Dit verhaal begon met nachtvlindertjes (motten), maar eigenlijk ging het over iets wat ik liever niet wilde zien.
Deze zomer had ik in het tuincentrum een vogelschaaltje gekocht, in de vorm van een lang blad met vier vogeltjes op de rand. Ik wilde de duiven op ons balkon voeren en kijken hoe tam ik ze kon krijgen. Vanaf mijn bureau kijk ik op ons balkon uit en geniet ik altijd van wat daar allemaal voorbij komt en aan komt vliegen. Ik kocht er een enorme zak vogelzaad bij, veel te groot, maar ze hadden op dat moment geen kleinere. Die zak zette ik in mijn kast. Toen ik dat deed, dacht ik terug aan de tijd dat wij met onze kinderen in de Dominicaanse Republiek woonden, waar door de tropische hitte torretjes uit de rijst in onze keukenkast kropen, brrr. Dat beeld kwam meteen weer omhoog.
In diezelfde periode merkte ik dat er nachtvlindertjes in mijn tekenatelier op zolder zaten. Elke dag doodde ik er een aantal, in de hoop ze uit te roeien. Ik vroeg me geregeld af waar ze vandaan
kwamen. Ik had hier nog nooit zoveel last van gehad.
Op een dag in de herfst kreeg ik een ingeving. Ik besloot nog eens goed naar die zak voer te kijken, die nog driekwart vol stond, met bril op dit keer. En ja hoor daar lagen ze: dode motjes en een paar maden. Natuurlijk! Daar kwamen ze vandaan. Ik had ze onbewust zelf naar binnen gehaald.
Ik linkte het aan menselijk gedrag. Wat voeden we onszelf zonder het door te hebben? Wat halen we naar binnen omdat het “nu even handig is”? Wat laten we staan omdat het voelt alsof het geen
kwaad kan? Wat trekken we aan als we onze blik niet verruimen, geen grenzen stellen, niet wakker zijn? Het begint vaak bij dat zachte stemmetje, de fluistering van de ziel die je allang hebt
gehoord, nog vóór je iets doet. Ik negeerde dat beeld van de rijst met beestjes. Dat was een signaal. Zo houden we soms onze eigen problemen in stand, zonder het te merken.
Weten → voelen → niets doen → gevolgen.
Ook leerde ik dat deze nachtvlindertjes in de herfst, wanneer het kouder wordt, vaak afsterven of in rust gaan. En nu ligt de oude zak voer in de groenbak en koop ik binnenkort een nieuwe kleine zak, die ik dit keer in een afsluitbare pot bewaar.
Wat voeden we zelf?
– Onbewuste keuzes
– Gemak dat later iets kost
– Twijfels die we negeren
– Kleins dat groot wordt
Wat trekken we aan?
– Herhalende patronen
– Oude gewoonten
– Weggewuifde signalen
– Problemen die in het donker groeien