeg en geen seconde te laat

Je leven is zo saai of mooi als je eigen gedachten daarover

Ik liep vanmiddag buiten 🌱toen ik werd aangesproken door een dame die bij ons in de straat woont. Ze vertelde me dat ze zich erover verbaasde dat ik elke dag drie keer per dag met de honden buiten loop. Elke dag dezelfde weg dat leek haar zo saai!

 

Ik loop allerlei routes maar wel door dezelfde buurt(en). En elke keer kom ik weer andere mensen tegen. Regelmatig maak ik een praatje dat telkens over een ander onderwerp gaat. Altijd is de natuur mooi en afwisselend, ik zie nieuwe spinnenwebben, slakken die een fascinerend slijmspoor achterlaten, dood getrapte insecten, insecten die vliegen, reigers, eenden, kuikens, zwanen die opvliegen of landen op het water met veel kabaal door hun grote vleugels, lege eierschil van vogel of eend , de zon, wolken die continu veranderen, blauwe luchten, mist, regenbogen, allerlei soorten papiertjes, plastic zakjes, kartonnen doosjes op straat of in de bosjes, bloemen die meer uit hun knop gekomen zijn dan de dagen daarvoor, mensen die zich voortbewegen op allerlei manieren met elke keer weer andere gezichten, in gedachte, lachend, pratend, strak voor zich uit kijkend, sacherijnig, de ene dag is het koud, dan weer heet, met of zonder wind, mooie of slecht onderhouden huizen, storm, regen..... Heb je nog even? Dus hoezo saai en elke keer weer hetzelfde? 

 

‘Pfff wat een werk’, ging ze verder ‘nou daar blijf je natuurlijk wel mooi slank bij’. Ze was blijkbaar vergeten dat ze me ongeveer een jaar geleden precies hetzelfde vertelde. Dit zijn haar gedachtes bij het zien van mij buiten met de honden. Leuk toch zulke dingen, want dan heb ik weer iets om over te schrijven, mijn gedachtes zitten vol fantasie!


Je hebt geen leven, je bent leven

0 Berichten

This is my moment

Soms kan je dingen beter niet weten, want sinds mijn apps van de fitness en stappenteller gesynchroniseerd zijn ben ik verslaafd! Het is zo 'vervelend' (niet) ik moet nu een paar keer per dag kijken of ik van mijn plek gebonjourd ben en zo ja sta ik lager of hoger?  Taraaaaaa ik kwam binnen uit het niets op de 153 ste plek van de minstens 200 leden op de lijst van de sportschool  en schoot ik van het ene op het andere moment naar de 8 ste plek door het synchroniseren. Het is natuurlijk heerlijk ego strelend en ook relatief maar ik heb hier even grote binnenpret om, dat ik dit nog mag meemaken!

Na een paar jaar getobd te hebben met blessures en migraine (waarvan ik tot voor kort niet wist dat het migraine was) kwam ik maar niet waar ik wezen wilde met fitnessen. Na een lange weg bewandeld te hebben van (alternatieve) artsen, fysiotherapie, osteopathie, massages tot aan revalidatie fitness toe, ging het maar niet beter met me en ik was zo teleurgesteld, boos en verdrietig dat ik besloot helemaal te stoppen met fitnessen. Daarvoor in de plaats ging ik aan Qigong doen, een Chinese bewegingsleer, om toch lekker bezig te blijven. Dit is het rustigste dat ik ooit aan lichamelijke inspanning heb gedaan. Ik dacht serieus nooit meer een sportschool binnen te lopen. En zeg nooit nooit, want ineens kreeg ik drie maanden geleden toch weer de geest. Ik verlangde weer naar een bepaald soort energie die ik van fitnessen krijg en om mijn spieren te versterken om nu en later minder blessure gevoelig te zijn. Dingen gebeuren pas wanneer de tijd rijp is en dat is blijkbaar nu!


Het leven zit vol verrassingen! Geniet vooral in het moment!

0 Berichten

Niets is wat het lijkt

Zie je alleen mooie foto's op Facebook/Insta of waar dan ook voorbij komen? Nou, foto's en verhaaltjes zijn (vaak) niks anders dan een momentopname En natuurlijk weten we dit wel, maar toch... waarom zitten dan zoveel mensen zich ongelukkig te voelen achter hun scherm omdat het leven bij anderen alleen maar zo mooi lijkt? Ik zal je uit je droom helpen, want kan de situatie het ene moment ontspannend, héérlijk en mooi zijn het andere moment kan je in een hele andere vibe terecht komen!

