Blog

 

 

 

The way we choose to see the world

creates the world we see

Wil je op de hoogte blijven van mijn meest recente creatie? Like dan mijn Facebook pagina.

Teksten mogen gekopieerd worden mits de naam van MijnCreatieveBrein erbij staat


Corona gekte

Probeer maar is één dag niet met Corona mee bezig te zijn🙃 En ben jij er niet mee bezig dan is het wel iemand in je omgeving. Ik ging even boodschappen doen en voordat ik vertrok deed ik zoals altijd lippenstift op. Waarom? Bedacht ik me opeens, ik zet straks een mondkapje op.

Bij de supermarkt wil ik op mijn telefoon kijken en de gezichtsherkenning herkent mij voor de zoveelste keer niet. Oja.....

Ik hoor een verkoper grappen/vertellen tegen zijn collega dat hij tegen een klant zei dat zijn mond van verbazing openviel, maarja dat zag die klant toch niet (mondkapje). 😄

Stond ik voor de toonbank en zag ik een reclame van Finitar (zie foto) op de toonbank staan. Aangezien mijn gedachten minstens zo snel gaan als het licht bedacht ik me al zonder dat ik er erg in had 'hee is de Corona thuistest al te koop?' Ik voelde er zelfs een vleugje blijdschap bij. Totdat ik beter keek en echt zag wat de reclame voorstelde, namelijk het 'wonderfilter' dat roken minder schadelijk maakt (laat me niet lachen). Kijken maar niet zien, ik kan er soms wat van 🙈

Over niet (willen) zien gesproken, sommige mensen doen nog steeds of Corona niet bestaat. Zo vernam ik in de wandelgangen een halfbakken verhaal dat de Mexicaanse griep en Corona met elkaar vergeleken werden. Want bij de Mexicaanse griep werden ook niet zulke strenge maatregelen genomen 'dus' alles rondom Corona wordt zwaar overdreven.

Ik schiet in de lach als ik een vrouw alleen in haar auto zie rijden met een mondkapje op. Moet zij zich tegen zichzelf beschermen? (Of is het eigenlijk om te huilen?)

Ik vind het ook wel lekker 'een soort van' anoniem om zo door de winkels te struinen. En prettig dat het rustiger is hier en daar.

Corona is de Latijnse naam voor jongens en meisjes en de betekenis is kroon.  

En als je nog niet genoeg van Corona kan krijgen dan kan je op de website van het Coronawoordenboek kijken.

0 Berichten

(On)geduld

Ik liep aan het eind van de dag zo trots als een pauw op mezelf te zijn en te bedenken wat ik toch veel geduld bij bepaalde situaties met mensen kan opbrengen🦚. Op hetzelfde moment zie ik een beeld voor me dat ik achter de computer zit en die niet snel genoeg naar mijn zin reageerde uit zijn slaapstand en ik mega geïrriteerd als een gek op het toetsenbord zat te rammen en met de muis heen en weer schuiven dat mijn dochter reageerde 'mam wat ben jij aan het doen? Doe is gewoon!'  (dan doe je al gek genoeg). 😂Ik kwam niet meer bij van het lachen toen ik dit alles liep te bedenken. Wonderlijk, zoveel geduld als je de ene keer kan opbrengen, zo weinig weer een andere keer.

 

Soms oordeel je over een ander waarom die zich zo druk maakt, omdat jij je daar totaal niet druk over maakt. Andersom gebeurt het natuurlijk ook, dan schiet jij in de stress en dan begrijpt de ander niet waar je je druk over maakt. Aan alles zit twee kanten.

0 Berichten

Parel huwelijk

 

 

3😍 jaar getrouwd vandaag 🥂 dat heet een parel huwelijk. Gevierd met de kinderen op de Veluwe, we hebben super leuke dagen gehad. De kinderen vroegen zich de laatste dag verbaasd af waarom de slinger half (afgeknipt) aan het raam hing.....(zoek en gij zult vinden).

0 Berichten

Moeder streken

 

Mam geef je mijn planten wel water? Jazeker en ik wil het zelf doen want dan weet ik wanneer ze voor het laatst water gehad hebben. Ik hou zelf wel bij wanneer ze dood gaan 😁

0 Berichten

Wat is het toppunt van pech?

 

14:31 uur. Wat is het toppunt van pech? Speciaal naar de supermarkt rijden om bacon te halen. Thuiskomen en je pan met bakboter op de inductie kookplaat zetten, om er vervolgens achter te komen dat de eieren op zijn 👨‍🍳 En dan ook nog een moeder hebben die er de slappe lach van krijgt en dit ook nog publiceert. En mocht je denken wat een raar tijdstip? Tja... dat is puber-eettijd, dat kan de hele dag door! Gelukkig lijkt ze op haar moeder en kan ze er zelf ook wel om lachen... best wel.

0 Berichten

Nieuw thema 'Boodschap uit de natuur'

Ik heb in het menu van MijnCreatieveBrein een nieuw kopje toegevoegd 'Boodschap uit de natuur'. Ik word me steeds meer bewust van mijn gave dat ik dingen 'zie' en 'hoor' (het voelen wist ik al) en hoe meer aandacht ik het geef hoe zichbaarder het wordt en hoe vaker het zich laat zien. Alles wat je aandacht geeft groeit. 'Gedichtjes' en 'Inspirerende foto's' zijn ook boodschappen die ik onder dit kopje schaar. Wat er gebeurt is iets trekt mijn aandacht, ik fotografeer het en er ontstaat een verhaal of gedichtje. Soms ontstaat het pas uren of dagen later, altijd voorafgaand aan een bepaald gevoel alsof er iets 'in de lucht hangt', om me heen zweeft en het zich op dat moment nog niet in detail laat zien. Ik voel/weet dan dat er iets gaat komen. Ik geloof niet dat dingen zomaar gebeuren. Ik geloof echt dat het zich aan ons wil laten zien en iets te vertellen heeft, hoe klein ook, vandaar de naam 'Boodschap uit de natuur'. Alles wil zich laten zien wat ik op mijn site zet maar toch heb ik dat bijzondere gevoel niet bij alles wat ik zie, daarom heb ik dit thema gescheiden van de andere thema's in de menubalk. Ik heb het nooit zoveel aandacht gegeven maar nu ik me hier steeds meer bewust van word, ben ik van plan ook de boodschappen wat meer aandacht te geven, het in ieder geval te onderzoeken, want het vertelt me soms meer dan ik opschrijf. 

Ik zie een verandering in mijn schrijven, de site is en blijft in beweging en ik zelf trouwens ook!  Het is een nieuwe (levens)fase waarin ik me aan het bewegen ben en ik ben heel benieuwd hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Ik durf steeds meer van mezelf te laten zien, ja durven, want jezelf laten zien is best spannend, dat is iets wat veel mensen zullen beamen. Ik ga vaker uit mijn comfordzone, maar dat is nodig want groeien dóe je door uit je comfordzone te stappen. Ik heb recent geleerd dat het belangrijk is om jezelf te laten zien, zodat je hier anderen ook mee kan helpen, zo had ik het nooit bekeken. Maargoed, dat is ook logisch want een groot deel van mijn leven was ik het liefst onzichtbaar. We hebben onze talenten niet voor niets (mee)gekregen. Ik wil hier wel meer mee doen en dat stuk ben ik aan het onderzoeken (workshops geven en/of coachen? op eigen creatieve wijze). Veel mensen durven hun plek niet te verlaten uit angst, maar om een leven te leiden dat je voldoening geeft, je uitdaagt en helpt ontwikkelen heb je moed en lef nodig 💪 Zit jij toevallig net over iets te twijfelen? Maak een keuze, je kan nooit de verkeerde keuze maken en je kan beter spijt hebben van de dingen die je gedaan hebt dan die je niet gedaan hebt. (Nouja...spijt? Je kan beter sowieso nooit spijt hebben, keuzes maakte je nooit voor niks.) 


Alles is precies zoals het zou moeten zijn.

0 Berichten

Wonderen der natuur

Ik loop in de natuur en zie een slak zich voortbewegen over een takje. Wow, mooi die wil ik ook van onderaf fotograferen. Maar dat mislukt keer op keer helaas. Wat wel heel mooi is om te zien op die donkere foto is dat die slak ook met zijn slijm aan de tak vastzit. De slimmerd! Affijn, ik baalde wel een beetje, want ik wilde zo graag een foto van onderaf, want ik zie slakken niet vaak zo hangen. Ik loop verder en wat kwam ik opeens tegen? Een soortgelijk plaatje maar dit keer van een slak die ondersteboven aan een tak hing, dus toen kon ik de foto alsnog nemen én bovendien van bovenaf! Wat is het toch wonderlijk hoe dingen kunnen lopen, wens/zoekt en gij zul vinden. 

0 Berichten

Bewust leven

Aan de keukentafel hebben we het erover of je je voor eeuwig zou willen laten invriezen. Mijn man vertelde me dat hij pas geleden een stuk hierover gelezen had waarin stond dat de meeste mensen als het ze gevraagd werd niet voor het eeuwige leven kozen. Maar de meeste mensen die op hun sterfbed lagen het liever toch wel wilden. Dat vond ik wel opvallend, ik zei: 'dit gaat waarschijnlijk niet over eeuwig willen leven maar over niet durven sterven denk ik'.

 

Hoe fijn zou het zijn te weten dat als het moment daar is dat je tevreden kunt zijn en kan accepteren dat het je tijd is om over te gaan in een andere vorm oftewel dood gaat? En dat je niemand iets hebt te vergeven en dat je geen spijt hebt van de dingen die je níet gedaan hebt? Wat een rust zou dat geven. En daar heb je nu nog invloed op. Vaak hoor je mensen zeggen dat ze (moeten) vechten om hun ziekte te bestrijden/overleven, maar besef wel dat vechten stress geeft. Vechten = niet accepteren wat er is. We hebben vaak geen controle over de nare dingen die ons overkomen maar wel hoe we ermee omgaan. Een ontspannen geest geeft een ontspannen lichaam en dat is ook beter voor het immuunsysteem. Ik zeg niet dat het makkelijk is maar wel goed om even bij stil te staan bij de dingen die je tegen jezelf of een ander zegt (of denkt). Tijdens mijn herstel na borstkanker heb ik voor mezelf de keuze gemaakt tevreden te willen sterven als ik de kans krijg en jaren later besefte ik pas echt wat een mooi cadeau dit is geweest aan mezelf (en mijn omgeving)! Daarom deel ik dit graag met je. 

