Blog


Rouwen en bijzonder mooie momenten

 

Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. De een wordt overvallen door veel korte of lange huilbuien, de ander huilt haast niet. Ik behoor tot de laatste groep kwam ik achter. Het verbaasde me hoe weinig ik moest huilen na het verlies van mijn ouders. Ik begreep mijn reactie in eerste instantie niet helemaal, want ik zag dat mijn broer en zus veel emotioneler waren. Ik was even bijna geneigd er een waardeoordeel aan te hangen: hoe meer je huilt hoe meer het je doet.... Onzin natuurlijk, ik deed het op mijn manier. Ik heb veel voor ze gezorgd en we hebben zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld. Vaak hoefde ik niet eens iets te zeggen, alleen maar bij ze te zijn en de liefde te voelen, vooral de laatste periode voelde ik dit heel sterk. Door hun slechte gezondheid was ik al een hele poos afscheid van ze aan het nemen. Heel bewust ben ik met ze in de weer geweest, wetend dat er een moment zou komen dat ze naar gene zijde zouden gaan. Hun dood had onverwacht kunnen komen maar we hebben bij beiden het 'geluk' gehad dat we het aan zagen komen en we er met ze over konden praten. Hoe bijzonder is dat! De dood heeft me sowieso altijd al geïntrigeerd. Zonder dood geen leven, simpel. Ook denk ik weleens aan sommige beestjes die maar één dag te leven hebben. Het moet zo zijn.

 

Vannacht droomde ik over mijn moeder. Ze was ziek en ik was zo intens verdrietig dat ze dood ging dat ik tranen met tuiten gehuild heb. Ik kon mezelf (eindelijk) helemaal laten gaan. En weet je wat het áller mooiste was? Ik heb uitgehuild in de armen van mijn moeder!! Ik ben zo dankbaar voor het hebben van dromen. Je kan weer even echt bij elkaar zijn. Ik ben dankbaar ook dat ik mijn dromen vaak nog herinner, want dan kan ik stilstaan bij wat me (on)bewust bezig houdt. Natuurlijk was het geen toeval dat ik juist vannacht over mijn moeder droomde. Wat was nou het geval? Mijn zus, broer en ik waren gisteren bezig met de laatste handelingen na mijn moeders overlijden afgelopen 22 maart. Ook moest er een datum gepland worden wanneer we het as van mijn moeder kunnen ophalen bij het crematorium. Die van mijn vader hebben we recent in handen gekregen. We wachten tot we het as van allebei hebben en gaan ze dan uitstrooien op dezelfde dag dat we het as van mijn moeder ophalen. Dus we waren onder andere bezig met een datum plannen waarop dit zou gebeuren. Mijn zus had de uitvaartonderneming gebeld en kwam met een eerst mogelijke datum waarop het as vrijgegeven wordt, namelijk 14 mei. Hoe wonderlijk... dit is op de dag dat mijn vader 84 jaar geworden zou zijn. Bedankt pa en ma..... jullie hebben het mooi geregeld van bovenaf ;) !

Slakken kunst

 

Ik liep langs een heg en daar hing een slak in. Op de foto lijkt hij zo groot maar in werkelijkheid was het een stipje in een grote heg. Ik bekeek hem is goed van dichtbij en vond het een wonder en zo knap als hij daar met zijn huis ondersteboven aan een tak hing. Moeten wij is proberen! ... En het is ook nog is 'gewoon' dichtbij huis te vinden. 

Verrassing

 

Je zou toch denken dat ik deze foto genomen heb vanwege die prachtige zwanen die aankomen vliegen? Ik zal je eerlijk vertellen ik had die zwanen niet eens gezien gek genoeg, want ik stond te kijken naar die prachtige zonnestralen die uit de wolken kwamen. Eenmaal thuis bekijk ik mijn foto's en zie dit bijzonder mooie resultaat. Wouw!

Engelen kralen

 

Deze engeltjes heb ik gemaakt voor mijn drie beste vriendinnen van de middelbare school. Ik ben bezig met een module Engelenwijsheid (engelen kaarten leggen) en wat is er dan leuker daar ook op creatieve manier mee aan de slag te gaan als ik cadeautjes wil geven?

Illusies

 

 

 

 

 

 

Teken oogjes en een lijfje op een papiertje en we vinden het schattig.

Hoe absurd grappig eigenlijk! 

Als de angst regeert

Ik vind het zo genieten op de vroege ochtend de honden uitlaten in alle rust. Je zou denken: wat valt er dan te beleven? Zo ongemerkt meer dan je denkt...

 

🌲Tweede Kerstochtend liep ik de honden uit te laten. Het was nog stil op straat zoals op zondagochtend altijd het geval is. Ik zag een vrouw met haar hond richting haar huis lopen, een nieuwe woonwijk met riante huizen. Ze kon haar huis alleen bereiken door eerst een mega groot hek te openen die de hele woonwijk afsloot voor... ? ... wie zal het zeggen. Ik liep te denken dus iedereen die daar woont sluit ook zichzelf op achter een hek! Wie kiest er nou voor vrijwillig leven in gevangenschap en dat terwijl je het hartstikke goed hebt. Raar toch eigenlijk als je daar over nadenkt??

