Wat betekent vriendschap tijdens en na ziekte?

Toen ik borstkanker had reageerden de mensen om mij heen hier op verschillende manieren op. Ik heb ze hier is op een rijtje gezet.

20-2-2017

Als je een ernstige ziekte (gehad) hebt dan hoor je mensen vaak zeggen 'nu weet ik wie mijn echte vrienden zijn'. Ik heb hier vaak over lopen nadenken. Echt wat is 'echt' en hoe 'echt' is 'echt'? Ik geloof er niet echt in, om maar in de term 'echt' te blijven. 'Echte vrienden' suggereert voor mij de 'perfecte vrienden' alsof de 'andere vrienden/kennissen' minder betekenen/minder waard zouden zijn. Ik ben veel verhuisd in mijn leven, ik heb ook een aantal keer in het buitenland gewoond en veel vriendschappen opgebouwd en weer achterlaten. Vele tijdelijke vriendschappen. 

Ik heb goede vrienden die ik al bijna mijn hele leven ken en zelfs familieleden die niet langs kwamen toen ik borstkanker had. Zijn dat dan geen echte vriendschappen? Ze leefden net zoveel mee als mensen die ik wel zag, alleen van een afstandje en in gedachten. Trouwens, daarnaast vond ik het ook niet praktisch als 'iedereen' langs zou willen komen, ik had nergens energie voor. Sterker nog ik wilde zo min mogelijk bezoek in het heetst van de strijd. Als ik me echt ziek voel dan zonder ik me sowieso af, net als een ziek dier..... maar ik wil wel verzorgd worden.

 

Er waren ook mensen om me heen die 'ineens uit het niets' graag iets voor me wilden doen als het erop aan kwam heb ik ervaren. Toen ik kanker had zijn er mensen bij me langs geweest waar ik niet mee op trok en die zich toch voor mij ingespannen hebben. Mensen die alleen op dát moment iets voor me deden (tot aan elke dag! sinaasappels persen toe, schattig he?) en daarna weer uit mijn leven verdwenen (bij wijze van). Diezelfde mensen die ik nu ook weer amper spreek. 

Er zijn ook mensen, familieleden, geweest die pas aan het eind van mijn behandeltraject langskwamen toen ik bijna het hoekje om ging. Die ineens schrokken en dachten 'als ik haar nog wil zien moet ik nu gaan'.

En er waren mensen die later in die periode kwamen omdat ze het toen pas aandurfden.

Er zijn mensen die alleen een kaartje of bloemetje stuurden, veel of weinig sms-ten, app-ten of belden. Mensen met wie ik geen contact meer onderhield en toen ineens belden. Er zijn ook mensen geweest die een paar keer iets over de post stuurden of me verrasten met grote cadeau's. 

Er zijn ook mensen geweest die niets van zich lieten horen en pas veel later toen ik weer beter was aan me durfden te vragen hoe het met me ging.  Ik kan ze dat niet kwalijk nemen, omdat zij niet durfden, ze konden het denk ik niet. Als je dit soort mensen ook hebt gekend probeer ze dan te vergeven, omdat ZIJ degene zijn die ermee in de knoop zaten/zitten en de stap niet konden nemen. Soms willen mensen wel maar kunnen (lees durven) ze de stap niet te nemen.

En dan waren er nog mensen die heel ver van me vandaan staan of ver weg wonen en die óók wisten dat ik borstkanker had, waarvan het voor mij een raadsel was hoe zij dit te weten gekomen waren. 

Er waren ook vriendinnen/familieleden die langs kwamen en contact onderhielden en er voor me waren en hielpen waar nodig.

En dan zijn er natuurlijk de aller belangrijksten in mijn leven dat is mijn gezin, zij die er 24/7 altijd voor me zijn. Hun vriendschap en onvoorwaardelijke liefde zijn voor mij echt 'echt'! 

Al deze mensen hebben op hun eigen manier hun steentje bijgedragen, hoe klein ook, met liefde! 

 

Ik moet hierbij altijd denken aan het bijenvolk. Iedere bij voert zijn taakje uit, allen zijn verbonden met elkaar en allen helpen mee aan het grotere geheel. Er is geen bijtje minder belangrijk, want ze kunnen niet zonder elkaar. En zo zie ik bovenstaande ook. Een zieke wordt op handen gedragen door de mensen om hen heen, hoe klein ook, al is het in gedachte. Mensen komen en gaan in je leven, dat hoort erbij. Wij, onze behoeftes, alles, de wereld is continu in beweging.

 

Tijdens de ziekte stond ik (zoals veel ernstig zieken) in de 'overleef stand' en deed ik als vanzelfsprekend 'mijn ding' wat ik doen moest om te overleven. Later, na alle behandelingen viel ik in een gat. Bijna alle aandacht viel in een keer weg, zo ook de routine van de vele ziekenhuisbezoeken (gelukkig dat wel). Dit vond ik toen een heel bizarre, eigenlijk schokkende ervaring. En ik ging me ook realiseren wat me allemaal overkomen was. Ik begon te beseffen hoe mijn leven aan een zijden draadje gehangen had. Ik ben daarna jaren bezig geweest met dit alles te verwerken (en nog steeds wel maar in veel mindere mate). Dat betekende geestelijk en lichamelijk hard werken om met een zo prettig mogelijk gevoel verder te kunnen gaan met mijn kostbare leven. Mijn vraagstuk  'wat betekenen familie/vrienden/kennissen/ vreemden werkelijk voor mij' heb ik inmiddels voor mezelf op een rijtje gezet. 

Wat mij nu bezig houdt is wat vind ik belangrijk in mijn leven? Wat doet er nou eigenlijk werkelijk toe? Hoe blijf ik bij mezelf zonder aan verwachtingen van anderen te voldoen? Wie ben ik, wat kan ik, hoe ga/wil ik invulling geven op een waardevolle manier aan mijn leven. Hier ga ik vast ook nog is iets over schrijven. Het antwoord is er eigenlijk al, het 'hangt in de lucht' voel ik. Deze energie wil ik nog is omzetten in woorden om het zichtbaar te maken voor mezelf. Mij rest alleen afwachten wanneer de tijd er rijp voor is.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Sheila (maandag, 20 februari 2017 16:28)

    Geweldig Vivienne. Trots op je. Wat zul je veel mensen hier blij mee maken.
    Van de zieke tot aan de mensen die het lastig vinden en niet weten hoe te reageren. Dikke x