 

Wat zou jij willen veranderen in je leven? Maak andere keuzes als je iets niet bevalt, los problemen op en stel dit niet uit hoe klein het ook lijkt. Uitstel is een slecht excuus om geen actie te hoeven ondernemen. Trouwens wat zit er voor reden achter uitstelgedrag, dat doe je ook niet zomaar. Misschien ben je op zoek naar geluk of een doel in je leven? Wat maakt je dag of je leven de moeite waard? Volg dat pad. Maar pas op dit kan ook een valkuil zijn, want heb je goed gekeken naar wat je al wél hebt? Vaak hebben we alles al alleen zien we het niet altijd, want we zitten (onbewust) met onze gedachten in de toekomst op zoek naar een 'als ik dit of dat heb dán pas ben ik gelukkig' of leven we juist in het verleden zonder er vaak erg in te hebben. Zonde van je kostbare tijd toch? Geluk is niet buiten jezelf te vinden (waar we vaak zoeken) maar in jezelf, het is je natuurlijke staat. In de Happiness staat bij 'Wat is geluk?': 'het enige wat je kunt doen is alles wat je geluk saboteert loslaten via bewustzijn'. Dus neem actie als je iets wilt veranderen. Hou ook in gedachten dat veranderingen niet altijd snel (hoeven te) gaan, want vaak zijn het ook processen van soms vele jaren heb ik gemerkt. Kan je die versnellen? Ik denk het deels niet maar wat je wel kan is je bewust worden van dingen en dat zet uiteindelijk wel een proces in gang en het proces geeft weer nieuwe inzichten. Plant het zaadje en heb vertrouwen, de rest gaat vanzelf dat neemt 'de hogere macht' voor zijn rekening.

 

Zoek elke dag even de rust op in jezelf, mediteren is een manier hiervoor. Het helpt je o.a. te ontspannen (minder stress en angst), betere focus en jezelf beter te leren kennen, alle antwoorden liggen al in jou. Dit zijn op dit moment mijn favorite 10 minuten meditaties van 'De zon' van Bonnie Bessem'9 Minuten meditatie' van Tijn Touber  en 'Basismeditatie' van Jan Geurtz

0 Berichten

Water diervriendelijk wegjaagmiddel

💧Ik lees in het nieuws 'Politie zet waterkanon in tegen hooligans'. Water is zeker een prima wegjaagmiddel! Ik gebruik het ook bij krolse katten die janken of katten die vechten en niet uit elkaar willen gaan. Pas geleden was mijn kat in gevecht met een kater en die liet zich door mij niet wegjagen hoe gek ik ook deed. Toen kwam ik op het idee mijn slipper op hem te gooien maar zelfs dat werkte niet tot mijn grote verbazing. Wat vond ik hem eng! Laatste redmiddel was de tuinslang en dat hielp direct (ik had me een hoop moeite kunnen besparen🤣). Met water in een plantenspuit leerde ik vroeger onze kat niet op het aanrecht te springen en andere dingen die hij niet mocht doen. Water helpt ook om zwanen weg te jagen. We hebben een keer een vechtend stel zwanen in de sloot achter ons huis gehad en toen kwam ik erachter dat water gooien een prima middel was ze uit elkaar te drijven. Bijzonder dat je dan instinctief weet wat je doen moet, want het was een nare situatie twee zwanen die een jong wilde verdrinken (ik heb hem kunnen redden). Ook als zwanen ruzie hebben met onzen honden die hun territorium verdedigen en blijven staan blaffen (brrr). Nu ik dit schrijf zie ik een beeld voor me uit een film wat hier ook wat van weg heeft, een man en vrouw ruzie hebben in een restaurant, de vrouw opstaat en de man een glas water in zijn gezicht gooit. Water is onmisbaar in ons huishouden, gezonde voeding, voor hygiëne, voedselproduktie, industrie en handel. Water een kostbaar goed en ideaal en onschuldig wegjaagmiddel!💦

0 Berichten

Apenstreken

Ik leen even mijn telefoon uit aan mijn dochter en dan ben ik opeens mijn vertrouwde achtergrond van mijn telefoon kwijt (lolbroek)....  Nouja, hier kan ik ook wel aan wennen of beter gezegt het moet wel want ik ben mijn vertrouwde rustige achtergrond (echt) kwijt. 

Chelsey💕 

#kinderenjebeproevingeninhetleven😜

0 Berichten

Creatief met een tak

DIY creatief met kralen en een takje. Je hebt niet veel nodig om een leuk presentje te maken voor iemand die je dierbaar is. Een takje, kralen, ijzerdraad en niet te vergeten je fantasie. Heb je er weleens aan gedacht dat creativiteit een van onze belangrijke voedingsbronnen op denkniveau is? De verbeelding/fantasie is onze omgeving waar onze innerlijke bronnen zich bevinden. Het bijzondere van de verbeelding is dat het vrijheid en ruimte geeft aan wat er in je leeft en ook voor wat je nodig hebt of verlangt, je zelfgenezend vermogen wordt ermee geactiveerd. Volwassenen denken al snel dat ze niet creatief zijn, dat komt omdat ze vaak denken dat ze iets niet (meer) kunnen zonder te proberen (heb je jezelf weleens afgevraagd waar dat idee vandaan komt?) of denken iets te moeten presteren. Creatief bezig zijn gaat niet om presteren, het gaat om het proces en plezier dat je eraan beleeft. En wat gebeurt er als je alleen al dénkt dat je iets niet kan? Juist.. dan is de kans van slagen kleiner en dan kan je het bevestigen door te zeggen 'zie je wel dat ik het niet kan'. Hou jezelf niet tegen door je gedachten dat is echt niet nodig. Vroeger als kind gebruikte je je fantasie ook en dat kind zit nog steeds in je!  

0 Berichten

AUM chanten

Ik loop in mij eentje op straat en kijk om me heen, komt er niemand aanlopen of fietsen? Nee mooi, de kust is veilig. Oké dan ga ik is een keer AUMEN (wanneer je AUM of OHM of OM chant dan  maak je connectie met de vibratie van alles om je heen. Je maakt een zoemend geluid wat een meditatief effect op je heeft en je helpt om te ontspannen. En het helpt je focussen en je bewustzijn van interne spanningen af te brengen, hierdoor creëer je balans in je lichaam, geest en ziel.) Dan begin ik  'AAAAAAAA UUUUUU MMMMM' en dat herhaal ik nog een paar keer om te zien wat voor effect het op me heeft. Maar met mijn gedachte ben ik niet helemaal bij mijn AUM maar bij mijn schaamte om niet betrapt te worden. En als ik denk dat echt niemand het ziet... kijkt de hond achterom met zijn kop een tikkeltje scheef en zijn oor gespitst en denkt vast 'wat ben jij in godsnaam aan het doen?'  🤣

 

Misschien heb je er ook weleens van gehoord maar weet je de betekenis niet precies. Meer informatie vind je o.a. op de site van Happywithyoga.com

0 Berichten

Wakker worden!

Goeoeoeoedemorgen, heb je lekker geslapen? Ben je wakker? Sta je er weleens bij stil dat we 1/3 van ons leven slapen? (Voor een negentigjarige ongeveer 32 jaar van zijn leven). Vaak zonder dat we er erg in hebben leven we met onze gedachten in het verleden of in de toekomst en dagdromen we lekker verder.... Dus ben je echt wakker? Ik wens je een fijne zondag of bewolktedag... whatever😎.

0 Berichten

Liefde is als een stromende rivier

 

Dit vond ik een heel mooi stuk en duidelijk verwoord over onvoorwaardelijke liefde:

 

Liefde is als een stromende rivier. Het water is er als je er in zwemt en je geniet van elke minuut. Maar als je eruit stapt dan blijft het water gewoon stromen. Jij bent niet nodig voor de rivier. Het is er ook zonder jou. Liefde is per definitie onvoorwaardelijk. Zoals een cirkel altijd rond is en een boom altijd van hout. Haal de onvoorwaardelijkheid weg en je haalt de liefde weg. Wat overblijft is een ruil (voor wat hoort wat). Je hebt geleerd om in die ruil te geloven. Als je vroeger stil zat kreeg je liefde, als je zoet was kreeg je liefde. Je leerde: als ik het goed doe in de ogen van een ander dan krijg ik liefde terug, en dat de voorwaarden een risico zijn. Je bent gaan geloven dat je liefde moet verdienen. Daarom ben je nooit af, het moet altijd beter, perfecter, mooier, groter, zodat er maar van je gehouden wordt. Kan je je voorstellen dat dat (onbewust) stress geeft? Maar wat nou als die liefde nooit van buiten kán komen? Omdat de enige liefde die telt de liefde voor jezelf is. Pas als het niet nodig is dat de ander van je houdt dan ben je echt vrij, vrij om vervolgens eindeloos van van elkaar te houden. (David, radio 1)

 

 

 

0 Berichten

De spookboom

Práchtig! Ik liep met mijn dochter de hond uit te laten en toen vertelde ik haar over de Spookboom, een boom die mij doet denken aan een griezelfilm als ik er langs loop. Er zat ooit een kauw in die ik eruit weg zag vliegen. Ik kon niet in dat gat kijken omdat de boom boven het water hangt. Ik vermoedde dat ze er weleens een nest konden hebben. Het is op een plek langs weilanden waar ze veel zitten. Omdat we vanaf de bolle zijde van de boom aan kwamen lopen zei mijn dochter 'nou, ik vind er niks spannends aan'. Totdat we het hoekje van de boom om waren en we door één glinsterend oog vanuit het pikdonker aan werden gekeken. (Voel jij het ook? hahaha. Zie eerste foto) Yes hij was thuis! Eindelijk zat hij daar zoals ik hem graag eens wilde zien en fotograferen. Maar of hij een nestje heeft... dat is nog de vraag. Dat wordt mijn volgende ontdekking misschien nog wel eens. 

 

 

0 Berichten

Corona kriebels

Als je deze foto ziet (vanochtend genomen) krijg je toch lentekriebels? Ook mijn neus voelt soms lentekriebels. Hatsjie, nee nee het is geen corona. Er zijn ook nog mensen die gewoon af en toe even moeten niezen. Maar pas op... een kuchje of een niesje en je wordt door je omgeving direct met de Corona-blik aangekeken. Of het leidt soms zelfs tot een kleine discussie met mijn dochter die zich onveilig voelt. Heel af en toe knijp ik mijn neus dicht en hou ik mijn nies in... of probeer ik soms buiten ongezien mijn zakdoek te pakken bij een loopneus die ik elk jaar krijg door de frisse buitenlucht. Het zijn van die gewone dingen die ineens een andere lading gekregen hebben. Er gebeurt ongemerkt meer met ons dan we denken......
In het begin van de Corona crisis toen ik buiten liep dacht ik 'Hee wat doen al die mensen opeens buiten die ik anders nooit zie?' Het leek op een territorium gevoel, het sloeg natuurlijk helemaal nergens op. Maar ik had het wel.
Of als ik televisie kijk en ik zie mensen geen afstand van elkaar houden dan gaan mijn alarmbellen rinkelen, alarmbellen waarvan ik het bestaan niet wist en die er dus ineens ook blijken te zijn. Dan mijmer ik 'Oh hoe is dat ook alweer om zo gewoon naast elkaar, aan elkaar en met elkaar te leven?' Alsof het héél lang geleden is maar dat is het nog helemaal niet!
Op mijn werk in het verzorgingshuis kreeg het personeel verschillende keren bloemen van kwekers hier in de buurt. Super attent. Grote bakken werden neergezet, je mocht ze zelf uitkiezen. De tweede keer toen ik met mijn bloemen thuis kwam en ik ze in een vaas wilde zetten kreeg ik er een naar gevoel bij, afkeer. Er hing nu 'een luchtje' aan deze bloemen, de gedachte aan de oudere mensen die nu niet meer naar buiten mogen bijvoorbeeld. Ik zei tegen Don 'als ik nog is bloemen aangeboden krijg dan neem ik ze niet meer aan'. Opeens zijn de Gerbra's voor mij bloemen met een Corona herinnering. Opgemerkt en ongemerkt gebeurt er zoveel met ons......
Ook het heerlijke fiets-gevoel is veranderd. Ik krijg soms de kriebels van mensen die te dicht langs me fietsen of lopen. Op energetisch gebied voelt het voor mij als twee magneten die elkaar afstoten had ik zo bedacht.
In de tijd dat er wc papier gehamsterd werd kreeg ik ook een ander gevoel bij mijn billen afvegen. Ik had last van het ojee-ik-moet-zuinig-aan-doen-anders-hebben-we-zo-geen-wc-papier-meer-gevoel. Het sloop er gewoon in! Ik merkte dit op toen ik een keer ergens anders naar de wc ging en mijn ik-kan-weer- royaal-wc-papier-gebruiken-gevoel ineens opdook. Nooit gedacht dat ik zulke gevoelens ook had!😄 Tsja, er gebeurt meer met ons dan we denken....... Zo, ik moest even mijn ei kwijt. Wat merk jij zoal op?
Ik wens iedereen fijne Paasdagen🐥