 

Even verderop liep ik door een andere buurt met riante huizen en bij een huis begonnen twee waakhonden in de tuin te blaffen. Godzijdank stond er een hek tussen want ze gingen me toch gevaarlijk tekeer. Nou dat is ook "fijn" wonen, elke keer in je eigen herrie zitten als er een voorbijganger langsloopt! En ook “gezellig” voor hun buren die van hun mooie omgeving en rust willen genieten...

 

Verderop in diezelfde straat kwam ik een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd tegen die haar hond uitliet. Na ons gesprekje liep ze haar tuin in met een kasteel van een huis, een van de grootste in die straat.  Ik moest diep van binnen ineens zo lachen! Zij liep in haar knal oranje/gele reflecterende verkeershesje zodat ze duidelijk zichtbaar was voor het verkeer, máár.... het was doodstil op straat! Er was geen hond te bekennen én geen verkeer. Stel je voor dat ook haar iets aangedaan zou worden door andere mensen... 

 

Het is toch zielig dat sommige mensen met zo’n mooi huis in een mooie omgeving zich zo kwetsbaar voelen voor gevaar van andere mensen. Of ze zonderen zichzelf juist graag af van 'de gewone mens'... mij best dat moet iedereen zelf weten, maar wat doen ze vooral zichzelf eigenlijk aan? Gek toch als je hier goed over nadenkt. 

 


Angst sluit alle deuren, liefde opent elk hart

23 December

🎄In de gesloten afdeling van het verpleeghuis kwam een vriendelijk ogende man naar me toe. Hij vroeg welke datum het was. Ik zei: '21 december, de eerste dag van de winter'. 'Niet 23 december?' 'Nee 21 december'. 'Oh.. oh..', zei hij bedachtzaam, 'er is iets volgens mij op de 23ste'. Ik dacht natuurlijk aan kerst dus zei dat het op 25 december eerste kerstdag is. Hij bedankte me en liep weg. 
Even later kwam hij terug en schoof hij me een briefje onder mijn neus waarop stond: 23 t/m 27 december naar Renee. Hij ging dus uit logeren! Hij glunderde toen ik het voorlas en vroeg snel is het al 23 december? 'Nee', zei ik, 'nog twee nachtjes slapen' (en dat heb ik nog 3 keer herhaald voor hij de kamer uit was😀). Ik vond dit zo aandoenlijk.


Het is wat het is

Een bewustwordingsmomentje

Ik had weer eens het zoveelste gesprek met mezelf toen ik mezelf ineens hoorde zeggen: hoe moet ik met deze situatie omgaan? Iets wat ik vaker tegen mezelf gezegd had. Totdat ik ineens dacht: hé wacht is even? Ik hoef helemaal niets! Deze gedachte zorgde voor rust in mijn hoofd. Het zijn vaak dingen die we al weten. Maar op het moment dat je je daar weer even bewust van wordt kan je er anders tegenaan kijken en mee omgaan zoals jij dat wilt.

Je hoeft niet alles wat mensen in je omgeving

zeggen of doen te begrijpen

Je hoeft er niet altijd iets mee te doen

Je hoeft het niet altijd op te lossen

Je hoeft niet met alle situaties om te kunnen gaan

Probeer het los te laten

want je hoeft namelijk helemaal niets

behalve misschien van dat stemmetje in je hoofd


Je leven is zo mooi als je zelf creëert

Al wandelend langs een talud

Het verbaasd me elke keer weer dat ik zulke mooie momenten kan vastleggen van hele gewone dingen/plekken in of langs een woonwijk. Je moet het alleen op het juiste moment zien! Ik ben hier al zo vaak langs gelopen maar zo mooi als het zich vandaag liet zien had ik het tot nu toe nog niet gezien.

Ons zondagochtend momentje

Elke zondagochtend hangt er een heerlijke rustige sfeer in de lucht.

De meeste mensen liggen nog op een oor en kunnen we rustig langs wegen lopen waar anders veel auto's rijden.  

Een onverwachte bezoeker

Ik liep gisterenavond naar de keuken om even een kop thee te maken. Toen zag ik dat het licht in onze achtertuin aangegaan was en schoof ik het gordijn opzij om te kijken waarom het licht brandde. Toen zag ik deze prachtige egel, zo schattig met een waterdruppeltje op zijn neus! Hij bleef me aanstaren ook al deed ik de keukendeur open om een foto van hem te maken.

Ik wordt hier zo blij van, ik kan me over dit soort dingen zo verwonderen dat ik juist op dát tijdstip beneden kwam! Als ik vijf minuten eerder of later beneden kwam zat hij daar misschien niet meer of ik had ook niet naar buiten kunnen kijken...

Mijn bijna dood ervaring

 

Ik was zo niet-slim om op een parkeerplaats bij een winkelcentrum vlak voor een vrachtwagen langs te lopen. Ik liep er zo dicht voor langs dat ik hem bijna kon aanraken. Ik dacht, nee ik was op dat moment overtuigd dat de chauffeur aan het uitladen was en er dus niemand achter het stuur zat. De vrachtwagen startte, schoot een stukje naar voren en direct trapte de chauffeur op zijn rem. Godzijdank, hij had mij gezien! Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde. Gek genoeg schrok ik wel maar drong het toch niet helemaal tot me door. Eigenlijk kon en kan ik nog steeds alleen maar denken wat fijn om te weten dat het mijn tijd nog niet is om te gaan hemelen! En gek genoeg wordt ik hier nog blij van ook, want hoe mooi is dat om te beseffen. Maar OMG het had wel even anders af kunnen lopen, dat besef ik ook wel.


