Aan de keukentafel hadden we het erover of je je voor eeuwig zou willen laten invriezen. Mijn man vertelde dat hij daar pas geleden een artikel over had gelezen. Daarin stond dat de meeste mensen, als je het ze vraagt, niet voor het eeuwige leven kiezen. Maar opvallend genoeg zouden veel mensen op hun sterfbed toch liever nog langer willen leven. Dat zette me aan het denken. Ik zei: "Misschien gaat het niet zozeer over eeuwig willen leven, maar over niet durven sterven."

Hoe fijn zou het zijn als je, wanneer dat moment ooit komt, kunt accepteren dat het goed is geweest. Dat je niemand iets meer hoeft te vergeven en geen spijt hebt van de dingen die je níet gedaan hebt. Wat zou dat een rust geven. En juist daar heb je nu nog invloed op.

Tijdens mijn herstel na borstkanker heb ik voor mezelf de keuze gemaakt tevreden te willen sterven, mocht ik het einde bewust ervaren. Jaren later besefte ik pas echt wat een bijzonder cadeau dat aan mezelf is geweest. Dat besluit zette iets in beweging. Ik ging op onderzoek uit naar wat mij werkelijk gelukkig maakt, wat bij mij past en waar ik voldoening uit haal. Daarom deel ik dit graag met je.

Ik hoor mensen vaak zeggen dat ze vechten tegen hun ziekte. Waarom zou je vechten tegen jezelf? Zelf merkte ik dat het woord 'vechten' mij juist spanning gaf. We hebben niet altijd invloed op wat ons overkomt, maar vaak wel op hoe we ermee omgaan. Dat betekent niet dat accepteren makkelijk is. Sindsdien vraag ik me af of ik leef op een manier waar ik later met een goed gevoel op terug kan kijken. Dan stel ik mezelf de vraag: wil ik het veranderen of niet? 

Deze vlieg kwam ook op mijn pad; het lag dood op de vensterbank. Het lag daar vredig dood en krijgt hier een mooi plekje.

Ik loop in mijn eentje op straat en kijk om me heen, komt er niemand aanlopen of fietsen? Nee mooi, de kust is veilig. Oké dan ga ik eens een keer AUMEN (wanneer je AUM, OHM of OM chant  maak je connectie met de vibratie van alles om je heen. Je maakt een zoemend geluid wat een meditatief effect op je heeft en je helpt om te ontspannen. En het helpt je focussen en je bewustzijn van interne spanningen af te brengen, hierdoor creëer je balans in je lichaam, geest en ziel.) Dan begin ik  'AAAAAAAA UUUUUU MMMMM' en dat herhaal ik nog een paar keer om te zien wat voor effect het op me heeft. Maar met mijn gedachten ben ik niet helemaal bij mijn AUM maar bij mijn schaamte om niet betrapt te worden. En als ik denk dat echt niemand het ziet... kijkt de hond achterom met zijn kop een tikkeltje scheef en zijn oor gespitst en denkt vast 'Wat ben jij in godsnaam aan het doen?'  

Misschien heb je er ook weleens van gehoord maar weet je de betekenis niet precies. Meer informatie vind je o.a. op de site van Happywithyoga.com

Kijk hem lekker hangen! Het valt me op dat sommige (aard)hommels rustig zijn, want ik ben er al meerdere stilzittend op een bloem, de stoep en in dit geval hangend aan een tak in onze tuin tegengekomen. Dus een ideaal fotomomentje!..... de hommel is inmiddels gevlogen.

Denk je dat je diep de natuur in moet om zulke foto's te kunnen maken? Nee hoor, ze zijn gewoon in je achtertuin of buurt te vinden. Ik heb deze foto gewoon met mijn mobieltje genomen.