0 Berichten

Hondenliefde

🐾Een van de eerste dingen die ik 's ochtends doe als ik beneden kom is even de honden in de tuin laten. Dan gaan ze op de vlonder liggen om de druk-met-elkaar-in-de-weer-zijnde waterkipjes te kijken. Cailean is als eerst buiten, Cooper stretcht zich eerst nog even uit (in yoga termen de zonnegroet). Maar omdat het vriest doe ik tussendoor even de tuindeur dicht. Cai staat te kijken 'hé waar blijft mijn broer?' Het is een gezelschapsdier. Als Cooper zover is doe ik de deur weer open. Cailean legt zijn poot op Coopers kop zo van 'Kom je nog? Loop je mee?' achterom kijkend de tuin inlopend. Mijn ❤️ smolt, want wat zijn ze lief voor elkaar!

0 Berichten

Een apart geluid

Ik sta stil met de honden naast een boom en hoor een apart geluid, een geklik. Mijn antenne gaat direct automatisch uit! Hé wat kan dit voor een dier zijn?! Nieuwsgierig kijk ik omhoog want wat ga ik zo ontdekken?! Maar helaas ik zie niks. Ik kijk weer naar beneden en wil verder lopen en plotseling hoor ik het weer. Er móet iets in die boom zitten.... dus ik kijk weer vol verwachting omhoog... ik zoeken... maar nee ik zie toch echt niks. Ik draai mijn hoofd weer naar beneden en kijk recht voor me uit over het water een tuin in, zie ik daar een man staan die gewoon zijn nagels staat te knippen😳🙈

0 Berichten

Reuring in het verzorgingshuis

Ik zat op mijn werk achter de entreebalie in het verzorgingshuis en er was een hoop reuring in de hal, geroezemoes van de bewoners en het personeel, gepraat, gelach, geschuivel, bewoners die in groepjes rolstoelen naar het restaurant werden gereden, kortom gezelligheid en leven in de brouwerij. Er was afgelopen donderdagmiddag een optreden met muziek van Het Danspaleis. Bij een enkeling zag ik een bezorgd gezicht, rode koontjes van de stress van de inspanning wat het met zich meebracht en misschien de onzekerheid van wat ze te wachten stond deze middag. Toen ik zat te kijken wat er zoal om me heen gebeurde kwamen er ook allerlei gedachten langs. Hoe luxe is het eigenlijk om regelmatig naar een optreden te kunnen gaan en dat in je 'eigen huis'. Sommige mensen hebben misschien in hun hele leven nog nooit zo vaak een optreden bijgewoond als in deze laatste jaren of maanden van hun leven. 

Foto: de uitstrooiplek van het as van mijn ouders

 

Maar tegelijkertijd was het ook confronterend merkte ik, blijkbaar waren deze gevoelens belangrijk om gevoeld te worden. Die middag hoorde ik smartlappen uit de jaren 60. Mijn gedachten brachten me terug naar mijn vader die in een verzorgingshuis zat en begin dit jaar overleed. Hij zat er dít jaar nog.. het lijkt al zo lang geleden. Geweldig vond hij de muziek en om mee te zingen en soms blèren, want lekker gek doen daar hield hij van. Mijn moeder ging bijna altijd met hem mee en genoot er ook zo van. Soms praat ik met mensen die me aan een van mijn ouders of opa of oma doen denken, zo apart is dat alsof ik hun verhaal hoor. Mensen maken ongeveer dezelfde dingen mee al zijn we soms geneigd te denken dat we vaak zo verschillen van elkaar. Niet dus. Hoe meer je erop let hoe meer je dat ziet. 

Een half uur voor het optreden begon hoorde ik dat er een bewoner overleden was. Het voelde bizar tegelijkertijd op deze feestelijke middag. Dat is het leven Yin en Yang. En terwijl ik de familie, de schouwarts en later de begrafenisondernemers te woord stond was er aan de andere kant de gezelligheid en muziek in het restaurant dat aan de hal aangrenst. Mijn vader overleed ook in een verzorgingshuis. Ik zat daar alleen achter de balie met mijn gedachten en gevoelens en niemand die het zag. Ik ademde diep in en uit en liet het maar gebeuren. Ik ben hier niet voor niets gaan werken als vrijwilliger. Achteraf realiseer ik me dat het goed is voor mijn rouwproces. Ook brengt het me dichter bij mijn ouders. Ik voel me dankbaar, ik vind het daar gezellig om te werken en ook rustgevend, want in deze wereld heeft niemand haast, behalve het (betaalde) personeel.

0 Berichten

Zoek de overeenkomst

Ik liep buiten en ontdekte dat de schapen die een aantal weken op het gras gestaan hadden een pad gemaakt hadden. Omdat het gras net gemaaid was viel me dit pad op, voorheen stond er nog hoog gras. Oh dieren gedragen zich soms net als mensen😉 -> het linker pad is gemaakt door mensen en het rechter door een kudde schapen. 

0 Berichten

Ik kreeg een 'halve hond' terug

Ik ging met onze Schotse collie naar de trimsalon en kreeg een halve hond terug.

Ongelooflijk wat een haar eruit kwam!

0 Berichten

Het pepermuntje

 

Dit gaat werkelijk nergens over, het is maar dat je dat vast weet. Ik zie net een foto langskomen op mijn computer en ik dacht 'huh? wat is dat nou voor een rare foto? Oja... dát..'

 

Ik stond van de week op het punt om te vertrekken en ik liep te denken 'ik heb zo zin in een verfrissend pepermuntje, ik baalde een klein beetje want die hadden we al weken niet in huis (stond op het boodschappenlijstje)'. Loop ik naar het sleutelmandje toe om de autosleutel te pakken, ligt daar een pepermuntje precies die ik wenste! Serieus het was echt raar, want we hadden ze zoals ik schreef al weken niet in huis! Ik deed hem in mijn mond (urgh waar kwam dat ding eigenlijk vandaan bedenk ik me nu) en bedacht me opeens 'even een foto van maken'. Hoe absurd om dat te doen natuurlijk maar er ontstond gewoon alweer een verhaaltje in mijn hoofd. Affijn, was ik onderweg in de auto... bedacht ik me opeens dat ik het pepermuntje nog op het aanrecht had laten liggen...😩🤣

0 Berichten

Mam, dat doe je toch niet?

In een discussie met je puber belanden is niet zo moeilijk. Sterker nog, voor je er erg in hebt ben je er al in beland! Zo ging het bij mij en dat zonder dat ik het wilde. Maar goed, zucht, we zaten er al in, want ik had niet zomaar mijn dochters kleding in de was moeten gooien, omdat ze die ene broek die pas een keer gedragen was weer aan wilde doen. Ik kon me herinneren dat hij er heel gekreukt uitzag en ik hem niet meer zou aandoen in die staat. Kinderen kunnen hun broek uit doen door hem helemaal naar beneden naar hun voeten te duwen en er dan uit te stappen zodat er vervolgens nog een klein pakketje broek op de grond ligt, soms nog met onderbroek en sokken incluis. Herken je dat?

Op een gegeven moment zeg ik ‘Ja maar schat ik ruik altijd eerst aan je kleding of ik vind dat het in de was moet’. 'Wát?? Gatsie rúik jij aan mijn kleding? Lekker zeg dat doe je toch niet!' Voor mij de normaalste zaak van de wereld maar plotsklaps schiet ik ongewild in een schaamte gevoel. Ojé doe ik iets raars, iets heel vies? In een nanoseconde heb ik een hele discussie met mezelf. Ik weet mijn goede reden waarom ik dit deed weer snel te vinden en vertel mezelf dat dat natuurlijk niet raar is voor een moeder, hoe weet ik anders of het in de was moet? ‘Voortaan blijf je met je tengels van mijn kleding af’, zegt mijn dochter resoluut. OMG! Wat een vreselijke uitspraak vind ik dit! Dit zei mijn moeder vroeger ook tegen mij! Mijn gedachten schieten weer als de wiedeweerga heen en weer: maar dit zeg ik toch nooit? Blijkbaar heb ik het ooit wel gezegd want ze moet het wel van mij hebben. Bah, iets wat ik helemaal niet horen wil! ‘Zeg wil je niet zo brutaal doen! Zo zeg je dat niet tegen mij.’  ‘Het is maar wat je zelf met je gedachten doet’, krijg ik als antwoord van mijn (eigen)wijze dochter. ..... Precies een van de thema's waar ik mee bezig ben in mijn opleiding (je kunt kiezen wat je denkt en voelt, je bent niet je gedachten). Hmmm hier loopt een kopietje van mezelf rond. Het is natuurlijk geen toeval dat ik dit antwoord (terug) krijg. Van binnen lig ik in een deuk van het lachen, wat een gekke situatie en uitspraken weer! Gelukkig was de discussie snel ten einde en ik zal niet meer ongevraagd haar kleding in de was gooien had ik beloofd, maar of ik dat ga volhouden?  

0 Berichten

Blijf niet in het verleden leven

Heb je last van sombere gevoelens? Veranderingen kunnen soms best lastig zijn om mee om te gaan. Neem bijvoorbeeld je gezondheid of je ouders die geestelijk en/of lichamelijk achteruit gaan of je werk waar ze je niet meer willen hebben. Soms blijven mensen hangen in gedachten als 'Het leven voor.. en na.... Toen was dit en dat beter, want toen kon ik/hij/zij nog wel ...  (vul maar in)'. Zo had ik een leven voor en na borstkanker. Aan deze gedachte heb ik me (onbewust) lang vastgehouden ben ik me onlangs bewust geworden. Lotgenoten zullen het ongetwijfeld herkennen. 