Het is maar wat je er zelf van maakt

Hoe ouder ik word

 

 

Hoe ouder ik word
Hoe milder ik word
Hoe geduldiger ik word
Hoe spiritueler ik word
Hoe bewuster ik word
Hoe dankbaarder ik word
Hoe rustiger ik in mijn geest word
Hoe nieuwsgieriger ik word
Hoe ik steeds meer ontdek
Hoe er weer een nieuwe wereld voor me open is gegaan
Hoe verrassend het is om erachter te komen dat ik dingen aan het ondernemen ben waarvan ik nooit gedacht had die te gaan doen!

 

Omgaan met irritaties 'veroorzaakt door social media'

Geweldig die moderne uitvindingen om snel en op elk moment van de dag met elkaar in contact te kunnen staan via social media, WhatsApp en sms, maar je moet er ook maar mee kunnen omgaan. Ik merk dat ik dat niet altijd kan en mij er soms aan stoor. 

Herken je dit, dan zet je bijvoorbeeld iets op Facebook en dan wordt daar veel te serieus op gereageerd of krijg je een goed bedoelde reactie waaruit blijkt dat de ander je schrijven anders opvatte dan je bedoelde. 

Of je stuurt bijvoorbeeld iemand een berichtje via WhatsApp en daar wordt dan pas een of meer dagen later of soms zelfs  helemaal niet op gereageerd. Mijn kinderen schijnen hier minder last van te hebben 'Mam, dat is toch normaal dat niet iedereen (direct) reageert'. Natuurlijk kan ik wel bedenken dat anderen hier hun eigen reden(en) voor hebben dát is mijn punt dus ook niet en ik hoef hun beweegreden(en) zelfs niet te begrijpen. Ik weet dat het altijd goed bedoeld is. Het gaat mij erom hoe kan ik hier het beste mee omgaan zodat ik er zelf geen last van heb.

Ik stelde in de WhatsApp-groep van ons gezin een vraag 'Wie heeft mijn haarborstel gezien?' En dan krijg ik als antwoord: 'Ik niet'. Ja maar dat vraag ik niet, ik vraag wie mijn haarborstel wél ergens heeft zien liggen. Wat heb ik eraan te lezen wie hem ook niet gezien heeft?  Op Facebook zie ik dit soort dingen ook regelmatig voorbij komen. 

Dat iedereen 'alleen maar' (meestal) zijn mooie kanten laat zien op bijvoorbeeld Facebook (en trouwens daarbuiten vaak ook) daar heb ik geen moeite mee. Ik lees sowieso liever over vrolijke dan sombere dingen.

 

Van jongs of aan ben ik geïnteresseerd in het uitzoeken waar mijn zielenpijntjes vandaan komen en hoe ik hier het beste mee om kan gaan, want dat is mijn eigen verantwoordelijkheid uiteindelijk. En hoe vaak gebeurd het wel niet en hoe makkelijk is het om een ander de schuld te geven? Ik stel mezelf o.a. vragen als: 'Wat verwacht ik van de ander en waarom?, 'Hoe kan ik hiermee omgaan zodat ik hier geen last (meer) van heb?', 'Leer ik hier iets van?'. De oplossing om me niet geïrriteerd, onzeker, zielig of tekort gedaan te voelen moet ik bij mezelf zoeken. Het kan om oud zeer gaan of ik heb misschien net op dat moment een slecht humeur, last van de hormoonhuishouding, voel me moe of ik bevind me in de slachtofferrol... 

 

Hele gesprekken kan ik soms met mezelf voeren als er niet dezelfde dag of helemaal niet op mijn Whats-App berichtje gereageerd wordt en ik me genegeerd voel. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook niet tien van de tien keer (direct) reageer op berichtjes, ik probeer het meestal wel, en dat ik waarschijnlijk ook niet altijd het gewenste antwoord geef waarop de ander misschien hoopte. En zo spookte op een vroege mooie zonnige ochtend dat ik buiten met de honden liep dit hele riedeltje door mijn hoofd. Ineens hoorde ik mezelf tot de orde roepen: STOP!! Stop met piekeren dit is zonde van je tijd! Stop alle gedachten, kijk om je heen en zie ook daadwerkelijk, kortom leef in het nu. In die tijd was ik door de natuur gelopen zonder echt te zien en ruiken. Mijn tijd is kostbaar en de mensen om me heen kan ik niet veranderen maar wel mijn gedachten. Tegelijkertijd (en toen was ik toch weer even verzonken in gedachten) werd ik me er weer even van bewust hoe fijn het is om me bezig te houden met de mensen dicht om mij heen die ik kan zien, aanraken en horen en om met hun in verbinding te zijn. Laat ik vooral mijn energie hierop richten en me bezig houden met mijn 'nu momentjes', want daar voel ik me het gelukkigst bij! En alle mensen die verder weg wonen waarmee ik via de computer of mobieltje communiceer daar ben ik ook heel blij mee, ik zou niet zonder ze via deze techniek willen, dan maar met deze minder leuke kanten erbij! Het is bijzonder dat we via deze moderne middelen in contact met elkaar kúnnen staan en soms moet ik ermee dealen. Als ik moe van alle gedachten naar beneden kijk zie ik daar de tijgerslak. Die zie ik niet vaak! Hoe is het mogelijk dat ik precies voor dat kleine beestje in het grote grasveld stil  kom te staan?!


