Misschien zoeken we rust wel op de verkeerde plek.
Soms is een klein moment al genoeg om je weer helemaal opgeladen te voelen. Voor mij is dat een wandeling met de honden. Hoe paradoxaal eigenlijk: juist iets heel kleins kan zo'n groot verschil
maken. Ik denk dat we er meesters in zijn om onze onrust ver van huis te zoeken en veel te groot te maken. In de diverse opleidingen die ik gevolgd heb, leerde ik dat het voelen juist in de
subtiliteit zit. Niks groots, maar simpelweg klein. En dat is echt iets wat we niet gewend zijn. We moeten presteren, we willen het goed doen, we
zijn druk met alles wat nog moet, we blijven maar doorgaan en vergeten daardoor hoe het eigenlijk met onszelf gaat... allemaal buiten onszelf.
Ik kan er zelf ook wat van. Maar de natuur of mijn dromen laten me telkens zien waar mijn energie lekt. Dan kom ik weer tot de ontdekking: ik doe het (helaas) zelf. Ik had het niet door. Totdat ik het losliet, omdat ik ergens van baalde en er even helemaal klaar mee was. En toen ik dat deed, voelde ik zo diep dat die druk puur uit mijn eigen gedachten kwam.
Toen ik daarna twee jonge, groene scheutjes op een boomstam zag, voelde dat als een prachtige bevestiging. Diezelfde boodschap kwam die nacht ook terug in mijn droom. Maar niet zo subtiel... deze
droom gaf me geen zacht zetje, maar liet me letterlijk achterover vallen. De boodschap was in ieder geval niet te missen. In de jonge scheuten las ik wat
er was gebeurd: eerst loslaten, dan komt er vanzelf weer nieuw leven. Soms op plekken waar je het niet verwacht. De natuur helpt me telkens weer om die kleine signaaltjes op te
merken. Ze brengen me terug naar de rust die er altijd al is, onder al die drukke gedachten. De natuur doet niet aan haast of presteren, die is er gewoon.
Welk klein signaaltje mag jij vandaag oppikken?