Zoals ik vanmiddag: ik stuur mijn vriendinnen een foto van een prachtig uitzicht dat mijn man en ik hadden al zittend op een bankje in een park (foto links). Zoals je ziet we lieten hier onze twee honden uit. Mijn vriendinnen appten terug dat ze het een schilderij-achtige foto vonden en dat was het ook natuurlijk! 'Oh wat zitten wij hier heerlijk 'zen' terwijl half Nederland vandaag op Koningsdag (gezellig dat wel) in de drukke mensenmassa over vrijmarkten loopt te struinen', dacht ik bij mezelf. 
Totdat we verder liepen en onze pup van 8 maanden per ongeluk in de sloot viel, omdat het groen was bovenop de sloot en dit voor hem waarschijnlijk een verlengstuk van het grasveld leek. Het was geen 'schone' sloot maar een van de meest vuile baggersloten helaas. Dit was zijn eerste ervaring met water behalve zijn drinkbak (en maar goed ook 🙄 eens moest de eerste keer zijn). Ik moest hem er uiteindelijk uit sleuren aan zijn riem, maar eerst lieten we hem even aanmodderen, zodat hij goed zou onthouden dat hij dit nooit meer doet! (Hopen we.) 

De rest van de rit naar de auto rolde hij zichzelf over het gras, het jeukte, het voelde in ieder geval niet lekker! Af en toe even langs mijn benen schuren met als gevolg dat mijn broek steeds zwarter en natter werd.... Dus je kan je voorstellen, hij moest de auto nog in getild worden (dus ook mijn jas vies) en eenmaal thuis moest hij de trap op getild worden en daarna kreeg hij een hele lange(!) douchebeurt. Het leek alsof die zwarte drap niet uit zijn haren ging (en dat ging het ook niet helemaal). Daarna moest ik nog de badkamer schoonmaken (denk aan al dat uitschudden), de handdoeken in de wasmachine doen en niet te vergeten mezelf omkleden en schoonmaken.

 En hebben mijn vriendinnen al deze foto's gezien? Nee natuurlijk niet. Ik heb er niet eens de tijd voor gehad of beter gezegd genomen gezien de omstandigheden. Dus wat denken zij tot nu toe denk je? Misschien wel: 'oh wat heeft die Viviënne toch een heerlijk rustige middag gehad in haar schilderij-achtige omgeving'. Nu heb ik weer rust en ga ik ze zo maar eens even de rest van het verhaal vertellen denk ik.....


Niets is wat het lijkt

0 Berichten

Vereeuwigd inspiratie over leven

Recent kwam er een programma op televisie dat ging over mensen die leefden in een hospice en hun sterfproces. Toen ik deze aankondiging zag staan in de tv gids ging direct mijn hart sneller kloppen en dacht ik 'dat móet ik zien'. Ik ging nadenken over mijn enthousiasme, hoe kan ik toch enthousiast worden van eigenlijk zoiets triests als de dood?

Ik besprak het met mijn man en ik kwam erachter dat zo'n tv programma en überhaupt het onderwerp dood hem helemaal niet interesseert. Hij merkt het vanzelf wel tegen de tijd dat hij gaat.... of niet. Ik weet van mijn moeder dat ze niet geconfronteerd wil worden met denken aan haar dood. Ik voelde me er even alleen voor staan. Maar door hierover na te denken werd ik me bewuster waarom ik het nodig heb om over de dood na te denken. 

Toevallig las ik ergens over de site Vereewigd en heb daar mijn verhaal geschreven. Kortom, het is weer een mooie stap in mijn bewustwording over mezelf. Hier mijn verhaal www.vereeuwigd.nu 

 

VEREEUWIGD.NU

 

0 Berichten

Een middag op stap met mijn dementerende vader

Aan het eind van de ochtend haalde ik mijn vader op uit het verpleeghuis waar hij nog niet zo lang woont, want we zouden op visite gaan bij mijn moeder in haar flat, waar hij ook ongeveer 15 jaar gewoond heeft. Dit was de eerste keer na na zijn verhuizing dat hij daar weer kwam. Aansluitend zouden we bij de dagopvang waar hij voorheen regelmatig naartoe ging wat drinken om iedereen weer even te zien. 

 

Toen ik het verpleeghuis in liep zat daar mijn vader tussen een groep leeftijdgenoten die op hun stoel in een grote kring zaten. Ze hadden een stok in hun handen en er werden strandballen naar ze toe gerold die de bewoners met hun stok terug mochten slaan. Ik liep naar mijn vader en tikte op zijn schouders, als een klein kind zo verrast begroette hij me. Hij was blij dat ik hem kwam halen. Ik zette zijn rollator klaar en de vrouw naast hem trok me aan mijn arm, ze zei "is dat mijn rollator? Die heb ik nodig". "Nee mevrouw deze rollator ernaast is van u", zei ik. "Oh gelukkig" antwoordde ze gerustgesteld. "En komt u mij zo ook halen? (ze hing al half uit haar stoel om met me mee te lopen.) "Nee niet ik, maar er komt straks wel iemand anders u ophalen" verzon ik ter plekke wat waarschijnlijk ook waar was. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, ze was zichtbaar opgelucht met mijn antwoord.

 

Het was een klein autoritje naar mijn moeder met vooral een hoop werk! Met rollator in de auto tillen, de rolstoel van boven halen om mijn vader daar vervolgens in te zetten, een man die zeer slecht ter been is en nog nauwelijks kan bewegen. Maar gelukkig kán hij nog bewegen en kan hij daarom nog mee.