Je gedachten laten je nooit in de steek.... deden ze dat soms maar wel

Prettig gestoord

Als ik de honden uitlaat wil ik nog weleens hardop of in gedachten met dieren of (vliegende) insecten praten. Zo ook vandaag toen ik met mijn dochter buiten liep was ik in gesprek met een vogel. Ineens hoor ik: 'mámmm doe normaal' (iets in die trend). Ze vond me weird en dat kon ik me goed voorstellen! Pas op het moment dat ze dit tegen me zei werd ik me er pas van bewust dat ik hardop tegen een vogel zei: 'ja hoor ik hoor je wel'. Ik vind het altijd leuk te kijken of ze op me reageren. We lagen helemaal in een deuk, want ik kan nou eenmaal prettig gestoord doen 😉.

Vroeger toen ik klein was en midden in een atletiek wedstrijd zat was ik ineens foetsie op het moment dat ik aan de startblokken moest verschijnen, want ik zat aan de slootkant een kikker te bestuderen i.p.v. bezig te zijn met mijn wedstrijd. Mijn liefde voor dieren zat er al vroeg in 💞

Later in onze wandeling zag ik een hele mooie veer en ik zei: 'Oh die is móói moet je kijken' en op het moment dat ik 'kijken' uitsprak stond ze met haar schoen op die veer.. en kapot was hij. Daar gingen we weer, wat kunnen we toch ontzettend lachen om de meest onnozele dingen, heerlijk!

Foto: de veer waarover ik hierboven schrijf was er zo een als deze, die ik toevallig een dag eerder gefotografeerd had.

Niets is zonder beweging ontstaan

 

 

Mijn oudste dochter had een parttime baan en in haar vrije tijd liet ze regelmatig met mij de honden uit. We bespraken van alles en we hadden het altijd gezellig samen. Sinds kort werkt ze fulltime en ineens realiseerde ik me dat onze uitlaat-momentjes nu verleden tijd zijn. De laatste keer dat we samen buiten liepen wisten we dus niet eens dat dat misschien wel de laatste keer was! Ik wist natuurlijk wel dat dit moment er een keer aan zou komen maar het gemis voelen doe ik pas achteraf. Ik vind dit niks dramatisch hoor, zo is het leven. Door bij o.a. dit soort dingen even stil te staan glipt mijn leven niet ongemerkt door mijn vingers, want daar is het te kort en kostbaar voor. 

 

 

Give the ones you love

wings to fly

roots to come back

and reasons to stay

 

(Dalai Lama XIV)


If you correct your mind, the rest of your life will fall into place (Lao Tzu)

Bewust een intentie zetten

 

Ik ben op zoek naar een boek dat ik een poos geleden gelezen heb als aanbeveling voor iemand die ik ken, het heet De Vierde Dimensie, toeval bestaat niet. 

 

Als ik iets lees dat ik bijzonder vind dan vouw ik het onderste hoekje van de bladzijde om, stop ik met lezen dan vouw ik het bovenste hoekje om. Wat mijn aandacht direct trok toen ik dit boek oppakte en wat ik opmerkelijk vond was dat er maar één hoekje aan de onderkant van een bladzijde omgevouwen was uit het boek (376 bladzijden) ik vouw er altijd meer om. Nieuwsgierig neem ik een kijkje op die bladzijde en als ik lees wat daar staat dan valt mijn mond bijna open van verbazing, want dit gaat precies over hetgeen wat mij nu bezighoudt...wow. Ik wordt me steeds vaker bewust dat ik dingen denk of onderneem waarvan later blijkt dat het een belangrijke stap is op mijn pad naar bewustwording.

 


Deze quote van Mahatma Gandhi had ik een poosje geleden gedownload om op mijn Facebook tijdlijn te zetten. Maar dat deed ik niet en ik begreep toen niet wat mij daarvan weerhield. Het is me nu duidelijk, het wachtte op dit moment. 

 

Hou je gedachten positief

want je gedachten worden je woorden

Hou je woorden positief

want je woorden worden je gedrag

Hou je gedrag positief

want je gedrag worden je gewoontes

Hou je gewoontes positief

want je gewoontes worden je waarden

Hou je waarden positief

want je waarden worden je bestemming

 

Gedachten zijn krachten. Gedachten zijn als zaadjes. 


Alles vind plaats op het juiste moment, geen seconde te vroeg en geen seconde te laat

Je leven is zo saai of mooi als je eigen gedachten daarover

Ik liep vanmiddag buiten 🌱toen ik werd aangesproken door een dame die bij ons in de straat woont. Ze vertelde me dat ze zich erover verbaasde dat ik elke dag drie keer per dag met de honden buiten loop. Elke dag dezelfde weg dat leek haar zo saai!