Cellen vernieuwen zich elke seconde en dus ben je al niet meer exact dezelfde persoon als een seconde geleden. Je bent ook niet meer de baby, kleuter, tiener enzovoort die je ooit was. En als je straks een bejaarde bent is je lichaam ook niet meer dezelfde als die je nu bent. Hecht dus niet teveel waarde aan de gedachte 'het leven voor en na .....'. Dit is alleen maar een gedachte meer niet. Je kan er niks aan veranderen en verspil je dus je kostbare energie als je er regelmatig aan terug denkt. Feit is dat het toch niet meer wordt zoals het was. Bedenk is voor jezelf waar je je energie beter aan kan besteden, zoals bijvoorbeeld berusten in het feit, acceptatie? Of iets (positief) veranderen aan de situatie? Je hoeft gebeurtenissen niet te vergeten of weg te stoppen, het is natuurlijk wel gebeurt. Maar maak dat stuk vooral niet te zwaar voor jezelf, want daar wordt je misschien alleen maar droevig van. Probeer niet verkrampt vast te houden aan een gebeurtenis die voorbij is. Alles in het leven veranderd continu dat ís leven. Kijk wat er wel is en maak daar het beste van, dat geeft op zijn minst een beter gevoel! Dit zijn dingen die je allang weet natuurlijk, maar soms is het goed om er nog even stil bij te staan.

0 Berichten

Rouwen en bijzonder mooie momenten

 

Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. De een wordt overvallen door veel korte of lange huilbuien, de ander huilt haast niet. Ik behoor tot de laatste groep kwam ik achter. Het verbaasde me hoe weinig ik moest huilen na het verlies van mijn ouders. Ik begreep mijn reactie in eerste instantie niet helemaal, want ik zag dat mijn broer en zus veel emotioneler waren. Ik was even bijna geneigd er een waardeoordeel aan te hangen: hoe meer je huilt hoe meer het je doet.... Onzin natuurlijk, ik deed het op mijn manier. Ik heb veel voor ze gezorgd en we hebben zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld. Vaak hoefde ik niet eens iets te zeggen, alleen maar bij ze te zijn en de liefde te voelen, vooral de laatste periode voelde ik dit heel sterk. Door hun slechte gezondheid was ik al een hele poos afscheid van ze aan het nemen. Heel bewust ben ik met ze in de weer geweest, wetend dat er een moment zou komen dat ze naar gene zijde zouden gaan. Hun dood had onverwacht kunnen komen maar we hebben bij beiden het 'geluk' gehad dat we het aan zagen komen en we er met ze over konden praten. Hoe bijzonder is dat! De dood heeft me sowieso altijd al geïntrigeerd. Zonder dood geen leven. Ook denk ik weleens aan sommige beestjes die maar één dag te leven hebben. 

 

Vannacht droomde ik over mijn moeder. Ze was ziek en ik was zo intens verdrietig dat ze dood ging dat ik tranen met tuiten gehuild heb. Ik kon mezelf (eindelijk) helemaal laten gaan. En weet je wat het áller mooiste was? Ik heb uitgehuild in de armen van mijn moeder!! Ik ben zo dankbaar voor het hebben van dromen. Je kan weer even echt bij elkaar zijn. Ik ben dankbaar ook dat ik mijn dromen vaak nog herinner, want dan kan ik stilstaan bij wat me (on)bewust bezig houdt. Natuurlijk was het geen toeval dat ik juist vannacht over mijn moeder droomde, want gisteren hadden we het over ze gehad. Wat was nou het geval? Mijn zus, broer en ik waren gisteren bezig met de laatste handelingen na mijn moeders overlijden afgelopen 22 maart. Ook moest er een datum gepland worden wanneer we het as van mijn moeder kunnen ophalen bij het crematorium. Die van mijn vader hebben we recent in handen gekregen. We wachten tot we het as van allebei hebben en gaan ze dan uitstrooien op dezelfde dag dat we het as van mijn moeder ophalen. Dus we waren onder andere bezig met een datum plannen waarop dit zou gebeuren. Mijn zus had de uitvaartonderneming gebeld en kwam met een eerst mogelijke datum waarop het as vrijgegeven wordt, namelijk 14 mei, de dag dat mijn vader 84 jaar geworden zou zijn. Wonderlijk!

0 Berichten

Verrassingsfoto

 

Je zou toch denken dat ik deze foto genomen heb vanwege die prachtige zwanen die aankomen vliegen? Ik zal je eerlijk vertellen ik had die zwanen niet eens gezien toen ik deze foto nam, want ik stond te kijken naar die prachtige zonnestralen. Wouw!

0 Berichten

Illusie

 

 

 

 

 

 

Teken oogjes en een lijfje op een papiertje en we vinden het schattig.

Hoe absurd grappig eigenlijk! 

0 Berichten

Als de angst regeert

Ik vind het zo genieten op de vroege ochtend de honden uitlaten in alle rust. Je zou kunnen denken wat valt er dan te beleven? Zo ongemerkt meer dan je denkt...

 

🌲Tweede Kerstochtend liep ik de honden uit te laten. Het was nog stil op straat zoals op zondagochtend altijd het geval is. Ik zag een vrouw met haar hond richting haar huis lopen, een nieuwe woonwijk met riante huizen. Ze kon haar huis alleen bereiken door eerst een mega groot hek te openen die de hele woonwijk afsloot voor... wie zal het zeggen. Ik liep te denken dus iedereen die daar woont sluit ook zichzelf op achter een hek! Wie kiest er nou voor vrijwillig leven in gevangenschap en dat terwijl je het hartstikke goed hebt. Raar toch eigenlijk als je daar over nadenkt?

 

Even verderop liep ik door een andere buurt met riante huizen en bij een huis begonnen twee waakhonden in de tuin te blaffen. Godzijdank stond er een hek tussen want ze gingen me toch tekeer. Nou dat is ook "fijn" wonen, elke keer in je eigen herrie zitten als er een voorbijganger langs loopt! En ook “gezellig” voor hun buren die van hun mooie omgeving en rust willen genieten...

 

Verderop in diezelfde straat kwam ik een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd tegen die haar hond uitliet. Na ons gesprekje liep ze haar tuin in met een kasteel van een huis, een van de grootste in de straat. Ik moest diep van binnen ineens zo lachen! Zij liep in haar knal oranje/gele reflecterende verkeershesje zodat ze duidelijk zichtbaar was voor het verkeer, maar wat was nou de grap? Er was geen verkeer, er was geen hond te bekennen en geen verkeer. Ook de angst die hier regeerde, want stel je voor dat ook haar iets aangedaan zou worden? Jammer dat sommige mensen met zo’n mooi huis in een mooie omgeving zich zo kwetsbaar voelen voor gevaar.


Angst sluit alle deuren, liefde opent elk hart

0 Berichten

Wat was er ook alweer op 23 december?

🎄In de gesloten afdeling van het verpleeghuis kwam een vriendelijk ogende man naar me toe. Hij vroeg welke datum het was. Ik zei: '21 december, de eerste dag van de winter'. 'Niet 23 december?' 'Nee 21 december'. 'Oh.. oh..', zei hij bedachtzaam, 'er is iets volgens mij op de 23ste'. Ik dacht aan Kerst dus zei dat het op 25 december eerste Kerstdag is. Hij bedankte me en liep weg. 
Even later kwam hij terug en schoof hij me een briefje onder mijn neus waarop stond: 23 t/m 27 december naar Renee. Hij ging dus uit logeren! Hij glunderde toen ik het voorlas en vroeg snel is het al 23 december? 'Nee', zei ik, 'nog twee nachtjes slapen' (en dat heb ik nog 3 keer herhaald voor hij de kamer uit was😀). Ik vond dit zo aandoenlijk.


Het is wat het is

0 Berichten

Een onverwachte bezoeker

Ik liep gisterenavond naar de keuken om even een kop thee te maken. Toen zag ik dat het licht in onze achtertuin aangegaan was en schoof ik het gordijn opzij om te kijken waarom het licht brandde. Toen zag ik deze prachtige egel, zo schattig met een waterdruppeltje op zijn neus! Hij bleef me aanstaren ook al deed ik de keukendeur open om een foto van hem te maken.

Ik wordt hier zo blij van, ik kan me over dit soort dingen zo verwonderen dat ik juist op dát tijdstip beneden kwam! Als ik vijf minuten eerder of later beneden kwam zat hij daar misschien niet meer of ik had ook niet naar buiten kunnen kijken...

0 Berichten

Medicinale Cannabis

Ik ben naar een lezing geweest van Rene Barendse over medicinale cannabis, georganiseerd door Camino inloophuis voor wie leeft met kanker. Het schijnt een wondermiddel te zijn voor veel aandoeningen. Ik had er al vaker positieve dingen over gelezen op een Facebook pagina van de groep Kanker anders benaderd. Nu kwam Rene in onze woonplaats wat vertellen hierover dus ik dacht laat ik gaan. Het was een interessant verhaal. Hij gebruikte het voor zenuwpijnen. Verder verdiep ik me hier niet in en hou ik het in gedachte, je weet nooit of het nog is van pas komt. (Hij mag het inmiddels niet meer verkopen en is hij in een juridische strijd verwikkeld. Ik hoop dat hij wint, want van mij mag het legaal worden. Veel zieke mensen worden ermee geholpen.)

0 Berichten

Mijn bijna dood ervaring

 

Ik was zo niet-slim om op een parkeerplaats bij een winkelcentrum vlak voor een vrachtwagen langs te lopen. Ik liep er zo dicht voor langs dat ik hem bijna kon aanraken. Ik dacht, nee ik was op dat moment overtuigd dat de chauffeur aan het uitladen was en er dus niemand achter het stuur zat. De vrachtwagen startte, schoot een stukje naar voren en direct trapte de chauffeur op zijn rem. Godzijdank, hij had mij gezien! Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde. Gek genoeg schrok ik wel maar drong het toch niet helemaal tot me door. Eigenlijk kon en kan ik nog steeds alleen maar denken wat fijn om te weten dat het mijn tijd nog niet is om te gaan hemelen! En gek genoeg wordt ik hier nog blij van ook, want hoe mooi is dat om te beseffen. Maar OMG het had wel even anders af kunnen lopen, dat besef ik ook wel.

 

Pas geleden reed er bijna een auto tegen mij aan. Net op tijd trapten we beiden op de rem. Ik bleef heel rustig en zei alleen maar 'oeoeh'. Bijzonder te ervaren dat hersenen zo rustig op een spannende gevaarlijke situatie kunnen reageren. .


Het is maar wat je er zelf van maakt

0 Berichten

Social media en irritaties

Geweldig die moderne uitvindingen om snel en op elk moment van de dag met elkaar in contact te kunnen staan via social media, WhatsApp en sms, maar je moet er ook maar mee kunnen omgaan. Ik merk dat ik dat niet altijd kan en mij er soms aan stoor. 

