Op deze ogenschijnlijk gewone dinsdagochtend loop ik langs drie jongetjes van een jaar of elf die op het punt staan naar school te vertrekken. Ze springen vol energie op hun fietsen en een van hen zegt enthousiast: "Zo hé, dit is echt een geluksdag!" De rest van het gesprek verstond ik niet meer.

Laat deze dag geen gewone dag zijn maar een geluksdag🍀

De zoon is op visite bij zijn vader in het verzorgingshuis waar ik werk. Ik zie hem regelmatig op bezoek komen en vraag of hij elke week komt. "Ja, dat probeer ik wel," antwoordt hij. Als ze richting de lift lopen, kijkt de vader achterom en zegt: "Ik ben blij dat ik hem nog heb." "En ik ben ook blij met jou," zegt zijn zoon. Hij slaat een arm om de schouder van zijn vader en samen lopen ze naar de lift.

I: Mag ik me even expresseren

    ik bedoel: excuseren

    graag wil ik een expressie

    ik bedoel espresso

B: Zeg doe niet zo lollig

     zegt de Barman

I: Geef me maar een espresso met ei

   voor de vorm

   een ovale vorm om precies te zijn

B: Doe je dit nou expres?

I: Ach ik zoek een vorm voor mijn expressie

    ik moet mijn ei kwijt

B: Hier is je expressie

     ik bedoel je espresso met ei

     dan kan je verder met je espresso

     ik bedoel je expressie

en op nieuwe ideeën broeden

Geniet met volle teugen

maar pas op... 

 de koffie is heet 

Ik zit in de woonkamer met een kopje koffie. De zon schijnt naar binnen en de tuindeur staat open. Ik geniet van de stilte. Ik hoor de klok tikken, iets wat ik altijd iets magisch vind hebben.

Opeens dwalen mijn gedachten af naar onze dochters. Eén woont op zichzelf en de andere twee zijn steeds vaker van huis. Het ene moment is het hier een drukte van jewelste, het andere moment is het stil. Ik besef dat er een tijd komt waarop ze allemaal de deur uit zijn. Opeens voelt dat akelig dichtbij. Ik dacht te genieten van de zon, de koffie en de rust, maar merk dat deze stilte meer betekent.  Mijn gedachten vlogen alle kanten op. Ik kon er niet meer omheen: het lege-nest-syndroom diende zich aan. Ik merk dat ik er de laatste tijd vaker aan denk. Dus vroeg ik me af: hoe ga ik hiermee om?

Voordat ik dit opschreef, zag ik deze wolk in de lucht hangen. Ik moest er een foto van maken, zonder te weten waarom. Thuis zette ik de foto op mijn computerscherm en keek er een poos naar. Ik zag niets bijzonders, maar liet hem toch staan. Inmiddels begrijp ik waarom. De wolk lijkt alleen te hangen, maar wordt gedragen door de andere wolkenlagen. Zo voelen we ons soms ook alleen met onze gedachten, terwijl we meer gedragen worden dan we beseffen. 

Ik liep buiten en wilde mijn mobiel uit mijn broekzak pakken. Ik bedacht me opeens en besloot het niet te doen, omdat ik in het hier en nu wilde zijn en niet in de digitale wereld. Kort daarna zag ik een prachtige slak die anders was dan alle anderen die ik kende, want deze was opvallend geel, terwijl ik ze eigenlijk alleen donkerbruin kende. Als ik op mijn telefoon had gezeten, dan had ik dit mooie exemplaar gemist!

Later die dag werkte ik aan mijn huiswerk over Indiase godinnen. Ik werkte aan een tekening van Mahakali, een hindoeïstische godin die staat voor vernietiging én vernieuwing. Haar wil is wet. Toch wordt ze niet als straffende godin ervaren, maar als vernieuwster, die afbreekt om weer iets nieuws op te bouwen. Ik tekende het vuur en de zon, de ziel, het goddelijke. Toen ik klaar was, ging ik naar beneden. Onderweg kwam ik zes glazen tegen en 'as usual' zette ik ze in elkaar en nam de volgende trap. Totdat ik werd afgeleid door een stem die mij riep vanuit een van de slaapkamers. Plots liet ik de hele boel uit mijn handen vallen en alles kletterde naar beneden. In één glas zat nog koffie (fijn!), dus alle koffie zat door de gang, op de muren, het traphekje met spijlen en de traptreden... het zat overal op, tussen en onder.