 

Ik loop allerlei routes maar wel door dezelfde buurt(en). En elke keer kom ik weer andere mensen tegen. Regelmatig maak ik een praatje dat telkens over een ander onderwerp gaat. Altijd is de natuur mooi en afwisselend, ik zie nieuwe spinnenwebben, slakken die een fascinerend slijmspoor achterlaten, dood getrapte insecten, insecten die vliegen, reigers, eenden, kuikens, zwanen die opvliegen of landen op het water met veel kabaal door hun grote vleugels, lege eierschil van vogel of eend , de zon, wolken die continu veranderen, blauwe luchten, mist, regenbogen, allerlei soorten papiertjes, plastic zakjes, kartonnen doosjes op straat of in de bosjes, bloemen die meer uit hun knop gekomen zijn dan de dagen daarvoor, mensen die zich voortbewegen op allerlei manieren met elke keer weer andere gezichten, in gedachte, lachend, pratend, strak voor zich uit kijkend, sacherijnig, de ene dag is het koud, dan weer heet, met of zonder wind, mooie of slecht onderhouden huizen, storm, regen..... Heb je nog even? Dus hoezo saai en elke keer weer hetzelfde? 

 

‘Pfff wat een werk’, ging ze verder ‘nou daar blijf je natuurlijk wel mooi slank bij’. Ze was blijkbaar vergeten dat ze me ongeveer een jaar geleden precies hetzelfde vertelde. Dit zijn haar gedachtes bij het zien van mij buiten met de honden. Leuk toch zulke dingen, want dan heb ik weer iets om over te schrijven, mijn gedachtes zitten vol fantasie!


Je hebt geen leven, je bent leven

0 Berichten

Niets is wat het lijkt

Zie je alleen mooie foto's op Facebook/Insta of waar dan ook voorbij komen? Nou, foto's en verhaaltjes zijn (vaak) niks anders dan een momentopname En natuurlijk weten we dit wel, maar toch... waarom zitten dan zoveel mensen zich ongelukkig te voelen achter hun scherm omdat het leven bij anderen alleen maar zo mooi lijkt? Ik zal je uit je droom helpen, want kan de situatie het ene moment ontspannend, héérlijk en mooi zijn het andere moment kan je in een hele andere vibe terecht komen!

Zoals ik vanmiddag: ik stuur mijn vriendinnen een foto van een prachtig uitzicht dat mijn man en ik hadden al zittend op een bankje in een park (foto links). Zoals je ziet we lieten hier onze twee honden uit. Mijn vriendinnen appten terug dat ze het een schilderij-achtige foto vonden en dat was het ook natuurlijk! 'Oh wat zitten wij hier heerlijk 'zen' terwijl half Nederland vandaag op Koningsdag (gezellig dat wel) in de drukke mensenmassa over vrijmarkten loopt te struinen', dacht ik bij mezelf. 
Totdat we verder liepen en onze pup van 8 maanden per ongeluk in de sloot viel, omdat het groen was bovenop de sloot en dit voor hem waarschijnlijk een verlengstuk van het grasveld leek. Het was geen 'schone' sloot maar een van de meest vuile baggersloten helaas. Dit was zijn eerste ervaring met water behalve zijn drinkbak (en maar goed ook 🙄 eens moest de eerste keer zijn). Ik moest hem er uiteindelijk uit sleuren aan zijn riem, maar eerst lieten we hem even aanmodderen, zodat hij goed zou onthouden dat hij dit nooit meer doet! (Hopen we.) 

De rest van de rit naar de auto rolde hij zichzelf over het gras, het jeukte, het voelde in ieder geval niet lekker! Af en toe even langs mijn benen schuren met als gevolg dat mijn broek steeds zwarter en natter werd.... Dus je kan je voorstellen, hij moest de auto nog in getild worden (dus ook mijn jas vies) en eenmaal thuis moest hij de trap op getild worden en daarna kreeg hij een hele lange(!) douchebeurt. Het leek alsof die zwarte drap niet uit zijn haren ging (en dat ging het ook niet helemaal). Daarna moest ik nog de badkamer schoonmaken (denk aan al dat uitschudden), de handdoeken in de wasmachine doen en niet te vergeten mezelf omkleden en schoonmaken.

 En hebben mijn vriendinnen al deze foto's gezien? Nee natuurlijk niet. Ik heb er niet eens de tijd voor gehad of beter gezegd genomen gezien de omstandigheden. Dus wat denken zij tot nu toe denk je? Misschien wel: 'oh wat heeft die Viviënne toch een heerlijk rustige middag gehad in haar schilderij-achtige omgeving'. Nu heb ik weer rust en ga ik ze zo maar eens even de rest van het verhaal vertellen denk ik.....


Niets is wat het lijkt

0 Berichten

Een middag op stap met mijn dementerende vader

Aan het eind van de ochtend haalde ik mijn vader op uit het verpleeghuis waar hij nog niet zo lang woont, want we zouden op visite gaan bij mijn moeder in haar flat, waar hij ook ongeveer 15 jaar gewoond heeft. Dit was de eerste keer na na zijn verhuizing dat hij daar weer kwam. Aansluitend zouden we bij de dagopvang waar hij voorheen regelmatig naartoe ging wat drinken om iedereen weer even te zien. 

