Over zichtbaar zijn, verdwalen in gedachten en de moed om jezelf te laten zien.
Soms denk je dat je ergens alleen wandelt en niemand je ziet. Totdat er ineens een paar ogen oplichten tussen de bladeren. Uit een donker hol in de boom steekt de kop van een kauw. Hij houdt alles scherp in de gaten. Zodra ik te dichtbij kom, vliegt hij weg. Ik betrap mezelf erop dat ik me even bekeken voel, en ik vraag me af: wat zegt dat eigenlijk over mij?
Ik wandel verder, op deze rustige ochtend, over de stille weg tussen huizen, wilgen en weilanden. Plots komt er een man me tegemoet. Hij groet me alsof hij me al jaren kent en zegt: “Loop je nu eens een andere route? Ik zie je altijd in die-en-die buurt lopen met je honden. Ja hoor, ik hou je in de gaten!” Huh? Deze man kent mij van de honden, want ik loop veel buiten, maar ik ken hem niet. Als hij voorbij is, dwaal ik weer weg in mijn gedachten, tot een racefietser me doet schrikken. Ik realiseer me opnieuw dat ik beter moet opletten en dat ik weer in gedachten verdwenen was. Ik vind het heerlijk om niemand tegen te komen. Het liefst word ik soms helemaal niet gezien, dat voelt veilig.
Maar ook als ik denk dat niemand kijkt, blijkt de ander soms meer te zien dan ik zelf zie, of wil zien. Ik beweeg steeds tussen de stilte en het verlangen om echt gezien te worden. De kauw bleek mijn boodschapper uit de natuur, een spiegel voor mijn eigen zichtbaarheid. Misschien gaat het er minder om of ik vlekkeloos uit de verf kom, en meer om dat ik stap voor stap uit mijn hol kruip. Zichtbaar, op mijn manier. Soms in kleine stapjes, soms verscholen, soms aarzelend, soms vol vertrouwen. Of het nu een kauw is in een boom of een wandelaar op het pad: gezien worden begint bij jezelf zien, en jezelf laten zien. Enne… misschien had ik beter een struisvogel kunnen tegenkomen. Die had mij tenminste níet gezien 😉