Eenmaal aan de koffie vroeg hij om de zoveel minuten "ben ik hier eerder geweest? Heb ik hier gewoond?". Op een gegeven moment zag ik een blik in mijn vaders ogen en dacht ik te zien dat hij het wéér ging vragen. Dus snel stelde ik dit keer zelf de vraag "heb ik hier gewoond?" Hij keek me aan en begon te lachen, want inderdaad ik betrapte hem onverwacht op die vraag, hij wilde hem net toevallig gaan stellen!

Veel meer zinnigs kwam er die middag niet uit, hij was alleen bezig met wat hij herkende en met wat hij allemaal niet herkende, dat hij van zijn situatie niets begreep en dat oud zijn hem niet mee valt. En als ik met mijn moeder te lang in gesprek was dan leek hij al snel af te dwalen naar dromenland, want hij kon het allemaal niet volgen.

Na een boterhammetje gegeten te hebben zijn we koffie gaan drinken bij de dagopvang. Hij herkende het daar niet echt, maar dat mocht de pret niet drukken, want hij was een dagje op stap. Het was allemaal best vermoeiend en voordat hij in slaap viel zette een van de begeleiders hem snel tussen de andere leeftijdgenoten achter het bord Rummikup. Met hulp kon hij even meespelen. 

 

Eenmaal terug in het verpleeghuis dacht ik hij zal wel moe zijn en naar zijn kamer willen, maar nee hoor hij wilde gezellig  in de woonkamer gezet worden tussen de andere bewoners. Vlak voor ik naar huis ging vroeg ik hem of hij een fijne dag gehad had. Hij keek me een beetje ongemakkelijk aan en zijn antwoord was "Geen idee, heb ik wat gedaan vandaag?'

 

Op de terugweg naar de uitgang kwam ik op de gang een leidster van de gesloten afdeling tegen met een dementerende vrouw aan haar zijde. Ik moest haar wat vragen en terwijl we stonden te praten zag ik dat de oude dame wat wankel op haar benen stond dus pakte ik automatisch haar andere hand vast. Na een paar minuten zetten we haar op het bankje dat vlakbij ons stond. De vrouw liet mijn hand niet los en gaf me een paar lieve handkusjes. Zo vertederend. Nooit gedacht van mezelf dat ik me best op mijn gemak voel tussen dementerende oudjes.

Toen ik moe in de auto terug naar huis reed vroeg ik me teleurgesteld af of ik alles voor niets ondernomen had. Maar diep in mijn hart wist ik wel beter, hij had genoten en was zeer dankbaar zoals altijd. Hopelijk dat hij zich later nog iets van deze dag herinneren kan.

In het verkeer gingen mijn gedachten alle kanten op en realiseerde ik me dat ik nu weer in een andere wereld terecht was gekomen, die van het snelle verkeer en dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft. En hoop ik dat de meeste mensen zich realiseren dat ze nog jong zijn zolang ze kunnen nadenken en fysiek 'alle' kanten op kunnen. 

Spirituele ontwikkeling

Spirituele ontwikkeling, mijn ervaring en  waar kan je dat leren?

Spiritualiteit is een ander woord voor menselijke vitaliteit, energie om te leven, levenskracht en (hoeveelheid) energie.

Spiritualiteit heeft te maken met groeivermogen.

 

Wil je aan jezelf werken?

Je kan er boeken over lezen.

Je kan een klooster(weekend) bezoeken.

Je kan naar een (spiritueel) therapeut gaan om bepaalde emoties te verwerken.

Je kan workshops volgen.

Je kan hiervoor ook naar een spirituele school.

Kortom er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. 

Maar geestelijk groeien gaat net als lichamelijk groeien niet vanzelf (en in zekere zin toch ook weer wel). 

Het heeft structuur nodig en je moet in contact blijven met voedingsbronnen. Je kan het vergelijken met het groeien van een plantje, dat heeft water en mineralen uit de diepe bronnen in de grond nodig en zonlicht om deze processen mogelijk te maken en in stand te houden. 

Antwoorden op al je vragen (dus ook naar persoonlijke groei) liggen al binnen jezelf. Veel mensen zoeken (vaak onbewust) het antwoord buiten zichzelf, blijven afhankelijk van hulp van anderen. 

Je zal er moeite voor moeten doen en er tijd voor vrijmaken om antwoorden te vinden op je vragen en om geestelijk te groeien.

En soms zal je je pijn moeten (durven) aangaan. Door te doorvoelen, voelen!, worden lastige emoties minder groot of kunnen zo uiteindelijk helemaal verdwijnen. 

Open staan en willen zien dan wordt je je bewust en gaan er werkelijk deuren voor je open.

Zoekt en gij zult vinden

Een betere wereld begint bij jezelf, bij zelfkennis

Je weet niet hoeveel tijd je krijgt op deze mooie planeet! 

Je kan er nu voor zorgen dat je later niet hoeft te zeggen 'had ik maar.....'