 

Herken je dit, dan zet je bijvoorbeeld iets lolligs met een knipoog op Facebook en dan wordt daar veel te serieus op gereageerd. Of krijg je een (goed bedoelde) reactie waaruit blijkt dat de ander je bericht anders opvatte dan je bedoelde. Of je stuurt bijvoorbeeld iemand een berichtje via WhatsApp en daar wordt dan pas dagen later of soms zelfs  helemaal niet op gereageerd. Mijn kinderen schijnen hier minder last van te hebben 'Mam, dat is toch normaal dat niet iedereen (direct) reageert'. Ik stelde in onze gezins App een vraag 'Wie heeft mijn haarborstel gezien?' En dan krijg ik als antwoord: 'Ik niet'. Ja maar dat vraag ik niet, ik vraag wie mijn haarborstel wél ergens heeft zien liggen🤣. Wat heb ik eraan te lezen wie hem níet gezien heeft?  Op Facebook zie ik dit soort antwoorden ook regelmatig voorbij komen. Dat mensen meestal hun mooie kanten laat zien op Facebook (en trouwens daarbuiten vaak ook) daar heb ik geen moeite mee, ik lees sowieso liever over vrolijke dan sombere dingen. Leuk om te ontdekken hoe ik er zelf  in sta, want uiteindelijk moet ik daar het antwoord zoeken: in mezelf.


Je gedachten laten je nooit in de steek.... deden ze dat soms maar wel

0 Berichten

Prettig gestoord

Als ik de honden uitlaat wil ik nog weleens hardop of in gedachten met dieren of (vliegende) insecten praten. Zo ook vandaag toen ik met mijn dochter buiten liep was ik in gesprek met een vogel. Ineens hoor ik: 'mámmm doe normaal' (iets in die trend). Ze vond me weird en dat kon ik me goed voorstellen! Pas op het moment dat ze dit tegen me zei werd ik me er pas van bewust dat ik hardop tegen een vogel zei: 'ja hoor ik hoor je wel'. Ik vind het altijd leuk te kijken of ze op me reageren. We lagen helemaal in een deuk, want ik kan nou eenmaal prettig gestoord doen 😉.

 

Vroeger toen ik klein was en midden in een atletiek wedstrijd zat was ik ineens foetsie op het moment dat ik aan de startblokken moest verschijnen, want ik zat aan de slootkant een kikker te bestuderen i.p.v. bezig te zijn met mijn wedstrijd. Mijn liefde voor dieren zat er al vroeg in 💞

 

Later in onze wandeling zag ik een hele mooie veer en ik zei: 'Oh die is móói moet je kijken' en op het moment dat ik 'kijken' uitsprak stond ze met haar schoen op die veer.. en kapot was hij. Daar gingen we weer😂, wat kunnen we toch ontzettend lachen om de meest onnozele dingen, heerlijk!

Foto: de veer waarover ik hierboven schrijf was er zo een als op deze foto, die ik toevallig een dag eerder gefotografeerd had.

0 Berichten

Niets is zonder beweging ontstaan

 

 

Mijn oudste dochter had een parttime baan en in haar vrije tijd liet ze regelmatig met mij de honden uit. We bespraken van alles en we hadden het altijd gezellig samen. Sinds kort werkt ze fulltime en ineens realiseerde ik me dat onze uitlaat-momentjes nu verleden tijd zijn. De laatste keer dat we samen buiten liepen wisten we dus niet eens dat dat misschien wel de laatste keer was! Ik wist natuurlijk wel dat dit moment er een keer aan zou komen maar het gemis voelen doe ik pas achteraf. Ik vind dit niks dramatisch hoor, zo is het leven. Door bij o.a. dit soort dingen even stil te staan glipt mijn leven niet ongemerkt door mijn vingers, want daar is het te kort en kostbaar voor. 

 

 

Give the ones you love

wings to fly

roots to come back

and reasons to stay

 

(Dalai Lama XIV)


If you correct your mind, the rest of your life will fall into place (Lao Tzu)

0 Berichten

Bewust een intentie zetten

 

Ik ben op zoek naar een boek dat ik een poos geleden gelezen heb als aanbeveling voor iemand die ik ken, het heet De Vierde Dimensie, toeval bestaat niet. 

 

Als ik iets lees dat ik bijzonder vind dan vouw ik het onderste hoekje van de bladzijde om, stop ik met lezen dan vouw ik het bovenste hoekje om. Wat mijn aandacht direct trok toen ik dit boek oppakte en wat ik opmerkelijk vond was dat er maar één hoekje aan de onderkant van een bladzijde omgevouwen was uit het boek (376 bladzijden) ik vouw er altijd meer om. Nieuwsgierig neem ik een kijkje op die bladzijde en als ik lees wat daar staat dan valt mijn mond bijna open van verbazing, want dit gaat precies over hetgeen wat mij nu bezighoudt...wow. Ik wordt me steeds vaker bewust dat ik dingen denk of onderneem waarvan later blijkt dat het een belangrijke stap is op mijn pad naar bewustwording.

 


Deze quote van Mahatma Gandhi had ik een poosje geleden gedownload om op mijn Facebook tijdlijn te zetten. Maar dat deed ik niet en ik begreep toen niet wat mij daarvan weerhield. Het is me nu duidelijk, het wachtte op dit moment. 

 

Hou je gedachten positief

want je gedachten worden je woorden

Hou je woorden positief

want je woorden worden je gedrag

Hou je gedrag positief

want je gedrag worden je gewoontes

Hou je gewoontes positief

want je gewoontes worden je waarden

Hou je waarden positief

want je waarden worden je bestemming

 

Gedachten zijn krachten. Gedachten zijn als zaadjes. 


Alles vind plaats op het juiste moment, geen seconde te vroeg en geen seconde te laat

0 Berichten

Je leven is zo saai of mooi als je eigen gedachten daarover

Ik liep vanmiddag buiten 🌱toen ik werd aangesproken door een dame die bij ons in de straat woont. Ze vertelde me dat ze zich erover verbaasde dat ik elke dag drie keer per dag met de honden buiten loop. Elke dag dezelfde weg dat leek haar zo saai!

 

Ik loop allerlei routes maar wel door dezelfde buurt(en). En elke keer kom ik weer andere mensen tegen. Regelmatig maak ik een praatje dat telkens over een ander onderwerp gaat. Altijd is de natuur mooi en afwisselend, ik zie nieuwe spinnenwebben, slakken die een fascinerend slijmspoor achterlaten, dood getrapte insecten, insecten die vliegen, reigers, eenden, kuikens, zwanen die opvliegen of landen op het water met veel kabaal door hun grote vleugels, lege eierschil van vogel of eend , de zon, wolken die continu veranderen, blauwe luchten, mist, regenbogen, allerlei soorten papiertjes, plastic zakjes, kartonnen doosjes op straat of in de bosjes, bloemen die meer uit hun knop gekomen zijn dan de dagen daarvoor, mensen die zich voortbewegen op allerlei manieren met elke keer weer andere gezichten, in gedachte, lachend, pratend, strak voor zich uit kijkend, sacherijnig, de ene dag is het koud, dan weer heet, met of zonder wind, mooie of slecht onderhouden huizen, storm, regen..... Heb je nog even? Dus hoezo saai en elke keer weer hetzelfde? 

 

‘Pfff wat een werk’, ging ze verder ‘nou daar blijf je natuurlijk wel mooi slank bij’. Ze was blijkbaar vergeten dat ze me ongeveer een jaar geleden precies hetzelfde vertelde. Dit zijn haar gedachtes bij het zien van mij buiten met de honden. Leuk toch zulke dingen, want dan heb ik weer iets om over te schrijven, mijn gedachtes zitten vol fantasie!


Je hebt geen leven, je bent leven

0 Berichten

This is my moment

Soms kan je dingen beter niet weten, want sinds mijn apps van de fitness en stappenteller gesynchroniseerd zijn ben ik verslaafd! Het is zo 'vervelend' (niet) ik moet nu een paar keer per dag kijken of ik van mijn plek gebonjourd ben en zo ja sta ik lager of hoger?  Taraaaaaa ik kwam binnen uit het niets op de 153 ste plek van de minstens 200 leden op de lijst van de sportschool  en schoot ik van het ene op het andere moment naar de 8 ste plek door het synchroniseren. Het is natuurlijk heerlijk ego strelend en ook relatief maar ik heb hier even grote binnenpret om, dat ik dit nog mag meemaken!

Na een paar jaar getobd te hebben met blessures en migraine (waarvan ik tot voor kort niet wist dat het migraine was) kwam ik maar niet waar ik wezen wilde met fitnessen. Na een lange weg bewandeld te hebben van (alternatieve) artsen, fysiotherapie, osteopathie, massages tot aan revalidatie fitness toe, ging het maar niet beter met me en ik was zo teleurgesteld, boos en verdrietig dat ik besloot helemaal te stoppen met fitnessen. Daarvoor in de plaats ging ik aan Qigong doen, een Chinese bewegingsleer, om toch lekker bezig te blijven. Dit is het rustigste dat ik ooit aan lichamelijke inspanning heb gedaan. Ik dacht serieus nooit meer een sportschool binnen te lopen. En zeg nooit nooit, want ineens kreeg ik drie maanden geleden toch weer de geest. Ik verlangde weer naar een bepaald soort energie die ik van fitnessen krijg en om mijn spieren te versterken om nu en later minder blessure gevoelig te zijn. Dingen gebeuren pas wanneer de tijd rijp is en dat is blijkbaar nu!


Het leven zit vol verrassingen! Geniet vooral in het moment!

0 Berichten

Niets is wat het lijkt

Zie je alleen mooie foto's op Facebook/Insta of waar dan ook voorbij komen? Nou, foto's en verhaaltjes zijn (vaak) niks anders dan een momentopname En natuurlijk weten we dit wel, maar toch... waarom zitten dan zoveel mensen zich ongelukkig te voelen achter hun scherm omdat het leven bij anderen alleen maar zo mooi lijkt? Ik zal je uit je droom helpen, want kan de situatie het ene moment ontspannend, héérlijk en mooi zijn het andere moment kan je in een hele andere vibe terecht komen!

Zoals ik vanmiddag: ik stuur mijn vriendinnen een foto van een prachtig uitzicht dat mijn man en ik hadden al zittend op een bankje in een park (foto links). Zoals je ziet we lieten hier onze twee honden uit. Mijn vriendinnen appten terug dat ze het een schilderij-achtige foto vonden en dat was het ook natuurlijk! 'Oh wat zitten wij hier heerlijk 'zen' terwijl half Nederland vandaag op Koningsdag (gezellig dat wel) in de drukke mensenmassa over vrijmarkten loopt te struinen', dacht ik bij mezelf. 
Totdat we verder liepen en onze pup van 8 maanden per ongeluk in de sloot viel, omdat het groen was bovenop de sloot en dit voor hem waarschijnlijk een verlengstuk van het grasveld leek. Het was geen 'schone' sloot maar een van de meest vuile baggersloten helaas. Dit was zijn eerste ervaring met water behalve zijn drinkbak (en maar goed ook 🙄 eens moest de eerste keer zijn). Ik moest hem er uiteindelijk uit sleuren aan zijn riem, maar eerst lieten we hem even aanmodderen, zodat hij goed zou onthouden dat hij dit nooit meer doet! (Hopen we.) 

