Gewoon bijzonder

Vannacht schoot ik wakker uit mijn droom met een harde hoest en ik had het spaans benauwd! Ik heb ongeveer een uur rechtop in bed gezeten. Het gekke was dat ik dacht: 'Verbeeld ik me dit of is het echt?' Het enige dat ik kon doen was rustig blijven en afwachten. Ik herkende deze benauwdheid van jaren geleden, toen had ik tijdelijk slaapapneu (een pauze van de ademhaling die minstens tien seconden duurt). Terwijl ik daar zat, schoten allerlei gedachten door mijn hoofd. In deze coronatijd krijgt benauwdheid ineens een heel andere lading. Ik kan me zo goed voorstellen hoe dankbaar je dan bent voor de aandacht van het verplegend personeel, iemand die je even het gevoel geeft dat hij of zij er voor je is. Gewoon die aanwezigheid.

Ik hoorde buiten een eend kwaken en genoot van dat gewone dagelijkse geluid. Opeens besefte ik weer hoe bijzonder zulke gewone momenten eigenlijk zijn. Ik luister elke dag naar de geluiden buiten en ik hou ook van het gekoer van duiven en het gekwaak van kikkers. Als klein kind luisterde ik daar al graag naar. Ik ben me ervan bewust dat het belangrijk is om te genieten van het leven nú, met zijn mooie maar ook minder mooie kanten. Het kan van het ene op het andere moment anders lopen dan je voor ogen hebt.

Op een gegeven moment moest ik een paar keer flink gapen en verdween geleidelijk de benauwdheid. Eindelijk, ik kon weer plat liggen en heerlijk op mijn buik. En toen viel ik in slaap. Ik ben blij dat ik weer gewoon kan ademen, naar buiten kan en kan genieten van de gewone dagelijkse dingen.