In 2021 zag ik opeens een teken in een boomstam, een boom waar ik al jaren langs liep. Ik zag een driehoek, een cirkel en een vierkant, geen idee wat het betekende. Later die week besloot ik zomaar wat te tekenen, ik had dat al zo lang niet gedaan. Ik begon zonder plan, en toen ontstond deze tekening. Een driehoek, een cirkel, een vierkant, en als laatste ontstond er een oog in het midden. Ik schrok, want dat was precies wat ik in die boom had gezien.
De afgelopen jaren tekende ik regelmatig een enkel oog, zonder precies te begrijpen waarom. Soms zie je wel iets, maar komt de betekenis pas later naar voren. Eerst valt me iets op, daarna zie ik
er meer in. Soms blijkt iets wat een foutje lijkt, tijdens het tekenen juist een nieuwe vorm te worden. Nu pas voel ik dat deze tekening weerspiegelt hoe
ik kijk door lagen heen kijk, voorbij wat meteen zichtbaar is. En ik blijf natuurlijk leren en ontdekken. Een tekening wordt dan meer dan alleen een afbeelding. Het wordt een
ontmoeting met iets wat al aanwezig is, maar nog geen vorm heeft gekregen. Soms geeft dat herkenning. Soms laat het je iets zien wat je eerder over het hoofd zag.
Misschien herken je dat ook. Dat iets je opvalt, maar je nog niet weet waarom. Voor mij is kijken een manier geworden om te ontdekken wat zich gaandeweg wil laten zien. Soms teken ik wat ik zie, soms blijft het bij kijken. Iedereen kijkt anders. Dit is mijn manier van kijken.