Het valt niet altijd mee om met z’n zessen in één huis te leven, de boel een beetje netjes te houden en af en toe aan de ander te denken. Gelukkig lachen we heel wat af, want inmiddels heeft iedereen in huis een eigen bijnaam gekregen.
Het begon allemaal toen mijn man riep dat ‘Iemand’ iets niet had gedaan. Al gauw bleek ik die Iemand te zijn, en eerlijk is eerlijk, hij had soms best gelijk. Vanaf dat moment keek iedereen direct naar mij zodra er weer eens iets was gebeurd. Het was het begin van een hilarisch woordenspelletje dat we nog dagelijks spelen.
Bij ons thuis laat Iemand namelijk áltijd zijn rotzooi slingeren. En heeft Iemand het raam nou alweer zo lang open laten staan? Het is steenkoud in huis!
Gelukkig hebben we ook Niemand nog. Niemand heeft de sleutel aan de buitenkant van het slot laten zitten. En Niemand zet ooit zijn eigen vaat in de vaatwasser.
Ze zijn trouwens allemaal lekker makkelijk. Als er een jas van de kapstok valt, laat Ze die gewoon op de grond liggen. En kan Ze haar kamer nu eindelijk eens een keertje opruimen? Iedereen denkt hier soms alleen aan zichzelf, zonder ook maar een seconde aan De Ander te denken.
En dan hebben we nog Wie. Wie gooit er in vredesnaam zijn vuile was náást de wasmand in plaats van erin? Wie heeft dat gedaan?! En Wie spoelt het bad niet even na nadat hij er met een kleimasker in heeft gezeten? Oh, en Wie heeft het deksel weer eens scheef op de pindakaaspot gedraaid?
Jullie doen soms echt heel vervelend en Jullie vinden dat je altijd gelijk hebt.
Maar onderaan de streep is Allemaal schuldig. Allemaal doen we het wel eens, en gelukkig kunnen we er met z'n allen ook heel hard om lachen!