Ik liep langs een lange rij wilgen en mijn aandacht werd naar iets dikkers tussen de bijna kale takken getrokken. Ik stopte en keek nog eens goed. Daar zat een prachtig roodborstje. Ik pakte snel mijn camera. Ik deed dat eigenlijk tegen beter weten in, want meestal is een vogel allang gevlogen tegen de tijd dat ik een foto wil maken. Maar verrassend genoeg gebeurde dat nu niet. Hij bleef rustig zitten, zelfs toen ik dichterbij kwam. Nog nooit kon ik zo dichtbij een vogel komen, ongelooflijk! Na een paar foto's hield hij het voor gezien en vloog weg. Terwijl ik verder liep, speurde ik de andere bomen af. Ik wilde die ervaring nog een keer beleven, het liefst met een nóg betere foto. Met twee hondenriemen in mijn handen is dat trouwens ook niet zo handig. Een poosje bleef ik zoeken, tot opeens tot me doordrong waar ik mee bezig was. De kans is bijna nul dat ik precies zo'n moment opnieuw zou meemaken. En waarvoor zou ik het nog beter willen vastleggen? Is het niet goed genoeg? Ons denken wil al snel meer, beter en mooier. Voor je het weet, neemt het de verwondering weer van je over. Voor je het weet voelt 'goed genoeg' niet meer als genoeg. Toen ik dat eenmaal zag, kon ik het zoeken loslaten. Ik keek opnieuw naar mijn foto en besefte dat hij eigenlijk precies goed was.

Deze ontdekking was minstens zo bijzonder als de ontmoeting met het roodborstje zelf. Daarna liep ik rustig verder, zonder verwachtingen, genietend van wat er was in plaats van van wat ik wilde dat er zou zijn.

De boodschap van het roodborstje was voor mij helder. Ik hoefde niet op zoek naar een betere foto. De mooiste ontdekking was niet de vogel zelf, maar het moment waarop ik merkte dat 'goed genoeg' eigenlijk al genoeg was.

Ik wil graag iets onder je aandacht brengen. Iets dat we voortdurend gebruiken, maar waar we ons vaak niet eens bewust van zijn: aandacht.

De laagstaande zon scheen door onze ramen en ik schrok me wild. Wat waren ze vies! Op elk meubelstuk zag ik ineens plekken die aandacht, of beter gezegd een poetsbeurt, nodig hadden. Herken je dat? Ik vond het allesbehalve leuk, want sta ik me daar wekelijks zo voor uit te sloven? Toch was ik de zon ook dankbaar. Ze liet me zien wat ik eerder over het hoofd had gezien en dat zette me aan het denken.

Soms merk ik dat iemand me irriteert. Dan vraag ik me af: waar komt dat eigenlijk vandaan? Gaat het echt over de ander, of zegt het ook iets over mij? Alleen die vraag al zorgt ervoor dat ik er anders naar ga kijken. Misschien kijk ik op dat moment wel door een gekleurde bril en zie ik de ander niet zoals hij werkelijk is.

Ook ons lichaam vraagt om aandacht. Vaak probeert het eerst zelf de balans te herstellen voordat klachten merkbaar worden en wij het aandacht geven. Wil je iets creëren, dan vraagt dat aandacht. Je kunt aandacht geven, aandacht vragen, je aandacht ergens op richten of juist ergens vanaf halen. Mensen, dieren en gebeurtenissen trekken onze aandacht en zonder dat we het doorhebben, bepaalt die aandacht voor een groot deel hoe wij de wereld ervaren.

Terwijl ik dit verhaal schreef, gebeurde er van alles om me heen. De honden renden door de woonkamer, een gezinslid wilde me iets vragen en mijn gedachten gingen er voortdurend vandoor. Mijn aandacht werd steeds weer ergens anders naartoe getrokken. Zo werkt het blijkbaar.

Ik ben oprecht dankbaar dat de zon mij zoveel moois liet zien. Niet alleen omdat mijn ramen nodig gelapt moesten worden, maar vooral omdat ik me weer even bewust werd van hoe belangrijk aandacht eigenlijk is. Alles wat je aandacht geeft, groeit. 