Ken je de drophoning /keelgelei al? Verzachtend bij keelpijn en gewoon lekker om van te snoepen. Ingrediënten: honing, drop, kaneel, kurkuma, anijs, munt, eucalyptus en harsoliën. Ik kocht het bij Honingonline, dit is een leuke (lekkere) website die ik je kan aanbevelen.

Dit vond ik een heel mooi stuk en duidelijk verwoord over onvoorwaardelijke liefde:

Liefde is als een stromende rivier. Het water is er als je er in zwemt en je geniet van elke minuut. Maar als je eruit stapt dan blijft het water gewoon stromen. Jij bent niet nodig voor de rivier. Het is er ook zonder jou. Liefde is per definitie onvoorwaardelijk. Zoals een cirkel altijd rond is en een boom altijd van hout. Haal de onvoorwaardelijkheid weg en je haalt de liefde weg. Wat overblijft is een ruil (voor wat hoort wat). Je hebt geleerd om in die ruil te geloven. Als je vroeger stil zat kreeg je liefde, als je zoet was kreeg je liefde. Je leerde: als ik het goed doe in de ogen van een ander dan krijg ik liefde terug, en dat de voorwaarden een risico zijn. Je bent gaan geloven dat je liefde moet verdienen. Daarom ben je nooit af, het moet altijd beter, perfecter, mooier, groter, zodat er maar van je gehouden wordt. Kan je je voorstellen dat dat (onbewust) stress geeft? Maar wat nou als die liefde nooit van buiten kán komen? Omdat de enige liefde die telt de liefde voor jezelf is. Pas als het niet nodig is dat de ander van je houdt dan ben je echt vrij, vrij om vervolgens eindeloos van van elkaar te houden. (David, radio 1)

Zo vrij als een aalscholver.

Vanochtend viel mijn oog op twee slakken in onze achtertuin, in een hoekje waar ik rotzooi dump. Ze zaten op een plastic stang en ik vroeg me af waarom ze nou juist daarop zitten en niet op een plant, dat lijkt mij toch lekkerder en zeker gezonder. Waarschijnlijk zijn ze nieuwsgierig, zit er aan plastic een lekker luchtje of het is lekker zacht. Zouden ze zo giftige stoffen binnenkrijgen?,  vraag ik me af.

Slakken integreren me. Je kan ze leuk vinden of juist niet, omdat ze natuurlijk ook je plantjes kaal kunnen eten. Vooral Petunia's zijn hun favoriet. Je kan hiervoor slakkengif kopen maar het is natuurlijk milieuvriendelijker als je andere plantjes koopt, want er zijn genoeg tuinplanten waar ze minder interesse in hebben. 

We vinden slakken vooral gewoon, omdat we ze veel zien. Ik vind het leuk om juist naar die gewone dingen te kijken en me daar dan nog steeds over te verwonderen. Want zeg nou zelf sta jij weleens stil bij een 'gewone' brandnetel? Die overigens nu zo mooi in bloei staan! Als het regent komen de slakken in grote getale uit de struiken kruipen en dan ligt de stoep op sommige plekken vol slakken. Ik ben altijd bang ze per ongeluk plat te trappen, dat zou ik zo zielig vinden. Het gaat me dan ook altijd aan het hart als ik veel slakken over het fietspad zie kruipen, dan denk ik: 'steek nou snel over voordat jullie plat gereden worden'. Opeens bedacht ik me dat ik pas geleden ook al met slakken bezig was geweest.

Ik had een slakkenketting gemaakt (en verkocht).

Ik liep met mijn dochter de hond uit te laten en toen vertelde ik haar over de Spookboom, een boom die mij doet denken aan een griezelfilm als ik er langs loop. Er zat ooit een kauw in die ik eruit zag vliegen. Ik kon niet in dat gat kijken omdat de boom boven het water hangt. Ik vermoedde dat ze er weleens een nest konden hebben. Het is op een plek langs weilanden waar ze veel zitten. Omdat we vanaf de bolle zijde van de boom aan kwamen lopen zei mijn dochter 'nou, ik vind er niks spannends aan'. Totdat we het hoekje van de boom om waren en we door één glinsterend oog vanuit het pikdonker aan werden gekeken. Yes hij was thuis! Eindelijk zat hij daar zoals ik hem graag eens wilde zien en fotograferen.

