Een vlieg stelt die vragen niet

De vlieg kijkt nieuwsgierig over het randje naar een stengel. Naar groen, naar leven. Het beeld achter de rand van het blad oogt vaag, alsof herinneringen soms ook vaag worden. Alsof we als mens hele verhalen maken van wat we denken te zien of te herinneren. Verhalen die misschien niet eens helemaal meer kloppen, maar wel iets vertellen over wat er vanbinnen leeft.

De vleugels lijken samen bijna één grote vleugel. Geen vleugel om mee te vliegen, maar eerder een beschermend schild. Een vleugel die rust geeft. Alsof de vlieg even mag uitrusten omdat zijn lijf moe is. Niet hoeft te vliegen of ergens naartoe moet, maar gewoon mag kijken naar wat er dichtbij groeit en leeft.
De gele schoentjes doen denken aan klompjes. Licht, vrolijk, maar ook iets waar je voorzichtig mee moet bewegen. Voor wie vroeger klompen droeg of ze nog steeds draagt, dat gevoel herken je misschien wel, dat je voet half uitschiet en je hiel ongelooflijk veel pijn doet. Schoenen staan voor bewegen, lopen, doorgaan. Maar deze vlieg lijkt niet bezig met doorgaan. Hij ligt op zijn buik op het blad, dicht bij de grond. Het voelt veilig en speels tegelijk, nieuwsgierig en aandachtig. Misschien hoeft niet alles direct begrepen te worden. Soms blijf je ergens gewoon naar kijken, totdat een beeld iets zichtbaar maakt wat eerst nog geen woorden had. 

Herken je de vragen in dit gedicht?