Bedankt voor het lezen, bedankt voor je aandacht😉 .

Ik hoor het op de televisie de afgelopen tijd dagelijks voorbij komen. Ging het eerst over de trendy huis- en jonggingpakken, gisteren over de oversized puffed jackets en een soort dekbed die je om je heen slaat, vandaag ging het over 'de nieuwe brei trend', de gebreide (extra) grote truien, aldus Nikkie Plessen RTL Boulevard: "Men heeft zin in dingen die lekker zitten, hoe groter, zachter en wijder hoe beter. De foute kersttrui het maakt allemaal geen zak uit, dat hele gezellige daar heeft iedereen nú zin in. En ach niemand ziet je toch omdat we vanwege corona thuis zitten." Eh..... mis ik wat?? Als we dit allemaal zó lekker vinden zitten wat doen we onszelf dan aan buiten de coronatijd? Oja "en de (regen)jassen moeten ook nog een beetje functioneel zijn." 😏 Ik volg het niet helemaal geloof ik. 

Een kettingreactie veroorzaakt door één jongeman die niet goed op zat te letten en in ieder geval niet de juiste keuze maakte. Zijn vrachtwagen kwam vast te zitten in een bocht tussen de verkeersborden en lantaarnpalen. De chauffeur had op een bepaalde tijd op een bepaalde plek moeten zijn en daar zaten ze nu vast op hem te wachten. Ondertussen liep het verkeer eromheen vast en daar stonden we dan... stil.

Ik prijsde me gelukkig dat ik kon zien wat er gaande was, want stel je voor dat ik aan de overkant om de hoek had gestaan. Dan was ik misschien gaan fantaseren wat voor ernstig ongeluk er gebeurd was. Nu wist ik tenminste waarom we stilstonden. En terwijl ik daar stond te wachten, ging mijn fantasie met me aan de haal.

De verkeersregelaars die lekker hun boterhammetjes zaten te eten moesten hun maaltijd laten staan om de chauffeur te helpen. Dat ging ze niet makkelijk af, want de vrachtwagen stond aardig klem. De vrouw in de auto voor me had een afspraak bij de tandarts en zat zenuwachtig op haar stuur te tikken van ongeduld. Ze pakte haar telefoon. Waarschijnlijk om te laten weten dat ze later zou komen.

Ik zag het al helemaal voor me. Misschien zat de tandarts inmiddels met zijn handen in het haar omdat zijn planning in de war liep. Misschien moest een volgende patiënt daardoor weer langer wachten. Intussen stond de verkeersregelaar flink aan een van de verkeersborden te trekken om de vrachtwagen nét wat meer ruimte te geven.

Uiteindelijk lukte het de vrachtwagenchauffeur zijn wagen tussen de palen door de bocht te rijden en kwam de verkeersopstopping weer langzaam op gang. Iedereen was opgelucht, want iedereen was die ochtend met een ander plan van huis vertrokken. Een plan waarin geen vrachtwagen dwars op de weg stond.

Ik had gelukkig geen strak schema die ochtend en vermaakte me prima in de auto. Af en toe keek ik uit mijn raampje hoe het ervoor stond en ondertussen dwaalden mijn gedachten steeds verder af. Grappig eigenlijk hoe één gebeurtenis een hele kettingreactie kan veroorzaken. Eén verkeerde inschatting en tientallen mensen moeten hun plannen aanpassen.

Voor ik het wist was de weg weer vrij en konden we allemaal onze eigen weg vervolgen. Alsof er niets gebeurd was😉.

Probeer maar eens één dag niet met Corona mee bezig te zijn. En ben jij er niet mee bezig dan is het wel iemand in je omgeving. Ik ging even boodschappen doen en voordat ik vertrok deed ik zoals altijd lippenstift op. Waarom? Bedacht ik me opeens, ik zet straks een mondkapje op.

Bij de supermarkt wil ik op mijn telefoon kijken en de gezichtsherkenning herkent mij voor de zoveelste keer niet. Oja..... mondkapje...