 

Dingen verwerken en jezelf beter leren kennen doe je niet van de ene op de andere dag, daar gaat tijd in zitten, veel tijd. Je doet het in stapjes. En zoals veel lotgenoten zullen beamen ga je door het meemaken van een levensbedreigende ziekte anders naar het leven kijken. Je beleeft sommige dingen intenser. Dingen die je eerst belangrijk vond verdwijnen wat naar de achtergrond en andere dingen worden juist weer belangrijker.

Mijn levensvragen waren er altijd al wel  maar nu kwamen ze op een gegeven moment heel duidelijk naar voren. Wie ben ik? Wat wil ik? Waarom loop ik tegen bepaalde dingen aan? Dit is wat ik moet uitzoeken en dit is belangrijk voor mij! Natuurlijk horen deze vragen ook gewoon bij een bepaalde periode en leeftijd in je leven en is de een er meer mee bezig dan de ander.  

 

Spirituele scholen

Midden 2016 ben ik gaan Googlen naar 'spirituele scholen' en 'intuïtieve ontwikkeling'. Zo ben ik vorig jaar een opleiding Intuïtieve Ontwikkeling begonnen. Er zijn diverse scholen, google: 'opleiding Intuïtieve Ontwikkeling' of naar 'School voor Zijnsoriëntatie' of 'Opleiding Zijnsoriëntatie' of 'Essence College Bodegraven' (bij Essence geven ze ook leuke korte workshops). Zoals met alle scholen is het verstandig ook hier opleidingen of cursussen te vergelijken. Ga naar open dagen en kijk of de sfeer en het financiële plaatje bij jou past. Elke school zal zeggen dat hij het beste is, elke school heeft zijn eigen 'beste methode'. Nogmaals het gaat erom of het bij jóu past.

We werken veel met energie en chakra's. Ik was hier niet mee bekent en is er een nieuwe wereld voor me open gegaan. Ons leven bestaat uit vele werelden (zo zie ik het in ieder geval)!

 

En waar ik inmiddels achter ben gekomen is dat werken aan jezelf en geestelijk groeien een leven lang duurt. Ja, gewoon je hele leven! Het leven veranderd continu en je behoeftes veranderen ook. Er is altijd wel weer iets waar je tegenaan loopt (of aan werken kan). Ik dacht werkelijk voor ik deze reis (opleiding) begon 'ben ik nou nog niet klaar met het op orde brengen van mijn binnenkant? Nee dus. Er zijn nog steeds dingen waarvan ik me nog bewuster kan worden. Bewust van iets worden is de eerste stap naar verandering en zo 'pel je jezelf af' en kom je langzamerhand dichter bij de essentie, de kern van jezelf. Het geeft ook rust, acceptatie.

Antwoorden op al je vragen zijn al aanwezig in het universum, je moet ze alleen nog vinden, door er alleen maar voor open te staan komen de antwoorden op je pad en gaat de rest vanzelf. Je kan dit niet versnellen de tijd zal het je leren.

Op mijn boekenplank:

meer lezen 0 Berichten

De verleiding

Gedachtenspinsels. Soms doe je juist de dingen wel waarvan je in jezelf zei dat je ze niet wilde doen. Ik heb er regelmatig 'last' van.

Herken je dit? Dat je iets tegen jezelf zegt om iets níet te doen en tegelijkertijd weten dat je het wel gaat doen. Alsof je weet dat het gewoon gaat gebeuren en dat je jezelf  dus maar wat wijs maakt met de toespraak die je tegen jezelf houdt. Ik ben me ervan bewust geworden dat het bij mij regelmatig gebeurt.

 

Ik heb dat met verschillende dingen. Zo kan ik het huishouden doen en tegen mezelf zeggen 'ik ga mezelf niet overwerken, ik doe vandaag wat dingetjes en de rest morgen'. En wat doe ik vervolgens? Ik kan de verleiding niet weerstaan om het tóch te gaan doen, want dan is het maar gebeurd. Of met snoepen 'vandaag wil ik alleen gezond eten en geen suiker'. En dan ineens ergens op de dag kan ik de verleiding niet weerstaan en sla ik mijn slag en doe ik precies dat wat ik niet wilde doen. Of dat ik zuinig wil zijn met mijn geld en onverwacht het toch uitgeef als ik bij de winkels loop. Of doelgericht de supermarkt in loop om er vervolgens toch uit te lopen met boodschappen voor de hele maand in plaats van dat wat ik op korte termijn nodig heb. Of dat ik achter de computer kruip om dit blog te gaan schrijven terwijl ik nu even andere dingen doen moet, omdat ik voorgaande dagen met het opzetten van mijn website ik al teveel achter de computer heb gezeten en het huishouden erbij in schoot. Of dat ik eigenlijk niks meer met kanker te maken wil hebben en het tegelijkertijd niet los kan laten en er een blog over begin te schrijven. 