De rest van de rit naar de auto rolde hij zichzelf over het gras, het jeukte, het voelde in ieder geval niet lekker! Af en toe even langs mijn benen schuren met als gevolg dat mijn broek steeds zwarter en natter werd.... Dus je kan je voorstellen, hij moest de auto nog in getild worden (dus ook mijn jas vies) en eenmaal thuis moest hij de trap op getild worden en daarna kreeg hij een hele lange(!) douchebeurt. Het leek alsof die zwarte drap niet uit zijn haren ging (en dat ging het ook niet helemaal). Daarna moest ik nog de badkamer schoonmaken (denk aan al dat uitschudden), de handdoeken in de wasmachine doen en niet te vergeten mezelf omkleden en schoonmaken.

 En hebben mijn vriendinnen al deze foto's gezien? Nee natuurlijk niet. Ik heb er niet eens de tijd voor gehad of beter gezegd genomen gezien de omstandigheden. Dus wat denken zij tot nu toe denk je? Misschien wel: 'oh wat heeft die Viviënne toch een heerlijk rustige middag gehad in haar schilderij-achtige omgeving'. Nu heb ik weer rust en ga ik ze zo maar eens even de rest van het verhaal vertellen denk ik.....


Niets is wat het lijkt

0 Berichten

Vereeuwigd inspiratie over leven

Recent kwam er een programma op televisie dat ging over mensen die leefden in een hospice en hun sterfproces. Toen ik deze aankondiging zag staan in de tv gids ging direct mijn hart sneller kloppen en dacht ik 'dat móet ik zien'. Ik ging nadenken over mijn enthousiasme, hoe kan ik toch enthousiast worden van eigenlijk zoiets triests als de dood?

Ik besprak het met mijn man en ik kwam erachter dat zo'n tv programma en überhaupt het onderwerp dood hem helemaal niet interesseert. Hij merkt het vanzelf wel tegen de tijd dat hij gaat.... of niet. Ik weet van mijn moeder dat ze niet geconfronteerd wil worden met denken aan haar dood. Ik voelde me er even alleen voor staan. Maar door hierover na te denken werd ik me bewuster waarom ik het nodig heb om over de dood na te denken. 

Toevallig las ik ergens over de site Vereewigd en heb daar mijn verhaal geschreven. Kortom, het is weer een mooie stap in mijn bewustwording over mezelf. Hier mijn verhaal www.vereeuwigd.nu 

 

VEREEUWIGD.NU

 

0 Berichten

Een middag op stap met mijn dementerende vader

Aan het eind van de ochtend haalde ik mijn vader op uit het verpleeghuis waar hij nog niet zo lang woont, want we zouden op visite gaan bij mijn moeder in haar flat, waar hij ook ongeveer 15 jaar gewoond heeft. Dit was de eerste keer na na zijn verhuizing dat hij daar weer kwam. Aansluitend zouden we bij de dagopvang waar hij voorheen regelmatig naartoe ging wat drinken om iedereen weer even te zien. 

 

Toen ik het verpleeghuis in liep zat daar mijn vader tussen een groep leeftijdgenoten die op hun stoel in een grote kring zaten. Ze hadden een stok in hun handen en er werden strandballen naar ze toe gerold die de bewoners met hun stok terug mochten slaan. Ik liep naar mijn vader en tikte op zijn schouders, als een klein kind zo verrast begroette hij me. Hij was blij dat ik hem kwam halen. Ik zette zijn rollator klaar en de vrouw naast hem trok me aan mijn arm, ze zei "is dat mijn rollator? Die heb ik nodig". "Nee mevrouw deze rollator ernaast is van u", zei ik. "Oh gelukkig" antwoordde ze gerustgesteld. "En komt u mij zo ook halen? (ze hing al half uit haar stoel om met me mee te lopen.) "Nee niet ik, maar er komt straks wel iemand anders u ophalen" verzon ik ter plekke wat waarschijnlijk ook waar was. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, ze was zichtbaar opgelucht met mijn antwoord.

 

Het was een klein autoritje naar mijn moeder met vooral een hoop werk! Met rollator in de auto tillen, de rolstoel van boven halen om mijn vader daar vervolgens in te zetten, een man die zeer slecht ter been is en nog nauwelijks kan bewegen. Maar gelukkig kán hij nog bewegen en kan hij daarom nog mee.

Eenmaal aan de koffie vroeg hij om de zoveel minuten "ben ik hier eerder geweest? Heb ik hier gewoond?". Op een gegeven moment zag ik een blik in mijn vaders ogen en dacht ik te zien dat hij het wéér ging vragen. Dus snel stelde ik dit keer zelf de vraag "heb ik hier gewoond?" Hij keek me aan en begon te lachen, want inderdaad ik betrapte hem onverwacht op die vraag, hij wilde hem net toevallig gaan stellen!

Veel meer zinnigs kwam er die middag niet uit, hij was alleen bezig met wat hij herkende en met wat hij allemaal niet herkende, dat hij van zijn situatie niets begreep en dat oud zijn hem niet mee valt. En als ik met mijn moeder te lang in gesprek was dan leek hij al snel af te dwalen naar dromenland, want hij kon het allemaal niet volgen.

Na een boterhammetje gegeten te hebben zijn we koffie gaan drinken bij de dagopvang. Hij herkende het daar niet echt, maar dat mocht de pret niet drukken, want hij was een dagje op stap. Het was allemaal best vermoeiend en voordat hij in slaap viel zette een van de begeleiders hem snel tussen de andere leeftijdgenoten achter het bord Rummikup. Met hulp kon hij even meespelen. 

 

Eenmaal terug in het verpleeghuis dacht ik hij zal wel moe zijn en naar zijn kamer willen, maar nee hoor hij wilde gezellig  in de woonkamer gezet worden tussen de andere bewoners. Vlak voor ik naar huis ging vroeg ik hem of hij een fijne dag gehad had. Hij keek me een beetje ongemakkelijk aan en zijn antwoord was "Geen idee, heb ik wat gedaan vandaag?'

 

Op de terugweg naar de uitgang kwam ik op de gang een leidster van de gesloten afdeling tegen met een dementerende vrouw aan haar zijde. Ik moest haar wat vragen en terwijl we stonden te praten zag ik dat de oude dame wat wankel op haar benen stond dus pakte ik automatisch haar andere hand vast. Na een paar minuten zetten we haar op het bankje dat vlakbij ons stond. De vrouw liet mijn hand niet los en gaf me een paar lieve handkusjes. Zo vertederend. Nooit gedacht van mezelf dat ik me best op mijn gemak voel tussen dementerende oudjes.

Toen ik moe in de auto terug naar huis reed vroeg ik me teleurgesteld af of ik alles voor niets ondernomen had. Maar diep in mijn hart wist ik wel beter, hij had genoten en was zeer dankbaar zoals altijd. Hopelijk dat hij zich later nog iets van deze dag herinneren kan.

In het verkeer gingen mijn gedachten alle kanten op en realiseerde ik me dat ik nu weer in een andere wereld terecht was gekomen, die van het snelle verkeer en dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft. En hoop ik dat de meeste mensen zich realiseren dat ze nog jong zijn zolang ze kunnen nadenken en fysiek 'alle' kanten op kunnen. 

0 Berichten

Alles kan

Regelmatig geef ik aan mijn kinderen het antwoord: 'Ja dat kan. Koffiekan, theekan, melkkan'. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat er een mega lange versie van bestaat! 

0 Berichten

Spirituele ontwikkeling

Spirituele ontwikkeling, mijn ervaring en  waar kan je dat leren?

Spiritualiteit is een ander woord voor menselijke vitaliteit, energie om te leven, levenskracht en (hoeveelheid) energie.

Spiritualiteit heeft te maken met groeivermogen.

 

Wil je aan jezelf werken?

Je kan er boeken over lezen.

Je kan een klooster(weekend) bezoeken.

Je kan naar een (spiritueel) therapeut gaan om bepaalde emoties te verwerken.

Je kan workshops volgen.

Je kan hiervoor ook naar een spirituele school.

Kortom er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. 

Maar geestelijk groeien gaat net als lichamelijk groeien niet vanzelf (en in zekere zin toch ook weer wel). 

Het heeft structuur nodig en je moet in contact blijven met voedingsbronnen. Je kan het vergelijken met het groeien van een plantje, dat heeft water en mineralen uit de diepe bronnen in de grond nodig en zonlicht om deze processen mogelijk te maken en in stand te houden. 

Antwoorden op al je vragen (dus ook naar persoonlijke groei) liggen al binnen jezelf. Veel mensen zoeken (vaak onbewust) het antwoord buiten zichzelf, blijven afhankelijk van hulp van anderen. 

Je zal er moeite voor moeten doen en er tijd voor vrijmaken om antwoorden te vinden op je vragen en om geestelijk te groeien.

En soms zal je je pijn moeten (durven) aangaan. Door te doorvoelen, voelen!, worden lastige emoties minder groot of kunnen zo uiteindelijk helemaal verdwijnen. 

Open staan en willen zien dan wordt je je bewust en gaan er werkelijk deuren voor je open.

Zoekt en gij zult vinden

Een betere wereld begint bij jezelf, bij zelfkennis

Je weet niet hoeveel tijd je krijgt op deze mooie planeet! 

Je kan er nu voor zorgen dat je later niet hoeft te zeggen 'had ik maar.....'

 

Dingen verwerken en jezelf beter leren kennen doe je niet van de ene op de andere dag, daar gaat tijd in zitten, veel tijd. Je doet het in stapjes. En zoals veel lotgenoten zullen beamen ga je door het meemaken van een levensbedreigende ziekte anders naar het leven kijken. Je beleeft sommige dingen intenser. Dingen die je eerst belangrijk vond verdwijnen wat naar de achtergrond en andere dingen worden juist weer belangrijker.

Mijn levensvragen waren er altijd al wel  maar nu kwamen ze op een gegeven moment heel duidelijk naar voren. Wie ben ik? Wat wil ik? Waarom loop ik tegen bepaalde dingen aan? Dit is wat ik moet uitzoeken en dit is belangrijk voor mij! Natuurlijk horen deze vragen ook gewoon bij een bepaalde periode en leeftijd in je leven en is de een er meer mee bezig dan de ander.  

 

Spirituele scholen

Midden 2016 ben ik gaan Googlen naar 'spirituele scholen' en 'intuïtieve ontwikkeling'. Zo ben ik vorig jaar een opleiding Intuïtieve Ontwikkeling begonnen. Er zijn diverse scholen, google: 'opleiding Intuïtieve Ontwikkeling' of naar 'School voor Zijnsoriëntatie' of 'Opleiding Zijnsoriëntatie' of 'Essence College Bodegraven' (bij Essence geven ze ook leuke korte workshops). Zoals met alle scholen is het verstandig ook hier opleidingen of cursussen te vergelijken. Ga naar open dagen en kijk of de sfeer en het financiële plaatje bij jou past. Elke school zal zeggen dat hij het beste is, elke school heeft zijn eigen 'beste methode'. Nogmaals het gaat erom of het bij jóu past.