Ik hoor een verkoper grappen/vertellen tegen zijn collega dat hij tegen een klant zei dat zijn mond van verbazing openviel, maar ja dat zag die klant toch niet... 

Stond ik voor de toonbank en zag ik een reclame van Finitar (zie foto) op de toonbank staan. Aangezien mijn gedachten minstens zo snel gaan als het licht bedacht ik me zonder dat ik er erg in had: hé is de Coronathuistest al te koop? Ik voelde er zelfs een vleugje blijdschap bij. Totdat ik beter keek en echt zag wat de reclame voorstelde, namelijk het 'wonderfilter' dat roken minder schadelijk maakt (laat me niet lachen). Kijken maar niet zien, ik kan er soms wat van.

 Ik schiet in de lach als ik een vrouw alleen in haar auto zie rijden met een mondkapje op. Moet zij zich tegen zichzelf beschermen? (Of is het eigenlijk om te huilen?)

Ik vind het ook wel lekker 'een soort van anoniem' om zo door de winkels te struinen. En prettig dat het rustiger is hier en daar.

Corona is de Latijnse naam voor jongens en meisjes en de betekenis is kroon.  

En als je nog niet genoeg van Corona kunt krijgen, dan kun je op de website van het Coronawoordenboek kijken.

Ik kwam een wilgenblad tegen met gallen van de blaasgalbladwesp (de naam is langer dan het wespje zelf, max. 5 mm). Dat zijn die bolletjes op het wilgenblad en daarin zitten de larven. Niet alle bladwespen maken deze gallen, de bladwespenfamilie is groot en complex met subfamilies. Deze gallen (vergroeiingen, de 'kraamkamer') dienen als bescherming en zijn een voedselvoorraad voor de larven. De larve ziet eruit als een lichtgroen rupsje met een donkere kop. In het late voorjaar gaan de vrouwtjes op zoek naar een geschikt wilgenblad om met hun legboor eitjes te leggen. Een legboor is een buisvormig orgaan aan het achterlijf waarmee zij een gaatje boren om daarin hun eitjes te leggen. Als de larven uit de eitjes komen, eten ze het zachte bladmateriaal op en daardoor maakt het blad de boonvormige gal.

Het leek me een leuk idee deze larven te gaan volgen, dus als ik weer langs deze boom liep, keek ik even of ik een verandering aan de gallen zag. Misschien zou dat wel maanden duren voordat ik iets zou opmerken, maar dat zou ik dan ook gaan ontdekken. Totdat ik op een dag ging kijken en ik tot mijn verbazing zag dat de boom gesnoeid was! Ik heb inmiddels alweer nieuwe gallen ontdekt op andere wilgenbomen en hopelijk onthou ik de plek van de bladeren, want er staan maar liefst zo'n 100 bomen. Oepsie😏.

Dezelfde dag zag ik een langpootmug tussen het gras in een spleet in de grond zijn eitjes leggen. Als je me nu zou vragen zoek een langpootmug in het graslandschap dan zou ik hem never nooit vinden zo onopvallend is zo'n beestje tussen het gras! 

Langpootmuggen zijn insecten en worden soms verward met hooiwagens. Hooiwagens zijn spinachtigen die een dikker boller lijfje hebben, maar het is geen spin (volg je het nog?). De emelten (larven) van de langpootmug leven van bladgroenhoudend plantenweefsel en ook van dood organisch materiaal in de bodem (ze eten geen plantenwortels). De volwassen langpootmug eet niet of een klein beetje nectar, ze leven slechts enkele dagen en alleen om te paren. De langpootmug  behoort tot de orde van de vliegen en muggen en tot de onderorde van de familie van de muggen. Onderorde wil zeggen een rang lager dan een orde. Je hebt onderorde - orde - superorde en klasse in de indelingsleer van de biologie (een vorm van classificatie dus). Soorten organismen worden geordend op grond van hun evolutionaire verwantschap. Ik vond het een bijzondere ervaring om deze prille levens op dezelfde dag te ontdekken!

