Onze wortels, verbonden door tijd, mens en leven. Over wat ons raakt voorbij woorden, en herinnert aan wie we werkelijk zijn
Dagelijks wandel ik langs deze boom. Zijn wortels trokken mijn aandacht. Ze symboliseren voor mij de verbinding tussen mensen, tijd en leven. Ze strekken zich uit, zowel naar beneden als zijwaarts. Als ik ze 'lees', zie ik dat ze naar de linkerkant reiken, de kant van ons erfgoed, onze voorgeschiedenis, de ervaringen die we altijd met ons meedragen. Naar beneden de aarde in, naar het ongeziene, waar het donker is én vol leven. Net als bij de mens, het onbewuste, ons innerlijk dat we niet zien, onze duistere kanten die ook vol schatten en vol leven zitten. Naar de rechterkant voel ik beweging richting de toekomst, een natuurlijke stroming die zich ontvouwt. En de wortels die naar voren reiken lijken zich uit te strekken naar mij, als een ongezien lijntje dat ons verbindt.
Hier wordt zichtbaar hoe alles in elkaar verweven is. Dit beeld raakt me, alsof ik me even losmaak van wat men ‘realiteit’ noemt, zwevend in een bubbel van intens voelen. En toch is dat gevoel echt en zo tastbaar.
Wat als deze diepe vreugde geen fantasie is, maar een natuurlijk innerlijk weten? Als een herinnering aan iets dat altijd al in mij aanwezig was, een glimp van mijn ware zelf? Als iets je raakt
vertelt het iets over jezelf. Dat vind ik bijzonder. Het maakt me nieuwsgierig. Ik voel het in elke vezel in mijn lijf en het laat mij zien dat je niet alleen met je hoofd, maar met je hele wezen
wordt aangesproken.
Ten diepste is er natuurlijk geen ander
maar ontmoet je altijd alleen jezelf (Goethe)