We werken veel met energie en chakra's. Ik was hier niet mee bekent en is er een nieuwe wereld voor me open gegaan. Ons leven bestaat uit vele werelden (zo zie ik het in ieder geval)!

 

En waar ik inmiddels achter ben gekomen is dat werken aan jezelf en geestelijk groeien een leven lang duurt. Ja, gewoon je hele leven! Het leven veranderd continu en je behoeftes veranderen ook. Er is altijd wel weer iets waar je tegenaan loopt (of aan werken kan). Ik dacht werkelijk voor ik deze reis (opleiding) begon 'ben ik nou nog niet klaar met het op orde brengen van mijn binnenkant? Nee dus. Er zijn nog steeds dingen waarvan ik me nog bewuster kan worden. Bewust van iets worden is de eerste stap naar verandering en zo 'pel je jezelf af' en kom je langzamerhand dichter bij de essentie, de kern van jezelf. Het geeft ook rust, acceptatie.

Antwoorden op al je vragen zijn al aanwezig in het universum, je moet ze alleen nog vinden, door er alleen maar voor open te staan komen de antwoorden op je pad en gaat de rest vanzelf. Je kan dit niet versnellen de tijd zal het je leren.

Op mijn boekenplank:

meer lezen 0 Berichten

De verleiding

Gedachtenspinsels. Soms doe je juist de dingen wel waarvan je in jezelf zei dat je ze niet wilde doen. Ik heb er regelmatig 'last' van.

Herken je dit? Dat je iets tegen jezelf zegt om iets níet te doen en tegelijkertijd weten dat je het wel gaat doen. Alsof je weet dat het gewoon gaat gebeuren en dat je jezelf  dus maar wat wijs maakt met de toespraak die je tegen jezelf houdt. Ik ben me ervan bewust geworden dat het bij mij regelmatig gebeurt.

 

Ik heb dat met verschillende dingen. Zo kan ik het huishouden doen en tegen mezelf zeggen 'ik ga mezelf niet overwerken, ik doe vandaag wat dingetjes en de rest morgen'. En wat doe ik vervolgens? Ik kan de verleiding niet weerstaan om het tóch te gaan doen, want dan is het maar gebeurd. Of met snoepen 'vandaag wil ik alleen gezond eten en geen suiker'. En dan ineens ergens op de dag kan ik de verleiding niet weerstaan en sla ik mijn slag en doe ik precies dat wat ik niet wilde doen. Of dat ik zuinig wil zijn met mijn geld en onverwacht het toch uitgeef als ik bij de winkels loop. Of doelgericht de supermarkt in loop om er vervolgens toch uit te lopen met boodschappen voor de hele maand in plaats van dat wat ik op korte termijn nodig heb. Of dat ik achter de computer kruip om dit blog te gaan schrijven terwijl ik nu even andere dingen doen moet, omdat ik voorgaande dagen met het opzetten van mijn website ik al teveel achter de computer heb gezeten en het huishouden erbij in schoot. Of dat ik eigenlijk niks meer met kanker te maken wil hebben en het tegelijkertijd niet los kan laten en er een blog over begin te schrijven. 

 

Zo loop ik al lang te twijfelen of ik een oorpiercing zal nemen. Zo'n heel klein glinsterend steentje in de oorrand. Bijna onopvallend maar dat je toch iets ziet schitteren. Dat oor trekt mijn aandacht.... zo vond ik het in mijn pubertijd al nodig om in elke oorlel twee gaatjes te laten prikken en de derde prikte ik er zelf bij. Het is blijkbaar nog niet genoeg. Vroeger had je geen piercings. Ik heb al vaker tegen mijn kinderen gezegd 'als ik nu puber was geweest dan had ik zeker deze piercing laten zetten (en wie weet wat ik mezelf nog meer aangedaan zou hebben?)'. Maar iets weerhoud me ervan, mijn leeftijd of ik vind het niet bij mijn 'ouwe' hoofd passen. Tegelijkertijd denk ik als ik het doen wil doe het dan gewoon. Je leeft maar een keer en who cares? Als het lelijk staat dan kan dat ding er gewoon weer uit. Iets roept ik moet het gewoon (uit)proberen. 

 

Een paar jaar gelden, ik denk dat ik een jaar of  44 was toen ging ik met mijn middelste dochter mee naar Tattoo Bob in Rotterdam. Ze ging een navelpiercing laten zetten. Ik was daarvan onder de indruk en liep me te verwonderen van wat mensen allemaal met zich laten doen  en wat er aan bling bling piercings in de kasten lag. Ik mocht als uitzondering bij mijn dochter blijven, omdat ze nog vrij jong was en zonder mij niet durfde (dat kan ze zich nu niet meer voorstellen maar ooit moest ik nog naar alles mee). Afijn, die vrouw vroeg of ik er niet ook een wilde? Er zijn zoveel vrouwen van mijn leeftijd die een navel piercing laten zetten. Ik vond het al zo leuk en nu kwam ik onverwacht in de verleiding! Dus ik zei: "wat kan mij het schelen ik doe het!" En zo had ik ineens totaal onverwacht ook een navelpiercing en dat op mijn "ouwe dag". Daarna dacht ik "OMG, wat zal mijn man ervan vinden?" Ik heb een man die niet van tattoos houdt en ook niet echt van piercings. Nouja, het zat erin en ik vond het mooi. Thuis deed ik lachend (van de zenuwen) mijn verhaal en tot mijn verrassing vond hij het wel hip en leuk, al was hij wel wat verrast. Maar dan..... de reactie van mijn jongste dochter (die toen nog op de lagere school zat), een kind dat aan haar moeders rokken hing, ze vond het walgelijk! Ze vond het vies en was er helemaal ondersteboven van. Hoe had haar moeder zoiets vies kunnen doen? Ik was haar vertrouwde moeder even niet meer (ik overdrijf niet). Dat had ik natuurlijk helemaal niet verwacht. Maar het trok wel weer bij al duurde dat best een poosje. 

Echt lekker zat de piercing niet trouwens, want ik droeg spijkerbroeken tot aan mijn middel. De sluiting van mijn broek zat precies op navelhoogte.. auw. Ik sliep ook op mijn buik... auw. Het bleef weken gevoelig... auw. Tot ik een keer ging zwemmen in het buitenbad en ik hem er thuis uit haalde, want ik durfde er eigenlijk niet zichtbaar mee rond te lopen. En toen ik de piercing na het zwemmen thuis weer in wilde doen toen kreeg ik hem er met geen mogelijkheid meer in! Nouja, zo erg vond ik het ook weer niet dus heb ik het maar zo gelaten. Ik was wel heel blij dat ik het gedaan had, dit had ik toch maar mooi meegemaakt. En ja nu loop ik soms over een oor piercing na te denken.... Een ding weet ik wel zeker, ik moet niet weer met een van mijn dochters een tattoo shop inlopen, want dan ben ik  verkocht (als ik niet al uit mijzelf eerder toch zo'n winkel binnen loop).  En zo'n mooi glinsterend steentje op de neusvleugel vind ik trouwens ook zo mooi.. maar dat is voor een volgend leven, een volgende pubertijd.

 

De oorpiercing is er ooit jaren later gekomen. En ook ooit weer uit gegaan en gaatje dichtgegroeid, want ik had hem aan de kant laten zetten waarop ik sliep. Dat wist ik toen ik hem kreeg, maar eigenwijs als ik was vond ik dát juist de mooiste kant van mijn hoofd.....

1 Berichten

Wat betekent vriendschap tijdens en na ziekte?

Toen ik borstkanker had reageerden de mensen om mij heen hier op verschillende manieren op. Ik heb ze hier is op een rijtje gezet.

 

Als je een ernstige ziekte (gehad) hebt dan hoor je mensen vaak zeggen 'nu weet ik wie mijn echte vrienden zijn'. Ik heb hier vaak over lopen nadenken. Wat is 'echt' en hoe 'echt' is 'echt'? Ik geloof er niet echt in, want 'echte vrienden' suggereert voor mij de 'perfecte vrienden' alsof de 'andere vrienden/kennissen' minder betekenen. Ik ben veel verhuisd in mijn leven en daardoor heb ik veel vriendschappen opgebouwd en weer achter me gelaten. Dit waren tijdelijke vriendschappen. 

Zo heb ik goede vrienden die ik al bijna mijn hele leven ken en familieleden die niet langs kwamen toen ik borstkanker had (wel kaartjes stuurden/appten/belden), zijn dat dan geen echte vriendschappen? Ze leefden vast net zoveel mee als mensen die ik wel zag, alleen van een afstandje. Trouwens, daarnaast vond ik het ook niet praktisch als 'iedereen' langs zou willen komen, ik had nergens energie voor. Sterker nog ik wilde zo min mogelijk bezoek in het heetst van de strijd. 

 

 

  • Er waren mensen die 'uit het niets' graag iets voor me wilden doen toen ik borstkanker had. Er zijn mensen bij me langs geweest waar ik niet mee op trok en die zich toch voor mij ingespannen hebben.Mensen die alleen op dat moment iets voor me deden tot aan elke dag sinaasappels persen toe (schattig he?) en daarna weer uit mijn leven verdwenen. 
  • Er is ook een familielid langs geweest die pas kwam toen ik bijna het hoekje om ging. Die blijkbaar ineens schrok en dacht 'als ik haar nog wil zien moet ik nu gaan'.
  • Er waren mensen die maanden later kwamen omdat ze het toen pas aandurfden.
  • Er zijn mensen geweest die alleen een kaartje of bloemetje stuurden'.
  • Mensen die veel of weinig appten of belden. Mensen met wie ik geen contact meer onderhield en toen ineens belden. 
  • Er zijn ook mensen geweest waarmee ik niet of nauwelijks contact had en die me een paar keer verrasten met grote cadeau's per post.
  • Ook waren er mensen die niets van zich lieten horen en pas toen ik weer beter was aan me durfden te vragen hoe het met me ging.

Als je dit soort mensen ook hebt gekend en er moeite mee hebt probeer ze dan te vergeven, omdat ZIJ degene zijn die ermee in de knoop zitten/zaten en de stap niet kunnen/konden nemen. Soms willen mensen wel maar kunnen (lees: durven) ze de stap niet te nemen.

  • En dan waren er nog mensen die ver van me vandaan staan of ver weg wonen die óók wisten dat ik borstkanker had, waarvan het voor mij een raadsel was hoe zij dit wisten.
  • Er waren vriendinnen/familieleden die langs kwamen en contact onderhielden en er voor me waren en hielpen waar nodig.
  • En dan zijn er natuurlijk de aller belangrijksten in mijn leven dat is mijn gezin, zij die er 24/7 altijd voor me zijn. Hún vriendschap en liefde zijn voor mij echt 'echt'! 

Alle mensen hebben op hun eigen manier hun steentje bijgedragen, hoe klein ook, met liefde! 

 

Ik moet hierbij altijd denken aan een bijenvolk. Ieder bijtje voert zijn taak uit, allen zijn verbonden met elkaar en allen helpen mee aan het grotere geheel. Er is geen bijtje minder belangrijk, want ze kunnen niet zonder elkaar. En zo zie ik vriendschappen ook, groot en klein. Een zieke wordt op handen gedragen door de mensen om hen heen, hoe klein ook, al is het in gedachte. Mensen komen en gaan in je leven, dat hoort erbij. Onze behoeftes en alles in de wereld is continu in beweging.