 

Zo loop ik al lang te twijfelen of ik een oorpiercing zal nemen. Zo'n heel klein glinsterend steentje in de oorrand. Bijna onopvallend maar dat je toch iets ziet schitteren. Dat oor trekt mijn aandacht.... zo vond ik het in mijn pubertijd al nodig om in elke oorlel twee gaatjes te laten prikken en de derde prikte ik er zelf bij. Het is blijkbaar nog niet genoeg. Vroeger had je geen piercings. Ik heb al vaker tegen mijn kinderen gezegd 'als ik nu puber was geweest dan had ik zeker deze piercing laten zetten (en wie weet wat ik mezelf nog meer aangedaan zou hebben?)'. Maar iets weerhoud me ervan, mijn leeftijd of ik vind het niet bij mijn 'ouwe' hoofd passen. Tegelijkertijd denk ik als ik het doen wil doe het dan gewoon. Je leeft maar een keer en who cares? Als het lelijk staat dan kan dat ding er gewoon weer uit. Iets roept ik moet het gewoon (uit)proberen. 

 

Een paar jaar gelden, ik denk dat ik een jaar of  44 was toen ging ik met mijn middelste dochter mee naar Tattoo Bob in Rotterdam. Ze ging een navelpiercing laten zetten. Ik was daarvan onder de indruk en liep me te verwonderen van wat mensen allemaal met zich laten doen  en wat er aan bling bling piercings in de kasten lag. Ik mocht als uitzondering bij mijn dochter blijven, omdat ze nog vrij jong was en zonder mij niet durfde (dat kan ze zich nu niet meer voorstellen maar ooit moest ik nog naar alles mee). Afijn, die vrouw vroeg of ik er niet ook een wilde? Er zijn zoveel vrouwen van mijn leeftijd die een navel piercing laten zetten. Ik vond het al zo leuk en nu kwam ik onverwacht in de verleiding! Dus ik zei: "wat kan mij het schelen ik doe het!" En zo had ik ineens totaal onverwacht ook een navelpiercing en dat op mijn "ouwe dag". Daarna dacht ik "OMG, wat zal mijn man ervan vinden?" Ik heb een man die niet van tattoos houdt en ook niet echt van piercings. Nouja, het zat erin en ik vond het mooi. Thuis deed ik lachend (van de zenuwen) mijn verhaal en tot mijn verrassing vond hij het wel hip en leuk, al was hij wel wat verrast. Maar dan..... de reactie van mijn jongste dochter (die toen nog op de lagere school zat), een kind dat aan haar moeders rokken hing, ze vond het walgelijk! Ze vond het vies en was er helemaal ondersteboven van. Hoe had haar moeder zoiets vies kunnen doen? Ik was haar vertrouwde moeder even niet meer (ik overdrijf niet). Dat had ik natuurlijk helemaal niet verwacht. Maar het trok wel weer bij al duurde dat best een poosje. 

Echt lekker zat de piercing niet trouwens, want ik droeg spijkerbroeken tot aan mijn middel. De sluiting van mijn broek zat precies op navelhoogte.. auw. Ik sliep ook op mijn buik... auw. Het bleef weken gevoelig... auw. Tot ik een keer ging zwemmen in het buitenbad en ik hem er thuis uit haalde, want ik durfde er eigenlijk niet zichtbaar mee rond te lopen. En toen ik de piercing na het zwemmen thuis weer in wilde doen toen kreeg ik hem er met geen mogelijkheid meer in! Nouja, zo erg vond ik het ook weer niet dus heb ik het maar zo gelaten. Ik was wel heel blij dat ik het gedaan had, dit had ik toch maar mooi meegemaakt. En ja nu loop ik soms over een oor piercing na te denken.... Een ding weet ik wel zeker, ik moet niet weer met een van mijn dochters een tattoo shop inlopen, want dan ben ik  verkocht (als ik niet al uit mijzelf eerder toch zo'n winkel binnen loop).  En zo'n mooi glinsterend steentje op de neusvleugel vind ik trouwens ook zo mooi.. maar dat is voor een volgend leven, een volgende pubertijd.

 

De oorpiercing is er ooit jaren later gekomen. En ook ooit weer uit gegaan en gaatje dichtgegroeid, want ik had hem aan de kant laten zetten waarop ik sliep. Dat wist ik toen ik hem kreeg, maar eigenwijs als ik was vond ik dát juist de mooiste kant van mijn hoofd.....

1 Berichten

Wat betekent vriendschap tijdens en na ziekte?

Toen ik borstkanker had reageerden de mensen om mij heen hier op verschillende manieren op. Ik heb ze hier is op een rijtje gezet.

 

Als je een ernstige ziekte (gehad) hebt dan hoor je mensen vaak zeggen 'nu weet ik wie mijn echte vrienden zijn'. Ik heb hier vaak over lopen nadenken. Wat is 'echt' en hoe 'echt' is 'echt'? Ik geloof er niet echt in, want 'echte vrienden' suggereert voor mij de 'perfecte vrienden' alsof de 'andere vrienden/kennissen' minder betekenen. Ik ben veel verhuisd in mijn leven en daardoor heb ik veel vriendschappen opgebouwd en weer achter me gelaten. Dit waren tijdelijke vriendschappen. 

