Omgaan met irritaties 'veroorzaakt door social media'

Geweldig die moderne uitvindingen om snel en op elk moment van de dag met elkaar in contact te kunnen staan via social media, WhatsApp en sms, maar je moet er ook maar mee kunnen omgaan. Ik merk dat ik dat niet altijd kan en mij er soms aan stoor. 

Herken je dit, dan zet je bijvoorbeeld iets op Facebook en dan wordt daar veel te serieus op gereageerd of krijg je een goed bedoelde reactie waaruit blijkt dat de ander je schrijven anders opvatte dan je bedoelde. 

Of je stuurt bijvoorbeeld iemand een berichtje via WhatsApp en daar wordt dan pas een of meer dagen later of soms zelfs  helemaal niet op gereageerd. Mijn kinderen schijnen hier minder last van te hebben 'Mam, dat is toch normaal dat niet iedereen (direct) reageert'. Natuurlijk kan ik wel bedenken dat anderen hier hun eigen reden(en) voor hebben dát is mijn punt dus ook niet en ik hoef hun beweegreden(en) zelfs niet te begrijpen. Ik weet dat het altijd goed bedoeld is. Het gaat mij erom hoe kan ik hier het beste mee omgaan zodat ik er zelf geen last van heb.

Ik stelde in de WhatsApp-groep van ons gezin een vraag 'Wie heeft mijn haarborstel gezien?' En dan krijg ik als antwoord: 'Ik niet'. Ja maar dat vraag ik niet, ik vraag wie mijn haarborstel wél ergens heeft zien liggen. Wat heb ik eraan te lezen wie hem ook niet gezien heeft?  Op Facebook zie ik dit soort dingen ook regelmatig voorbij komen. 

Dat iedereen 'alleen maar' (meestal) zijn mooie kanten laat zien op bijvoorbeeld Facebook (en trouwens daarbuiten vaak ook) daar heb ik geen moeite mee. Ik lees sowieso liever over vrolijke dan sombere dingen.

 

Van jongs of aan ben ik geïnteresseerd in het uitzoeken waar mijn zielenpijntjes vandaan komen en hoe ik hier het beste mee om kan gaan, want dat is mijn eigen verantwoordelijkheid uiteindelijk. En hoe vaak gebeurd het wel niet en hoe makkelijk is het om een ander de schuld te geven? Ik stel mezelf o.a. vragen als: 'Wat verwacht ik van de ander en waarom?, 'Hoe kan ik hiermee omgaan zodat ik hier geen last (meer) van heb?', 'Leer ik hier iets van?'. De oplossing om me niet geïrriteerd, onzeker, zielig of tekort gedaan te voelen moet ik bij mezelf zoeken. Het kan om oud zeer gaan of ik heb misschien net op dat moment een slecht humeur, last van de hormoonhuishouding, voel me moe of ik bevind me in de slachtofferrol... 

 

Hele gesprekken kan ik soms met mezelf voeren als er niet dezelfde dag of helemaal niet op mijn Whats-App berichtje gereageerd wordt en ik me genegeerd voel. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook niet tien van de tien keer (direct) reageer op berichtjes, ik probeer het meestal wel, en dat ik waarschijnlijk ook niet altijd het gewenste antwoord geef waarop de ander misschien hoopte. En zo spookte op een vroege mooie zonnige ochtend dat ik buiten met de honden liep dit hele riedeltje door mijn hoofd. Ineens hoorde ik mezelf tot de orde roepen: STOP!! Stop met piekeren dit is zonde van je tijd! Stop alle gedachten, kijk om je heen en zie ook daadwerkelijk, kortom leef in het nu. In die tijd was ik door de natuur gelopen zonder echt te zien en ruiken. Mijn tijd is kostbaar en de mensen om me heen kan ik niet veranderen maar wel mijn gedachten. Tegelijkertijd (en toen was ik toch weer even verzonken in gedachten) werd ik me er weer even van bewust hoe fijn het is om me bezig te houden met de mensen dicht om mij heen die ik kan zien, aanraken en horen en om met hun in verbinding te zijn. Laat ik vooral mijn energie hierop richten en me bezig houden met mijn 'nu momentjes', want daar voel ik me het gelukkigst bij! En alle mensen die verder weg wonen waarmee ik via de computer of mobieltje communiceer daar ben ik ook heel blij mee, ik zou niet zonder ze via deze techniek willen, dan maar met deze minder leuke kanten erbij! Het is bijzonder dat we via deze moderne middelen in contact met elkaar kúnnen staan en soms moet ik ermee dealen. Als ik moe van alle gedachten naar beneden kijk zie ik daar de tijgerslak. Die zie ik niet vaak! Hoe is het mogelijk dat ik precies voor dat kleine beestje in het grote grasveld stil  kom te staan?!


Je gedachten laten je nooit in de steek.... deden ze dat soms maar wel