In het tv-programma Kloostergasten, met Jörgen Raymann als gast, vertelde broeder Johannes over het leven als Benedictijner monnik. Een leven van eenvoud, ritme en aandacht. Hij vertelde dat je
als monnik vrij bent van veel beslommeringen, zodat je vrij kunt zijn om het spoor van Christus te volgen. Dat is onderdeel van hun manier van leven. Hij verwees naar de woorden van Benedictus:
'Luister en neig het oor van je hart' (sta open voor wat gehoord wil worden). Dat raakte me. Niet vanuit een religieuze invalshoek, maar omdat ik herken dat er iets verandert wanneer ik geen
haast heb en buiten ben. Als ik wandel en de drukte van de dag naar de achtergrond verdwijnt, ontstaat er ruimte om waar te nemen en te luisteren.
Dan lijkt het alsof de natuur iets laat zien wat ik anders voorbij zou lopen.
De dag erna liep ik rond met een vraag waar ik geen antwoord op had. Ik hoopte dat de natuur mij 'een teken' zou geven, omdat ik diep vanbinnen wilde weten (testen, eerlijk gezegd 😉) of ik via
een beeld antwoord kon krijgen op mijn vraag. Ik kan het zelf soms namelijk nog nauwelijks geloven dat het ook daadwerkelijk gebeurt. Ik kon alleen afwachten en me overgeven aan het moment.
Eigenlijk verwachtte ik niks. Niet lang daarna sprong opeens een vogel in een boomstam in het oog. Een boom in onze woonwijk waar ik dagelijks langs loop. Dat zijn die momentjes waarop ik opensta
en nieuwsgierig word. Thuis ben ik het beeld gaan tekenen en onderzoeken. Terwijl ik mezelf hierover vragen stelde, vielen me allerlei dingen op. Er ontstonden woorden als luisteren, sturing,
nieuw leven en stroming. Het luisteren liet zich zien in de vorm van een groot oor, als een soort koptelefoon. Opvallend genoeg kwam die vorm ook al terug in een eerdere tekening, waarover ik
schreef in mijn blog Wanneer een beeld begint te leven.
Onder de vogel zag ik water stromen, wat ik ook inkleurde. Even later moest ik ineens denken aan muziek die me de avond ervoor geraakt had. Ik besloot het nummer op Spotify op te zoeken, Inner
Path van Ahkatuna. Wat zag ik tot mijn verbazing? Bij dit nummer werd een filmpje afgespeeld van een waterval. Dit zijn van die momenten waarop verschillende paden onverwacht samenkomen,
synchroniciteit.
Wat me het meest raakte, was het besef dat ik opnieuw had gedaan waar mijn werk om draait: kijken, tekenen en vragen stellen. Ruimte maken voor wat
zich gaandeweg laat zien. Door te vertragen, net zoals de monnik vertelde in het tv-programma. Misschien was dat wel het antwoord op mijn vraag: dat ik opnieuw ervaarde wat er ontstaat wanneer ik
een beeld onderzoek.
Toen Jörgen afscheid nam kreeg hij van broeder Johannes een kaartje in zijn handen gedrukt met de woorden: 'De weg kent jou. En als je niet meer weg wilt
lopen, dan kom en ben je thuis.' ❤️
Hoe vaak neem jij de tijd om echt te luisteren?