Zo heb ik goede vrienden die ik al bijna mijn hele leven ken en familieleden die niet langs kwamen toen ik borstkanker had (wel kaartjes stuurden/appten/belden), zijn dat dan geen echte vriendschappen? Ze leefden vast net zoveel mee als mensen die ik wel zag, alleen van een afstandje. Trouwens, daarnaast vond ik het ook niet praktisch als 'iedereen' langs zou willen komen, ik had nergens energie voor. Sterker nog ik wilde zo min mogelijk bezoek in het heetst van de strijd. 

 

 

  • Er waren mensen die 'uit het niets' graag iets voor me wilden doen toen ik borstkanker had. Er zijn mensen bij me langs geweest waar ik niet mee op trok en die zich toch voor mij ingespannen hebben.Mensen die alleen op dat moment iets voor me deden tot aan elke dag sinaasappels persen toe (schattig he?) en daarna weer uit mijn leven verdwenen. 
  • Er is ook een familielid langs geweest die pas kwam toen ik bijna het hoekje om ging. Die blijkbaar ineens schrok en dacht 'als ik haar nog wil zien moet ik nu gaan'.
  • Er waren mensen die maanden later kwamen omdat ze het toen pas aandurfden.
  • Er zijn mensen geweest die alleen een kaartje of bloemetje stuurden'.
  • Mensen die veel of weinig appten of belden. Mensen met wie ik geen contact meer onderhield en toen ineens belden. 
  • Er zijn ook mensen geweest waarmee ik niet of nauwelijks contact had en die me een paar keer verrasten met grote cadeau's per post.
  • Ook waren er mensen die niets van zich lieten horen en pas toen ik weer beter was aan me durfden te vragen hoe het met me ging.

Als je dit soort mensen ook hebt gekend en er moeite mee hebt probeer ze dan te vergeven, omdat ZIJ degene zijn die ermee in de knoop zitten/zaten en de stap niet kunnen/konden nemen. Soms willen mensen wel maar kunnen (lees: durven) ze de stap niet te nemen.

  • En dan waren er nog mensen die ver van me vandaan staan of ver weg wonen die óók wisten dat ik borstkanker had, waarvan het voor mij een raadsel was hoe zij dit wisten.
  • Er waren vriendinnen/familieleden die langs kwamen en contact onderhielden en er voor me waren en hielpen waar nodig.
  • En dan zijn er natuurlijk de aller belangrijksten in mijn leven dat is mijn gezin, zij die er 24/7 altijd voor me zijn. Hún vriendschap en liefde zijn voor mij echt 'echt'! 

Alle mensen hebben op hun eigen manier hun steentje bijgedragen, hoe klein ook, met liefde! 

 

Ik moet hierbij altijd denken aan een bijenvolk. Ieder bijtje voert zijn taak uit, allen zijn verbonden met elkaar en allen helpen mee aan het grotere geheel. Er is geen bijtje minder belangrijk, want ze kunnen niet zonder elkaar. En zo zie ik vriendschappen ook, groot en klein. Een zieke wordt op handen gedragen door de mensen om hen heen, hoe klein ook, al is het in gedachte. Mensen komen en gaan in je leven, dat hoort erbij. Onze behoeftes en alles in de wereld is continu in beweging.

 

Nu kan ik dit zeggen, maar lange tijd was dat niet zo hoor! Tijdens de ziekte stond ik in de overleefstand en deed ik als vanzelfsprekend wat ik doen moest om te overleven. Later, na alle behandelingen viel ik in een gat. Geen gewoon gat maar heel diep gat. Dat kwam omdat bijna alle aandacht in een keer weg viel. Ook de routine bezoeken aan het ziekenhuis (gelukkig dat wel). Dit vond ik toen een heel bizarre, eigenlijk schokkende ervaring. En ik ging me ook realiseren wat me allemaal overkomen was. Ik begon te beseffen hoe mijn leven aan een zijden draadje gehangen had. Ik ben daarna jaren bezig geweest met dit alles te verwerken (en nog steeds wel maar in veel mindere mate). Dat betekende geestelijk en lichamelijk hard werken om met een zo prettig mogelijk gevoel verder te kunnen gaan met mijn kostbare leven. Mijn vraagstuk  'wat betekenen familie/vrienden/kennissen voor mij' heb ik inmiddels op een rijtje gezet en daar heb ik vrede mee. 

Wat mij nu bezig houdt is wat vind ik belangrijk in mijn leven? Wat doet er nou eigenlijk werkelijk toe? Hoe blijf ik bij mezelf zonder aan verwachtingen van anderen te voldoen? Wie ben ik, wat kan ik, hoe ga/wil ik invulling geven op een waardevolle manier aan mijn leven. Het antwoord is er eigenlijk al, het 'hangt in de lucht' voel ik. Deze energie ga ik misschien nog is omzetten in woorden om het zichtbaar te maken voor mezelf, mij rest alleen afwachten wanneer de tijd daar rijp voor is.