Nou, mooi. God straft meteen, dacht ik.

Maar straft God wel? Mensen zoeken graag de oorzaak buiten zichzelf. Zo hoefde ik niet 'de onoplettende' te zijn, maar kon ik de schuld geven aan de allesvernietigende Mahakali die haar invloed op mij uitoefende. Of zit er een kern van waarheid in? Want ik hield me wel met haar energie bezig. Who knows?! Ik maakte alleen het hoogstnodige snel schoon en ging weer verder aan het werk. De laatste glassplinters zou ik de volgende dag wel opzuigen.

De volgende ochtend stond ik voor de keuze: aan mijn huiswerk beginnen, wat echt dringend moest gebeuren, of het huishouden doen, wat ook echt dringend gedaan moest worden. Er kwam die middag iemand langs en die kon het huis zo echt niet aantreffen, vond ik. Dus in die zin had ik geen keus. Met tegenzin pakte ik de stofzuiger. Verstand op nul. Ik wist dat ik later blij zou zijn als alles weer spik en span was.

Ik had op dat moment op twee plekken tegelijk willen zijn: achter mijn bureau én bezig met het huishouden. Dat deed me denken aan de slak. Wilde ik in de digitale wereld zijn of in de echte wereld? En ik dacht aan Mahakali, die me die dag misschien wel beïnvloedde met haar positieve, opbouwende energie.

Leuk hoe dingen soms met elkaar in verbinding lijken te staan. Als je er de tijd voor neemt, ga je die verbanden zien. En zo leerde ik weer wat over mezelf.

Ik maakte de kwark op en zette de lege pot op het aanrecht. Ik had nog geen zin om naar de garage te lopen. Onzin, want eerlijk gezegd was ik er al een aantal keren langs gelopen.

Later verhuisde de lege pot naar de bijkeuken. En nog weer veel later besloot ik hem toch naar de garage te brengen. Eenmaal in de koude garage aangekomen had ik geen zin om nog vijf stappen verder te lopen naar de afvalzak, dus zette ik hem op de bagagedrager van mijn fiets. Klaar voor de volgende en laatste ronde.

Opeens zag ik waarmee ik bezig was en schoot in de lach!

Meestal ben ik juist van de actie en het opruimen (vraag het maar aan mijn kinderen... dan houd ik even mijn oren dicht 😄). Ik voelde me moe. Blijkbaar wilde mijn lichaam dit 'project' in kleine stapjes doen.

Voel je dat alles vandaag in kleine stapjes gaat? Dan is het misschien tijd voor je eigen kwark stappenplan. Luister maar gewoon naar je lichaam.

Ik ben blij dat ik weer terug ben van 'weg' geweest. We hadden bijna allemaal corona in ons gezin en zijn er flink ziek van geweest. Een paar dagen daarvoor had ik een prachtig groot slakkenhuis gevonden. Het lag me aan te staren en steeds dacht ik: wat heb je me te vertellen?

Een slakkenhuis is een mooie spiraalvorm. Tijdens onze ziekte kreeg die vorm ineens een andere betekenis voor mij. Alsof ik eerst naar binnen moest lopen, naar de kern, naar de stilte waarin ik verbleef toen een van onze gezinsleden ernstig ziek was. Zelf had ik ook corona. Het was niet de vraag of ik naar binnen wilde, het gebeurde gewoon. In het donkerste gedeelte kwam ik een van mijn grootste angsten tegen. Tot mijn eigen verbazing bleef ik rustig. Ik gaf me over aan de werkelijkheid van dat moment, want we hadden er maar mee te dealen. Ik vroeg me hardop af in wat voor slechte film we beland waren.

Langzaam werd het leven weer lichter. Alsof de spiraal me weer naar buiten bracht. Sindsdien voel ik dat ik er weer ben.

We mochten ook ervaren hoeveel lieve mensen er om ons heen staan. Mensen die zonder aarzelen wilden helpen. Dat voelde als een warm cadeau.

Ik ben nog moe. Dat merk ik vooral doordat ik regelmatig drinken mors of me stoot. Een hele kop thee ging over mijn bureau en even later liep ik weer te knoeien op de trap. Mijn hoofd en lichaam zijn er blijkbaar nog niet helemaal.

Het slakkenhuis ligt me nog steeds aan te staren. Alleen hoef ik niet meer te vragen wat het me te vertellen heeft. Dat antwoord heb ik inmiddels gekregen.