· 

I am a surviver!

Mijn hormonen vladderen als een malle door mijn lijf

Ik ben me ervan bewust

Er heerst onrust

Ik zou er chagrijnig van kunnen worden

Maar kies liever voor acceptatie

Het hoort ook deels bij deze generatie

Het is niet altijd fijn

Maar het moet zo zijn

 

Ik ben eindelijk na acht jaar af van de medicatie

Eventuele uitzaaiingen moesten worden onderdrukt

Dat is tot nu toe goed gelukt

Ik kan deze maanden nog op een hand tellen

En voelt het voor mij nog pril

In mijn lichaam en geest 

gebeurt er nog zoveel

 

Plotseling krijg ik complimenten

Over mijn nu halflange haar

Het kostte me jaren om deze stap te zetten

Psychisch was ik hiervoor nog niet klaar

Ik zie nu achteraf een relatie

tussen haren laten groeien

en het afsluiten van een lange periode medicatie

Voor mij is er weer een mijlpaal bereikt

Wat ogenschijnlijk zo onbelangrijk lijkt

 

Er gebeurt nog zoveel

Okselgeuren beginnen opeens te versterken

De deo moet nu harder werken

De hormoonhuishouding staat niet stil

Het leven staat niet stil

Het enige constante in het leven ís verandering

Het is wonderlijk het leven te mogen (be)leven

Ook al is het niet altijd makkelijk en fijn

Ik heb mogen ervaren

Ook dan kan een mens gelukkig zijn!

  

Dan maar leven met een hormoonhuishouding

Die opnieuw rommelt en schommelt

En ja er gebeurt van binnen nog zoveel

Het is een illusie te denken

Dat het ooit rustig wordt en stil

Dat idee is dwaas

Het is pas echt stil

als ik mijn laatste adem uitblaas

 

Ik hoef nu alleen nog 6 jaar onder controle te blijven

Daarna kan ik hopelijk het laatsten hoofdstuk sluiten

uit Het borstkankerboek

En behoor ook ik, zoals de meeste vrouwen,

bij het gewone bevolkingsonderzoek

 

Zou ik vroeger gedacht hebben

Met 50+ ben ik een oud wijf

Nu ben ik dankbaar dat ik nog leef

Met dit onvolmaakte volmaakte lijf

 

Leven is een proces

If you are depressed, you are living in the past

If you are anxious, you are living in the future

If you are at peace, you are lingving in the present

 Lao Tzu


Heel héél af en toe knijp ik mezelf even in mijn arm en denk ik 'Yes, I am a surviver!' en eindelijk ben ik van de medicatie af. Het is niks dat je kanker krijgt maar het veranderd je leven en lichaam voorgoed. Dat is misschien spijtig maar het verrijkte mijn leven nog meer en daar ben ik dankbaar voor! Nog steeds vragen mensen hoe het met me gaat en kan ik gelukkig nog steeds zeggen goed!

Ik herinner me nog goed toen ik kanker had dat ik alleen de slechte verhalen hoorde, veel mensen kende wel iemand met kanker die daaraan overleden was en iedereen keek mij bezorgt aan. Ik begreep er toen niks van, was er dan niemand die het overleefde? Serieus, die verhalen hoorde ik toen nauwelijks. Maar er was een vrouw die pal naast me stond, misschien was ik me toen niet eens zo bewust hiervan, het was mijn eigen vlees en bloed, mijn voorbeeld, ze sprak me altijd moed in mijn moeder, ook een survivor van borstkanker. Een vrouw met wel 7 levens, zij had heel wat tegenslagen overleeft en we hoorden haar nauwelijks klagen. En nu ik dit schrijf besef ik het nog meer, ze is twee jaar geleden overleden en niet aan kanker. Dus heel af en toe knijp ik mezelf even in mijn arm om het vervolgens ook weer los te laten 'like a bird'. Misschien kijk ik daarom graag vogels, vanavond was er reiger of ooievaar die bleef zweven hoog in de lucht, prachtig daar heb ik even voor stil gestaan om ervan te kunnen genieten. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0