· 

Transformatieproces

Als ik door de natuur wandel en me iets opvalt en ik kijk en luister hiernaar dan krijg ik een boodschap door. 

Wat Stekeltje ons te vertellen heeft...

Ik droomde ik dat we op het vliegveld waren en lang moesten wachten op onze vlucht. Toen we werden opgeroepen rende ik samen met iemand anders naar de gate door de lange gang. Opeens lag er een lang spoor aan best veel bloed die, hoe verder we kwamen, minder werd. Gatsie wat vonden we dat vies bespraken we al rennend ernaast. Ik hoopte er niet in te vallen en wat gebeurde er? Juist, ik viel er wel in en zaten mijn kleren onder de bloedvlekken. Toen ik stond te douchen bedacht ik me wat de betekenis van deze droom zou kunnen zijn. Nu zit ik al een hele poos in een proces met levensvragen , zoals 'Wat kom ik doen op aarde? Waar ben ik goed in? Waar haal ik voldoening uit, waar krijg ik energie van en waarvan niet? Welke taak om anderen te helpen ligt er op me te wachten?' Allemaal komen we op aarde met onze kwaliteiten/gaven en die hebben we niet voor niks. Is het op creatief vlak, workshops of coaching vlak of beiden? Langzaam wordt het voor mezelf zichtbaarder, voelbaar. Misschien dat anderen het allang zien, maar je eigen kwaliteiten (en valkuilen) vind je meestal zo gewoon dat het je zelf niet altijd direct opvalt. Op snelheid in dit proces heb ik geen grip merk ik, het proces gaat gestaag en langzaam door (vandaar dat er zoveel slakken op mijn pad komen?).

 

Ik voel steeds beter wat wel en niet bij mij hoort, wat wel of niet goed voelt. Een mooie metafoor:  het is als een rups die door zijn kokon moet om uiteindelijk als vlinder weg te kunnen vliegen. Niemand kan hem helpen hij moet het zelf doen, want anders komt hij mank uit zijn proces en kan hij niet meer vliegen. We kunnen cursussen volgen, je kan je een slag in de rondte lezen (wat juist goed is, ik raad je aan zoek handvatten om verder te komen) maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen. En opeens werd mijn droom me duidelijk toen ik aan de rups dacht! Ik wilde natuurlijk niet in die plas bloed vallen en toch gebeurde het, iets trok me tóch aan om erin te gaan liggen en om die pijn (onbewust) te willen voelen. Niet omdat ik pijn wilde voelen natuurlijk maar die is nodig om door het proces te gaan. Als je niks voelt gebeurt er niks. Voorbeeld: je eet teveel en de kilo's vliegen eraan. Dan kom je op een punt dat je zo baalt en zegt 'nú is het genoeg, ik ga afvallen'. Die pijn is nodig geweest om in aktie te komen. Terwijl je meer at wist je donders goed dat het niet gezond voor je was (of je deed het onbewust, als een struisvogel je kop in het zand steken en denken dat je van de lucht dik wordt*) maar toch ging je door, op zoek naar je grens, jezelf (onbewust) pijnigen, waarschijnlijk om vervelende gevoelens te onderdrukken. Het zijn héle subtiele signalen. Daarom is het goed om regelmatig stil te staan bij jezelf en de rust op te zoeken, omdat de signalen subtiel kunnen zijn en ze er zijn omdat ze een boodschap in zich bergen. Zit je niet lekker in je vel en komt dat nare gevoel telkens terug? Dat is een signaal die je wil vertellen dat je iets moet veranderen. Het wil dat je kijkt waar het aan schort en dan een pad inslaan waarbij je je wel prettig voelt. Zoals pijn op de borst een signaal is dat je de dokter moet bellen om te kijken wat er aan de hand is om erger (een hartaanval) te voorkomen. Ook hier is weer de pijn aanwezig om uiteindelijk in aktie te komen. Zie je dat iets wat niet prettig voelt en wel prettig voelt bij elkaar horen? Zonder het een bestaat het ander niet, zonder licht geen donker, samen is dat heelheid/heel zijn, het hoort allebei bij het leven. Bewustworden = helen. Daarom mag je pijn óók omarmen, laat het er zijn. Je mag het vervelend vinden maar weet dat het er altijd met een doel is en welke reden is aan jou om dat uit te zoeken. En misschien kom je er (nog) niet achter dan is dat ook goed, dat moet dan ook zo zijn. Het leven/de bron/God is wijs en weet precies wat het doet, het is wat het is, het gaat zoals het gaat/moet gaan daarom bestaat er geen foute keuze. Dit vind ik ook nog een leuk voorbeeld, misschien herken je dit: je staat voor je keukenkastje en trekt die open en er valt een glas uit. De ene keer ben je vliegensvlug en vang je hem op en de andere keer sta je erbij te kijken, je ziet het gebeuren en tóch vang je hem niet op. Dat gevoel is ook heel subtiel aanwezig als je erop let, want waarom ving je hem niet gewoon op? Het heeft met je bewustzijn te maken, op een of andere manier ben je je dan net niet genoeg bewust/wakker om in aktie te komen. 

 

Nou wil het 'toeval' dat ik een maand geleden een foto van deze rups heb genomen, ik heb hem Stekeltje genoemd (ik vind het blijkbaar leuk namen te verzinnen), en ik er een verhaaltje bij had geschreven over dat wij mensen net als de rups ook een transformatieproces doormaken, een reis de diepte in in onszelf . Dit had ik geschreven op MijnCreatieveBrein maar ik kon mijn blog maar niet posten, iets weerhield me ervan. Het verhaal voelde niet zuiver, er was iets maar ik wist niet wat. Het verhaal kwam niet uit mezelf maar van internet. Nu ik bovenstaande geschreven heb wist ik opeens dit is waar Stekeltje op zat te wachten! (Ik heb ook een kort gedicht over hem geschreven.) Dit  verhaal moest erbij verteld worden en niet dat andere. Alles valt op zijn plek. En dat is het mooie van het leven, er gebeuren af en toe dingen waar we ongelukkig van worden maar uiteindelijk valt het wel weer op zijn plek, zeker als je er aandacht aan geeft en je de boodschappen erachter gaat onderzoeken en begrijpen én voelen (opnieuw beleven), dan komt er bewustzijn en daarna verdwijnt het nare gevoel vanzelf.

 

* Over dik zijn/worden: uitzonderingen daar gelaten


De ziel kent geen leeftijd (Thomas Moore)

Reactie schrijven

Commentaren: 0