 

Toen ik het verpleeghuis in liep zat daar mijn vader tussen een groep leeftijdgenoten die op hun stoel in een grote kring zaten. Ze hadden een stok in hun handen en er werden strandballen naar ze toe gerold die de bewoners met hun stok terug mochten slaan. Ik liep naar mijn vader en tikte op zijn schouders, als een klein kind zo verrast begroette hij me. Hij was blij dat ik hem kwam halen. Ik zette zijn rollator klaar en de vrouw naast hem trok me aan mijn arm, ze zei "is dat mijn rollator? Die heb ik nodig". "Nee mevrouw deze rollator ernaast is van u", zei ik. "Oh gelukkig" antwoordde ze gerustgesteld. "En komt u mij zo ook halen? (ze hing al half uit haar stoel om met me mee te lopen.) "Nee niet ik, maar er komt straks wel iemand anders u ophalen" verzon ik ter plekke wat waarschijnlijk ook waar was. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, ze was zichtbaar opgelucht met mijn antwoord.

 

Het was een klein autoritje naar mijn moeder met vooral een hoop werk! Met rollator in de auto tillen, de rolstoel van boven halen om mijn vader daar vervolgens in te zetten, een man die zeer slecht ter been is en nog nauwelijks kan bewegen. Maar gelukkig kán hij nog bewegen en kan hij daarom nog mee.

Eenmaal aan de koffie vroeg hij om de zoveel minuten "ben ik hier eerder geweest? Heb ik hier gewoond?". Op een gegeven moment zag ik een blik in mijn vaders ogen en dacht ik te zien dat hij het wéér ging vragen. Dus snel stelde ik dit keer zelf de vraag "heb ik hier gewoond?" Hij keek me aan en begon te lachen, want inderdaad ik betrapte hem onverwacht op die vraag, hij wilde hem net toevallig gaan stellen!

Veel meer zinnigs kwam er die middag niet uit, hij was alleen bezig met wat hij herkende en met wat hij allemaal niet herkende, dat hij van zijn situatie niets begreep en dat oud zijn hem niet mee valt. En als ik met mijn moeder te lang in gesprek was dan leek hij al snel af te dwalen naar dromenland, want hij kon het allemaal niet volgen.

Na een boterhammetje gegeten te hebben zijn we koffie gaan drinken bij de dagopvang. Hij herkende het daar niet echt, maar dat mocht de pret niet drukken, want hij was een dagje op stap. Het was allemaal best vermoeiend en voordat hij in slaap viel zette een van de begeleiders hem snel tussen de andere leeftijdgenoten achter het bord Rummikup. Met hulp kon hij even meespelen. 

 

Eenmaal terug in het verpleeghuis dacht ik hij zal wel moe zijn en naar zijn kamer willen, maar nee hoor hij wilde gezellig  in de woonkamer gezet worden tussen de andere bewoners. Vlak voor ik naar huis ging vroeg ik hem of hij een fijne dag gehad had. Hij keek me een beetje ongemakkelijk aan en zijn antwoord was "Geen idee, heb ik wat gedaan vandaag?'

 

Op de terugweg naar de uitgang kwam ik op de gang een leidster van de gesloten afdeling tegen met een dementerende vrouw aan haar zijde. Ik moest haar wat vragen en terwijl we stonden te praten zag ik dat de oude dame wat wankel op haar benen stond dus pakte ik automatisch haar andere hand vast. Na een paar minuten zetten we haar op het bankje dat vlakbij ons stond. De vrouw liet mijn hand niet los en gaf me een paar lieve handkusjes. Zo vertederend. Nooit gedacht van mezelf dat ik me best op mijn gemak voel tussen dementerende oudjes.

Toen ik moe in de auto terug naar huis reed vroeg ik me teleurgesteld af of ik alles voor niets ondernomen had. Maar diep in mijn hart wist ik wel beter, hij had genoten en was zeer dankbaar zoals altijd. Hopelijk dat hij zich later nog iets van deze dag herinneren kan.

In het verkeer gingen mijn gedachten alle kanten op en realiseerde ik me dat ik nu weer in een andere wereld terecht was gekomen, die van het snelle verkeer en dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft. En hoop ik dat de meeste mensen zich realiseren dat ze nog jong zijn zolang ze kunnen nadenken en fysiek 'alle' kanten op kunnen. 

Spirituele ontwikkeling

Spirituele ontwikkeling, mijn ervaring en  waar kan je dat leren?

Spiritualiteit is een ander woord voor menselijke vitaliteit, energie om te leven, levenskracht en (hoeveelheid) energie.

Spiritualiteit heeft te maken met groeivermogen.

 

Wil je aan jezelf werken?

Je kan er boeken over lezen.

Je kan een klooster(weekend) bezoeken.

Je kan naar een (spiritueel) therapeut gaan om bepaalde emoties te verwerken.

Je kan workshops volgen.

Je kan hiervoor ook naar een spirituele school.

Kortom er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. 

Maar geestelijk groeien gaat net als lichamelijk groeien niet vanzelf (en in zekere zin toch ook weer wel). 

Het heeft structuur nodig en je moet in contact blijven met voedingsbronnen. Je kan het vergelijken met het groeien van een plantje, dat heeft water en mineralen uit de diepe bronnen in de grond nodig en zonlicht om deze processen mogelijk te maken en in stand te houden. 