1 Berichten

Borsten enzo

Na een borstamputatie roept het ook wel is grappige momenten op.... 

Potvrr.. ben ik me 's ochtends aan het aankleden ben ik mijn BH kwijt.  'Nou en?' zou je zeggen 'dan pak je toch een andere BH'. Dat zou kunnen want ik heb er natuurlijk meer dan een. Maar..... als ik mijn BH kwijt ben dan ben ik dus ook mijn borst(prothese) kwijt! En dat is heel irritant, want ik loop niet schaamteloos eenborstig rond. Zoeken dus, ik moet hem hebben. Ondanks dat ik baal vind ik het zo hilarisch, want ik voelde me in zo'n absurde situatie beland! Zie je het voor je dat je naar een borst loopt te zoeken.

0 Berichten

Vaarwel stukje kanker verleden

Het valt me niet mee afstand te doen van een lotgenoten Facebook groep. 

Ik ben weer een stapje verder in mijn proces. Ik heb me uit de borstkanker lotgenotengroep (een van de twee) op Facebook uitgeschreven. De ander vind ik informatief en kan ik (nog) niet kwijt. De meeste dames zitten nog in hun behandeltraject of worden niet meer beter. Het is een eenvoudige druk op de knop, maar dit heb ik in geen 2-3 jaar kunnen doen! Wow...... en nu wel!
Ik heb netjes een berichtje achtergelaten voor ik vertrok. Al was ik wel wat impulsief vond ik achteraf. Ik heb niet eens de "vaarwels en allerbeste wensen met mijn gezondheid in de toekomst" afgewacht van hen die mij dit ongetwijfeld nog mee hebben willen delen. Ik nam de beslissing met beetje bonkend hart, zou ik geen spijt van mijn beslissing gaan krijgen? Dus was het "pats boem druk op de knop" en weg was ik uit de groep. Er kwam niet eens een waarschuwing "weet u het zeker dat u deze stap gaat nemen?". Nou ja, ik ben blij die verbinding verbroken te hebben, het was er de tijd voor, tijd voor weer een stukje verleden achter me te laten. Het voelt als een overwinning.

0 Berichten

Een mooi einde

De dood, TV programma's over dit onderwerp, vrijwilligers die prachtig werk doen.. het boeit me.

 Van jongs af aan interesseer ik me voor de dood. Mijn jongste herinnering hieraan is rond achtjarige leeftijd toen mijn opa overleed. Hij lag opgebaard en ik kon niet weg bij zijn kist, ik bekeek tot in detail hoe hij daar lag, de blauwe plekken op zijn hoofd van het liggen, hoe zijn huid eruit zag. Ik lees er ook graag over. En tegenwoordig komen er steeds meer tv programma's over het onderwerp de dood. Afgelopen week keek ik het TV programma 'Liefde voor later' dat ging over ernstig zieke mensen die in hun laatste levensfase zijn en gaan sterven. Ik wil weten hoe gaan zij en hun gezin daar mee om, hoe ziet een bijna doodgaand mens eruit? Interessant dat dit soort programma's er nu ook zijn.  

Gisterenavond keek ik het programma 'Eenzame mensen' dat ging over alleenstaande eenzame zieke mensen in hun laatste levensfase. Het ging ook over de vrijwilligers die deze mensen helpen en gezelschap houden (Stichting Nabij). Wat een kanjers van vrijwilligers! Toen ze met een handvol mensen op een crematie van een eenzame man aan zijn kist stonden werd het eerste stukje uit het hieronder geschreven gedicht voorgelezen. Wow die kwam direct bij me binnen! Ik kon niet wachten ik moest het direct googelen, dit gedicht ga ik bewaren. Ik kan het misschien ooit is ergens voor gebruiken ookal heb ik nu nog geen flauw benul waarvoor. Dit doet me denken aan foto's die ik maak van blaadjes, beestjes, de lucht, een takje, een steen. Soms voel ik me een malloot en vraag ik me af wat ik aan het doen ben.... Later vind ik er meestal een plekje voor en valt het puzzelstukje op zijn plek. Foto's geef ik eigenlijk nooit namen, maar deze foto had er 'toevallig' wel een (hoe is het mogelijk!), ik had hem 'Een mooi einde' genoemd en nu weet ik waarom!

DE BRUG 
"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
Ik ben zo bang om daar alleen te staan. 
Als we daar zijn, ga niet direct terug, 
maar wacht..., tot dat ik over ga 
en zwaai me na... 
Dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd." 

"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
Ik heb geen idee hoe diep het water is. 
De overkant lijkt mij zo ver, 
je kunt de oever hier niet zien, 
zo ver het oog reikt zie ik mist. 
Ik twijfel aan het verder gaan." 
Je angst voor de dood 
is als je angst voor het leven. 
Het nieuwe lijkt te groot 
om het oude op te geven. 
In de diepte van je verlangen 
ligt de kennis van het nieuwe leven 
zoals een vlinder al weet van vliegen 
in z'n donkere cocon. 