 

Nu kan ik dit zeggen, maar lange tijd was dat niet zo hoor! Tijdens de ziekte stond ik in de overleefstand en deed ik als vanzelfsprekend wat ik doen moest om te overleven. Later, na alle behandelingen viel ik in een gat. Geen gewoon gat maar heel diep gat. Dat kwam omdat bijna alle aandacht in een keer weg viel. Ook de routine bezoeken aan het ziekenhuis (gelukkig dat wel). Dit vond ik toen een heel bizarre, eigenlijk schokkende ervaring. En ik ging me ook realiseren wat me allemaal overkomen was. Ik begon te beseffen hoe mijn leven aan een zijden draadje gehangen had. Ik ben daarna jaren bezig geweest met dit alles te verwerken (en nog steeds wel maar in veel mindere mate). Dat betekende geestelijk en lichamelijk hard werken om met een zo prettig mogelijk gevoel verder te kunnen gaan met mijn kostbare leven. Mijn vraagstuk  'wat betekenen familie/vrienden/kennissen voor mij' heb ik inmiddels op een rijtje gezet en daar heb ik vrede mee. 

Wat mij nu bezig houdt is wat vind ik belangrijk in mijn leven? Wat doet er nou eigenlijk werkelijk toe? Hoe blijf ik bij mezelf zonder aan verwachtingen van anderen te voldoen? Wie ben ik, wat kan ik, hoe ga/wil ik invulling geven op een waardevolle manier aan mijn leven. Het antwoord is er eigenlijk al, het 'hangt in de lucht' voel ik. Deze energie ga ik misschien nog is omzetten in woorden om het zichtbaar te maken voor mezelf, mij rest alleen afwachten wanneer de tijd daar rijp voor is.

1 Berichten

Borsten enzo

Na een borstamputatie roept het ook wel is grappige momenten op.... 

Potvrr.. ben ik me 's ochtends aan het aankleden ben ik mijn BH kwijt.  'Nou en?' zou je zeggen 'dan pak je toch een andere BH'. Dat zou kunnen want ik heb er natuurlijk meer dan een. Maar..... als ik mijn BH kwijt ben dan ben ik dus ook mijn borst(prothese) kwijt! En dat is heel irritant, want ik loop niet schaamteloos eenborstig rond. Zoeken dus, ik moet hem hebben. Ondanks dat ik baal vind ik het zo hilarisch, want ik voelde me in zo'n absurde situatie beland! Zie je het voor je dat je naar een borst loopt te zoeken.

0 Berichten

Mijn overwinning

Ik ben weer een stapje verder in mijn proces. Ik heb me uit de borstkanker lotgenotengroep (een van de twee) op Facebook uitgeschreven! De meeste dames zitten nog in hun behandeltraject of worden niet meer beter. Het is een eenvoudige druk op de knop, maar dit heb ik in geen twee/drie jaar kunnen doen! Wow.... danoontje powerrrrrrrrrrrrrr💪 (en natuurlijk wens ik iedereen daar alle kracht en geluk toe).

0 Berichten

Een mooi einde

De dood, TV programma's over dit onderwerp, vrijwilligers die prachtig werk doen.. het boeit me.

 Van jongs af aan interesseer ik me voor de dood. Mijn jongste herinnering hieraan is rond achtjarige leeftijd toen mijn opa overleed. Hij lag opgebaard en ik kon niet weg bij zijn kist, ik bekeek tot in detail hoe hij daar lag, de blauwe plekken op zijn hoofd van het liggen, hoe zijn huid eruit zag. Ik lees er ook graag over. En tegenwoordig komen er steeds meer tv programma's over het onderwerp de dood. Afgelopen week keek ik het TV programma 'Liefde voor later' dat ging over ernstig zieke mensen die in hun laatste levensfase zijn en gaan sterven. Ik wil weten hoe gaan zij en hun gezin daar mee om, hoe ziet een bijna doodgaand mens eruit? Interessant dat dit soort programma's er nu ook zijn.  

Gisterenavond keek ik het programma 'Eenzame mensen' dat ging over alleenstaande eenzame zieke mensen in hun laatste levensfase. Het ging ook over de vrijwilligers die deze mensen helpen en gezelschap houden (Stichting Nabij). Wat een kanjers van vrijwilligers! Toen ze met een handvol mensen op een crematie van een eenzame man aan zijn kist stonden werd het eerste stukje uit het hieronder geschreven gedicht voorgelezen. Wow die kwam direct bij me binnen! Ik kon niet wachten ik moest het direct googelen, dit gedicht ga ik bewaren. Ik kan het misschien ooit is ergens voor gebruiken ookal heb ik nu nog geen flauw benul waarvoor. Dit doet me denken aan foto's die ik maak van blaadjes, beestjes, de lucht, een takje, een steen. Soms voel ik me een malloot en vraag ik me af wat ik aan het doen ben.... Later vind ik er meestal een plekje voor en valt het puzzelstukje op zijn plek. Foto's geef ik eigenlijk nooit namen, maar deze foto had er 'toevallig' wel een (hoe is het mogelijk!), ik had hem 'Een mooi einde' genoemd en nu weet ik waarom!

DE BRUG 
"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
Ik ben zo bang om daar alleen te staan. 
Als we daar zijn, ga niet direct terug, 
maar wacht..., tot dat ik over ga 
en zwaai me na... 
Dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd." 

"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
Ik heb geen idee hoe diep het water is. 
De overkant lijkt mij zo ver, 
je kunt de oever hier niet zien, 
zo ver het oog reikt zie ik mist. 
Ik twijfel aan het verder gaan." 
Je angst voor de dood 
is als je angst voor het leven. 
Het nieuwe lijkt te groot 
om het oude op te geven. 
In de diepte van je verlangen 
ligt de kennis van het nieuwe leven 
zoals een vlinder al weet van vliegen 
in z'n donkere cocon. 

"Breng jij mij weg tot aan de brug? 
en ga dan niet te vlug terug. 
Zwaai jij mij na als ik erover ga? 
Een heel klein duwtje in m'n rug 
is alles wat ik nog verlang van jou. 
Dank voor je liefde en je trouw. 
Ik ga nu gauw 
want het begin is reeds in zicht, 
ik voel de warmte van een licht...
TOINE LACET

0 Berichten

Wat zie je er goed uit!

Ik ben jarig! De wat zie je er goed uit's vliegen me om de oren. En ga ik de 50 ook halen?

Deze leeftijd heb ik vandaag toch maar weer mooi gehaald! Ik ben er blij om, een verjaardag blijft toch altijd een bijzondere dag! Als ik mezelf betrap op de gedachte 'word ik al zo oud?' dan komt daar achteraan: wees blij dat je het mee mag maken! Hierna door naar de volgende ronde: jaar 50... hij komt in beeld! Er is een periode geweest dat ik dacht deze niet te halen. De tumor was agressief met uitzaaiingen in de okselklieren. Diep van binnen ben ik natuurlijk als de dood dat er ooit uitzaaiingen terugkomen, ik probeer er niet teveel aan te denken maar die gedachten zijn er. Ik probeer me over deze gedachten heen te zetten en weer verder te gaan met genieten van deze prachtige mooie dag want het is FEEST!!!!

 

0 Berichten

Fuck me I am famous

Wat doet een ziekte en veel aandacht met een mens.

24-10-15

Gisteren keek ik het programma van Filemon "Fuck me I'm famous". Ik vond het een super interessant onderwerp over wat beroemdheid doet met mensen. Allemaal zijn de BNNers het over een ding eens: die overdreven aandacht is verslavend. Ik moest aan mezelf denken. Toen ik kanker had en in het behandeltraject zat (operatie, chemo's, bestralingen), werd ik overspoeld door aandacht. Na mijn laatste behandeling in het traject viel alle aandacht ineens weg, er kwamen ineens geen kaarten en bloemen meer. Het was werkelijk extreem van 'alles' naar 'niets'. Hier heb ik heel veel moeite mee gehad! Ik heb vaak over de vraag lopen nadenken wat de aandacht van de mensen om mij heen werkelijk betekent. Ik heb zelfs - in mijn beleving soms overdreven aandacht- gehad van bepaalde mensen waar ik geen band mee had en niet mee om ging. 

Ik merkte het ook op Facebook. Mijn geschreven stukjes over kanker of gezondheid leverde "vele" likes en berichten op, maar naar mate het over het gewone leven ging en het eigenlijk ging over de dingen die ik belangrijk en leuk vond kwamen veel minder reacties. Die aandacht op Facebook is trouwens toch wel merkwaardig, want als ik een suffe profielfoto op Facebook aanpas dan komen er ineens veel likes en als het soms 'ergens over gaat' hoor je bijna niks. Voor mij is dit soms best een raadsel. Herken je dit?

 

Er wordt af en toe nog steeds aan me gevraagd hoe het met me gaat en daar ben ik dankbaar voor. Beroemde mensen voelen zich op handen gedragen door de aandacht van de mensen om hen heen. En zo heb ik het ook ervaren. Ik voelde me gelukkig en het sleepte me door die moeilijke periode heen! Het klinkt misschien gek maar ik heb me ook een poosje een soort van interessant gevoeld realiseerde ik me later. Wat doet een ernstige ziekte en veel aandacht toch allemaal met een mens ego? Maar eerlijk, ik moet er niet aan denken dat ik nu nog zoveel aandacht zou krijgen als toen ik in het behandeltraject zat. Life goes on! Maar mijn denkapparaat staat niet stil en die is er een hele poos van in de war geraakt geweest en probeerde alles wat ik ervaren heb alleen maar te begrijpen!

0 Berichten

Ach zielige (ex)kankerpatiënt toch

Als mensen met een zielig gezicht naar me kijken, geeft mij dat geen prettig gevoel.

Ik was in Hunkemöller en toen vroeg de verkoopster me of ik daar weleens een BH koop, want ze was druk in de weer met een enquête. 'Nee niet meer' zei ik en zo kwamen we op het onderwerp borstkanker. Toen ik naar huis fietste ging het gesprek door mijn hoofd en wat ik zo opvallend vond was dat haar gezicht vol medelijden naar me keek tijdens het gesprek. Ik noem ze de 'ach-jij-zielige-kankerpatiënt-gezichten', ik heb ze zo vaak gezien! Zo lief bedoeld natuurlijk, mensen hebben het zelf niet altijd door. Maar dan gaan mijn alarmbellen rinkelen, alsof er iets heel ernstigs aan de hand is met me. Het herinnert me aan toen ik de diagnose van de chirurg kreeg, zijn gezicht sprak boekdelen. Zo heb ik ze zo vaak gezien inmiddels, ook van de vele andere hulpverleners die zich om mij bekommerden in die tijd en nu nog trouwens. 

0 Berichten

Ik wil iets betekenen voor anderen 

door over onderwerpen te schrijven die menselijk zijn