Antwoorden op al je vragen (dus ook naar persoonlijke groei) liggen al binnen jezelf. Veel mensen zoeken (vaak onbewust) het antwoord buiten zichzelf, blijven afhankelijk van hulp van anderen. 

Je zal er moeite voor moeten doen en er tijd voor vrijmaken om antwoorden te vinden op je vragen en om geestelijk te groeien.

En soms zal je je pijn moeten (durven) aangaan. Door te doorvoelen, voelen!, worden lastige emoties minder groot of kunnen zo uiteindelijk helemaal verdwijnen. 

Open staan en willen zien dan wordt je je bewust en gaan er werkelijk deuren voor je open.

Zoekt en gij zult vinden

Een betere wereld begint bij jezelf, bij zelfkennis

Je weet niet hoeveel tijd je krijgt op deze mooie planeet! 

Je kan er nu voor zorgen dat je later niet hoeft te zeggen 'had ik maar.....'

 

Dingen verwerken en jezelf beter leren kennen doe je niet van de ene op de andere dag, daar gaat tijd in zitten, veel tijd. Je doet het in stapjes. En zoals veel lotgenoten zullen beamen ga je door het meemaken van een levensbedreigende ziekte anders naar het leven kijken. Je beleeft sommige dingen intenser. Dingen die je eerst belangrijk vond verdwijnen wat naar de achtergrond en andere dingen worden juist weer belangrijker.

Mijn levensvragen waren er altijd al wel  maar nu kwamen ze op een gegeven moment heel duidelijk naar voren. Wie ben ik? Wat wil ik? Waarom loop ik tegen bepaalde dingen aan? Dit is wat ik moet uitzoeken en dit is belangrijk voor mij! Natuurlijk horen deze vragen ook gewoon bij een bepaalde periode en leeftijd in je leven en is de een er meer mee bezig dan de ander.  

 

Spirituele scholen

Midden 2016 ben ik gaan Googlen naar 'spirituele scholen' en 'intuïtieve ontwikkeling'. Zo ben ik vorig jaar een opleiding Intuïtieve Ontwikkeling begonnen. Er zijn diverse scholen, google: 'opleiding Intuïtieve Ontwikkeling' of naar 'School voor Zijnsoriëntatie' of 'Opleiding Zijnsoriëntatie' of 'Essence College Bodegraven' (bij Essence geven ze ook leuke korte workshops). Zoals met alle scholen is het verstandig ook hier opleidingen of cursussen te vergelijken. Ga naar open dagen en kijk of de sfeer en het financiële plaatje bij jou past. Elke school zal zeggen dat hij het beste is, elke school heeft zijn eigen 'beste methode'. Nogmaals het gaat erom of het bij jóu past.

We werken veel met energie en chakra's. Ik was hier niet mee bekent en is er een nieuwe wereld voor me open gegaan. Ons leven bestaat uit vele werelden (zo zie ik het in ieder geval)!

 

En waar ik inmiddels achter ben gekomen is dat werken aan jezelf en geestelijk groeien een leven lang duurt. Ja, gewoon je hele leven! Het leven veranderd continu en je behoeftes veranderen ook. Er is altijd wel weer iets waar je tegenaan loopt (of aan werken kan). Ik dacht werkelijk voor ik deze reis (opleiding) begon 'ben ik nou nog niet klaar met het op orde brengen van mijn binnenkant? Nee dus. Er zijn nog steeds dingen waarvan ik me nog bewuster kan worden. Bewust van iets worden is de eerste stap naar verandering en zo 'pel je jezelf af' en kom je langzamerhand dichter bij de essentie, de kern van jezelf. Het geeft ook rust, acceptatie.

Antwoorden op al je vragen zijn al aanwezig in het universum, je moet ze alleen nog vinden, door er alleen maar voor open te staan komen de antwoorden op je pad en gaat de rest vanzelf. Je kan dit niet versnellen de tijd zal het je leren.

Op mijn boekenplank:

meer lezen 0 Berichten

De verleiding

Gedachtenspinsels. Soms doe je juist de dingen wel waarvan je in je hoofd zee dat je ze niet wilde doen. Ik heb er regelmatig 'last' van.

Herken je dit? Dat je iets tegen jezelf zegt om iets níet te doen en tegelijkertijd weten dat je het wel gaat doen. Alsof je weet dat het gewoon gaat gebeuren en dat je jezelf  dus maar wat wijs maakt met de toespraak die je tegen jezelf houdt. Ik ben me ervan bewust geworden dat het bij mij regelmatig zo werkt.

 

Ik heb dat met verschillende dingen. Zo kan ik het huishouden doen en tegen mezelf zeggen 'ik ga mezelf niet overwerken, ik doe vandaag wat dingetjes en de rest morgen'. En wat doe ik vervolgens? Ik kan de verleiding niet weerstaan om het tóch te gaan doen, want dan is het maar gebeurd. Of met snoepen 'vandaag wil ik alleen gezond eten en geen suiker'. En dan ineens ergens op de dag kan ik de verleiding niet weerstaan en sla ik mijn slag en doe ik precies dat wat ik niet wilde doen. Of dat ik zuinig wil zijn met mijn geld en onverwacht het toch uitgeef als ik bij de winkels loop. Of doelgericht de supermarkt in loop om er vervolgens toch uit te lopen met boodschappen voor de hele maand in plaats van dat wat ik op korte termijn nodig heb. Of dat ik achter de computer kruip om dit blog te gaan schrijven terwijl ik nu even andere dingen doen moet, omdat ik voorgaande dagen met het opzetten van mijn website ik al teveel achter de computer heb gezeten en het huishouden erbij in schoot. Of dat ik eigenlijk niks meer met kanker te maken wil hebben en het tegelijkertijd niet los kan laten en er een blog over begin te schrijven. 