"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
en ga dan niet te vlug terug. 
Zwaai jij mij na als ik erover ga? 
Een heel klein duwtje in m'n rug 
is alles wat ik nog verlang van jou. 
Dank voor je liefde en je trouw. 
Ik ga nu gauw 
want het begin is reeds in zicht, 
ik voel de warmte van een licht...
TOINE LACET

0 Berichten

Wat zie je er goed uit!

Ik ben jarig! De wat zie je er goed uit's vliegen me om de oren. En ga ik de 50 ook halen?

Deze leeftijd heb ik vandaag toch maar weer mooi behaald! Ik ben er blij om, een verjaardag blijft toch altijd een bijzondere dag! Als ik mezelf betrap op de gedachte 'wordt ik al zo oud?!' dan zeg ik direct tegen mezelf: wees blij dat je het mee mag maken!
Nu door naar de volgende ronde volgend: jaar 50... hij komt in beeld! Er is een periode geweest dat ik dacht deze niet te halen. Mijn tumor was agressief, met veel uitzaaiingen naar de okselklieren en diep van binnen ben ik natuurlijk als de dood dat er ooit uitzaaiingen terugkomen. Ik probeer er niet aan te denken, maar die gedachten zijn er wel natuurlijk. Ik probeer me over deze gedachtes heen te zetten en weer te genieten van deze prachtige mooie dag want het is FEEST!!!!

0 Berichten

Fuck me I am famous

Wat doet een ziekte en veel aandacht met een mens.

24-10-15

Gisteren keek ik het programma van Filemon "Fuck me I'm famous". Ik vond het een super interessant onderwerp over wat beroemdheid doet met mensen. Allemaal zijn de BNNers het over een ding eens: die overdreven aandacht is verslavend. Ik moest aan mezelf denken. Toen ik kanker had en in het behandeltraject zat (operatie, chemo's, bestralingen), werd ik overspoeld door aandacht. Na mijn laatste behandeling in het traject viel alle aandacht ineens weg, er kwamen ineens geen kaarten en bloemen meer. Het was werkelijk extreem van 'alles' naar 'niets'. Hier heb ik heel veel moeite mee gehad! Ik heb vaak over de vraag lopen nadenken wat de aandacht van de mensen om mij heen werkelijk betekent. Ik heb zelfs - in mijn beleving soms overdreven aandacht- gehad van bepaalde mensen waar ik geen band mee had en niet mee om ging. 

Ik merkte het ook op Facebook. Mijn geschreven stukjes over kanker of gezondheid leverde "vele" likes en berichten op, maar naar mate het over het gewone leven ging en het eigenlijk ging over de dingen die ik belangrijk en leuk vond kwamen veel minder reacties. Die aandacht op Facebook is trouwens toch wel merkwaardig, want als ik een suffe profielfoto op Facebook aanpas dan komen er ineens veel likes en als het soms 'ergens over gaat' hoor je bijna niks. Voor mij is dit soms best een raadsel. Herken je dit?

 

Er wordt af en toe nog steeds aan me gevraagd hoe het met me gaat en daar ben ik dankbaar voor. Beroemde mensen voelen zich op handen gedragen door de aandacht van de mensen om hen heen. En zo heb ik het ook ervaren. Ik voelde me gelukkig en het sleepte me door die moeilijke periode heen! Het klinkt misschien gek maar ik heb me ook een poosje een soort van interessant gevoeld realiseerde ik me later. Wat doet een ernstige ziekte en veel aandacht toch allemaal met een mens ego? Maar eerlijk, ik moet er niet aan denken dat ik nu nog zoveel aandacht zou krijgen als toen ik in het behandeltraject zat. Life goes on! Maar mijn denkapparaat staat niet stil en die is er een hele poos van in de war geraakt geweest en probeerde alles wat ik ervaren heb alleen maar te begrijpen!

0 Berichten

Ach zielige ex-kankerpatiënt toch

Als mensen met een zielig gezicht naar me kijken, geeft mij dat geen prettig gevoel.

Ik was in Hunkemöller en toen vroeg de verkoopster me of ik daar weleens een BH koop, want ze was druk in de weer met een enquête. 'Nee niet meer' zei ik en zo kwamen we op het onderwerp borstkanker. Toen ik naar huis fietste ging het gesprek door mijn hoofd en wat ik zo opvallend vond was dat haar gezicht vol medelijden naar me keek tijdens het gesprek. Ik noem ze de 'ach-jij-zielige-kankerpatiënt-gezichten', ik heb ze zo vaak gezien! Zo lief bedoeld natuurlijk, mensen hebben het zelf niet altijd door. Maar dan gaan mijn alarmbellen rinkelen, alsof er iets heel ernstigs aan de hand is met me. Het herinnert me aan toen ik de diagnose van de chirurg kreeg, zijn gezicht sprak boekdelen. Zo heb ik ze zo vaak gezien inmiddels, ook van de vele andere hulpverleners die zich om mij bekommerden in die tijd en nu nog trouwens. 

0 Berichten

Ik wil iets betekenen voor anderen 

door over onderwerpen te schrijven die menselijk zijn