Ik liep aan het eind van de dag zo trots als een pauw te zijn en te bedenken wat ik toch veel geduld bij bepaalde situaties met mensen kan opbrengen. Op hetzelfde moment zie ik een beeld voor me van een moment waarop ik achter de computer zat en die naar mijn zin niet snel genoeg uit zijn slaapstand reageerde. Ik zat mega geïrriteerd als een gek op het toetsenbord te rammen en met de muis heen en weer te schuiven, waarop mijn dochter reageerde: 'Mam, wat ben jij aan het dóen? Doe gewoon!' (dan doe je al gek genoeg). Ik kwam niet meer bij van het lachen toen ik dit alles liep te bedenken. Wonderlijk, zoveel geduld als je de ene keer kan opbrengen, zo weinig weer een andere keer.

Soms oordeel je over een ander waarom die zich zo druk maakt, omdat jij je daar totaal niet druk over maakt. Andersom gebeurt het natuurlijk ook, dan schiet jij in de stress en begrijpt de ander niet waar jij je druk over maakt. Aan alles zitten twee kanten.

Speciaal naar de supermarkt rijden om bacon te halen voor je puberdochter. Thuiskomen en je pan met bakboter op de inductiekookplaat zetten, om er vervolgens achter te komen dat de eieren op zijn. 

En dan ook nog een moeder hebben die er de slappe lach van krijgt en dit ook nog publiceert. 😄

En mocht je denken: wat een raar tijdstip? Tja... dat is puber-eettijd, dat kan de hele dag door!

Gelukkig lijkt ze op haar moeder en kan ze er zelf ook wel om lachen... best wel. 

Ik heb een nieuwe pagina 'Boodschap uit de natuur' toegevoegd. Ik word me steeds meer bewust dat ik dingen 'zie', 'hoor' en voel, bijvoorbeeld kleine diertjes en plantjes die net als in een 3D-film opeens uit de natuur 'naar me toe komen' en ik ze uitvergroot zie. Wat er gebeurt is dat iets mijn aandacht trekt, ik fotografeer het en er ontstaat opeens een verhaal of gedichtje. Soms direct, soms pas uren of dagen later. 

Ik las ooit dat kleuren kunnen resoneren met hoe je je op dat moment voelt. Sindsdien kijk ik anders naar de natuur. Waarom trekt juist die ene bloem mijn aandacht en niet de bloemen ernaast? Kennelijk raakt er op dat moment iets in mij. Dat vind ik fascinerend. Door af en toe stil te staan en echt te kijken, ontdek ik steeds opnieuw hoeveel verwondering er in de natuur te vinden is.

Ik zag 'onze' leuke tuinslak weer schuifelen, ongeveer op dezelfde plek als vorige keer. Toen kwam onze hond aanlopen. Hij eet bijna alles, dus ik was benieuwd wat hij met deze slak zou doen. Hij liep ernaartoe, rook even en dacht blijkbaar: wegwezen, niks voor mij. Gelukkig maar, want slakken (en ook kikkers) kunnen gevaarlijke parasieten bij zich dragen, zoals de Franse hartworm, en ook hun slijm kan besmettelijk zijn. Zie je je hond er ooit wél eentje opeten: geen paniek, maar bel voor de zekerheid je dierenarts.

Het bracht me terug bij de vorige keer dat ik de slak zo aandachtig bestudeerde. Hij zat toen op onze gieter en wat mij vooral opviel, was het kleine bergje ontlasting dat hij met zich meedroeg. Ik vroeg me af wat daar allemaal in zat. Ik zag iets groens, wat witte stukjes en zand leek het wel. Daarom maak ik graag foto's, door ze uit te vergroten zie ik vaak meer details.

Ik dacht leuk voor op Facebook. Maar toen ik het aan een van mijn dochters vertelde, werd ze onpasselijk. Ze vond het zó vies dat ze mijn verhaal niet eens wilde horen. Daar had ik eigenlijk helemaal niet bij stilgestaan. Dus... die foto zal ik je besparen!