Klik op onderstaande foto's om ze te vergroten.

Als je deze foto ziet (vanochtend genomen) krijg je toch lentekriebels? Ook mijn neus voelt soms lentekriebels. Hatsjie, nee nee het is geen corona. Er zijn ook nog mensen die gewoon af en toe even moeten niezen. Maar pas op... een kuchje of een niesje en je wordt door je omgeving direct met de coronablik aangekeken. Of het leidt soms zelfs tot een kleine discussie met mijn dochter, die zich onveilig voelt. Heel af en toe knijp ik mijn neus dicht en hou ik mijn nies in... of probeer ik soms buiten ongezien mijn zakdoek te pakken bij een loopneus die ik elk jaar krijg door de frisse buitenlucht. Het zijn van die gewone dingen die ineens een andere lading hebben gekregen.

In het begin van de coronacrisis, toen ik buiten liep, dacht ik: 'Hé, wat doen al die mensen opeens buiten die ik anders nooit zie?' Het leek bijna op een territoriumgevoel. Het sloeg natuurlijk helemaal nergens op, maar ik had het wel.

Of als ik televisie kijk en ik zie mensen geen afstand van elkaar houden, dan gaan mijn alarmbellen rinkelen. Alarmbellen waarvan ik het bestaan niet wist en die er dus ineens ook blijken te zijn. Dan mijmer ik: 'Oh, hoe is dat ook alweer om zo gewoon naast elkaar, aan elkaar en met elkaar te leven?' Alsof het héél lang geleden is, terwijl dat helemaal niet zo is.

Op mijn werk in het verzorgingshuis kreeg het personeel verschillende keren bloemen van kwekers hier in de buurt. Super attent. Grote bakken werden neergezet en je mocht ze zelf uitkiezen. De tweede keer, toen ik met mijn bloemen thuis kwam en ze in een vaas wilde zetten, kreeg ik er een naar gevoel bij. Er hing nu 'een luchtje' aan deze bloemen, de gedachte aan de oudere mensen die niet meer naar buiten mochten bijvoorbeeld. Ik zei tegen mijn man: 'Als ik nog eens bloemen aangeboden krijg, dan neem ik ze niet meer aan.' Opeens zijn gerbera's voor mij bloemen met een coronaherinnering. Nooit gedacht dat bloemen zo'n gevoel konden oproepen.

Ook het heerlijke fietsgevoel is veranderd. Ik krijg soms de kriebels van mensen die te dicht langs me fietsen of lopen. Op energetisch gebied voelt het voor mij als twee magneten die elkaar afstoten, zo bedacht ik me.

In de tijd dat er wc-papier gehamsterd werd, kreeg ik ook een ander gevoel bij mijn billen afvegen. Ik had last van het 'o-jee-ik-moet-zuinig-aan-doen-anders-hebben-we-straks-geen-wc-papier-meer'-gevoel. Het sloop er gewoon in! Ik merkte dit op toen ik een keer ergens anders naar de wc ging en mijn 'ik-kan-weer-ruimhartig-wc-papier-gebruiken'-gevoel ineens opdook. Nooit gedacht dat ik zulke gevoelens ook had! Ik vond het fascinerend hoeveel van dit soort dingen ongemerkt in je hoofd kunnen sluipen.

Zo, ik moest even mijn ei kwijt. Wat merk jij zoal op?

Veel dingen vinden we vanzelfsprekend

totdat we iets niet meer hebben of kunnen

dán worden we ons daarvan bewust

Verwonderen is zonder oordeel naar de wereld kijken

dat brengt de magie terug in het alledaagse

Waarover verwonder jij je?