 

Zo loop ik al tijden (lang dus) te twijfelen of ik een oor piercing zal nemen. Zo'n heel klein glinsterend steentje in de oor rand. Bijna onopvallend maar dat je toch iets ziet schitteren. Ik hou van niet overdreven bling bling! Ik maak vast niet voor niks sieraden (al behang ik mezelf er helemaal niet mee). Maar dat oor dat trekt.... zo vond ik het in mijn pubertijd al nodig om in elke oorlel twee gaatjes te laten prikken en de derde prikte ik er zelf bij. Het is blijkbaar nog niet genoeg. Vroeger had je geen piercings. Ik heb al vaker tegen mijn kinderen gezegd 'als ik nu puber was geweest dan had ik zeker deze piercing laten zetten (en wie weet wat ik mezelf nog meer aan gedaan zou hebben?)'. Maar iets weerhoud me ervan, mijn leeftijd of ik vind het niet bij mijn 'ouwe kop' meer passen. Maar ik denk tegelijkertijd als ik het doen wil doe het dan gewoon. Je leeft maar een keer en who cares? Misschien ben ik wel gewoon een laatbloeier! Als het lelijk staat dan kan dat ding er gewoon weer uit. Iets roept ik moet het gewoon (uit)proberen. 

 

Een paar jaar gelden, ik denk dat ik een jaar of  44 was toen ging ik met mijn middelste dochter mee naar Tattoo Bob in Rotterdam. Ze ging een navelpiercing laten zetten. Ik was daar onder de indruk en liep me te verwonderen van wat mensen allemaal met zich laten doen (sommige tattoos prachtig andere helemaal niet) en wat er aan bling bling piercings in de kasten lag. Ik mocht als uitzondering bij mijn dochter blijven, omdat ze nog vrij jong was en zonder mij niet durfde (dat kan ze zich nu niet meer voorstellen maar ooit moest ik nog naar alles mee). Afijn, die vrouw vroeg of ik er niet ook een wilde? Er zijn zoveel vrouwen van mijn leeftijd die navel piercings laten zetten. Ik vond het al zo leuk en nu kwam ik onverwacht wel heel erg in de verleiding! Ik zei: "wat kan mij het schelen ik doe het!" En zo had ik ineens totaal onverwacht zelf ook een navelpiercing, en dat op mijn "ouwe dag". Daarna kwam "OMG, wat zal mijn man ervan vinden?" Ik heb een man die niet van tattoos houdt en ook niet echt van piercings. Nouja, het zat erin en ik vond het mooi. Thuis deed ik lachend (van de zenuwen) mijn verhaal. En tot mijn opluchting vond hij het wel hip en leuk, al was hij wel wat verrast. Maar dan..... de reactie van mijn jongste dochter (die toen nog op de lagere school zat), een kind dat aan haar moeders rokken hing, ze vond het walgelijk! Ze vond het vies en was er helemaal ondersteboven van. Hoe had haar moeder zoiets vies kunnen doen? Ik was haar vertrouwde moeder even niet meer (ik overdrijf niet). Dat had ik natuurlijk helemaal niet verwacht. Maar het trok wel weer bij al duurde dat best lang. Mooi heeft ze het nooit gevonden. 

Echt lekker zat de piercing niet, want ik droeg, en draag nog steeds, spijkerbroeken tot aan mijn middel, je weet wel het hoge model. Nu durf ik er wel voor uit te komen, want het is weer 'in'. Maar er was een tijd, mijn piercing tijd, dat dat niet het geval was. Dus de sluiting van mijn broek zat precies op navelhoogte.. auw. Ik sliep in die tijd nog op mijn buik... auw, wat ik ook een tijdje laten moest. Het bleef weken gevoelig... auw. Tot ik een keer ging zwemmen in het buitenbad en ik hem er thuis uit haalde, want ik durfde er eigenlijk niet zichtbaar mee rond te lopen. En toen ik de piercing na het zwemmen thuis weer in wilde doen toen kreeg ik hem er met geen mogelijkheid meer in! Nouja, zo erg vond ik het ook weer niet dus heb ik het maar zo gelaten. Ik was wel heel blij dat ik het gewoon gedaan had, dat had ik toch maar mooi weer meegemaakt. En ja nu loop ik soms over een oor piercing na te denken.... Een ding weet ik wel zeker, ik moet niet weer met een van mijn dochters een tattoo shop inlopen, want dan ben ik echt verkocht (als ik niet al uit mijzelf eerder toch zo'n winkel binnen loop).  En zo'n mooi glinsterend steentje op de neusvleugel vind ik trouwens ook zo mooi.. maar dat is voor een volgend leven, een volgende pubertijd.

0 Berichten

Ik wil iets betekenen voor anderen 

door over onderwerpen te schrijven die menselijk zijn