Boodschap uit de Natuur
Ontdekkingen
🍃 De natuur als spiegel. Veel van mijn verhalen beginnen met een waarneming in de natuur. Tijdens een wandeling trekt opeens iets mijn aandacht, alsof de wereld even inzoomt op precies dat detail. Tekens zijn er altijd en overal, in de meest uiteenlopende vormen. Toch is het steeds dat ene dat me raakt, terwijl de rest aan mij voorbijgaat. Voor mij is dat een Boodschap uit de Natuur, een klein stukje van iets dat ook in mij leeft.
Als ik creatief bezig ben
voel ik me intens blij
bruisende energie komt dan vrij
Anderen kopiëren doe ik liever niet
dus bijna alles wat je hier leest en ziet
komt van mij
❤ Keep life simple
De kracht van eenvoud
🩷 De boodschap van de kerstboom in het gras
Soms zijn een paar lijnen al genoeg.
Iets heel eenvoudigs kan me diep raken. Een paar lijnen waren genoeg om in het gras een kerstboom te laten ontstaan. Meer had het niet nodig. Ik wens je fijne kerstdagen!
Kleding aan, kleding uit
🩷 De boodschap van de lucht
Niet alles laat zich voorspellen.
Korte tijd daarna besluit ik de hond uit te laten. Op het moment dat ik de voordeur uitstap, is het weer omgeslagen. De blauwe lucht is veranderd in grijze wolken en de wind is harder gaan waaien. De hond zet ik op ‘hold’ en ik spurt naar boven om iets warmers aan te trekken, een broek en vest.
Volgende ‘obstakel’: wel of geen regenjas mee? Na wat getreuzel, wel-niet-wel-niet, en nog even aan de andere kant van het huis naar de lucht te hebben gekeken, besluit ik mijn regenjas mee te nemen en knoop hem om mijn middel. Krap twintig minuten later verdwijnen de wolken, is de hemel blauw, schijnt de zon en is het warm. Waarom nam ik ook alweer een regenjas mee? En waarom kom ik alleen mensen tegen in een korte broek zonder jas?
Afijn, thuis weer een verkleedpartij en ik doe mijn jurk weer aan. Voor de zoveelste keer neem ik me voor om me niet op te laten jutten door het weer of Buienradar, die soms pieken regen laat zien die net zo snel verdwijnen als ze opkomen. Beter gezegd, door mijn angst om overvallen te worden door een regenbui als ik geen jas bij me heb.
Het grappige is, nu ik er zo over nadenk, dat mijn man helemaal geen last heeft van dit soort dingen. Ik zie hem nooit een paar keer op een dag omkleden. Ik kan mij erover verbazen wat mij zoal bezighoudt.
Verjaagd uit het vertrouwde nest
🩷 De boodschap van de kauw
Niet elke vooruitgang voelt voor iedereen als vooruitgang.
Kauwen staan erom bekend dat ze zich aan een vaste nestplaats binden en jaar na jaar naar dezelfde plek terugkeren om te broeden, vaak in kolonies. Ze kiezen graag plaatsen zoals schoorstenen, bomen, kliffen of gebouwen en kunnen heel trouw zijn aan die locatie.
Een vooruitgang voor de huizen en bewoners uiteraard. Maar een onverwacht afscheid voor de kauwen, en voor mensen zoals ik die ervan genoten. Hoe een kleine renovatie zo'n grote impact kan hebben op de natuurbeleving.
Kunst van laksheid
🩷 De boodschap van de omgevallen prullenbak
Zelfs in iets wat niet zo bedoeld is, kun je schoonheid of betekenis ontdekken.
In gedachten hoor ik mensen zeggen: 'Die jeugd van tegenwoordig.' Maar wat te denken van ook de volwassenen die meedoen, omdat ze te beroerd zijn een paar meter door te lopen naar de dichtstbijzijnde prullenbak om daar hun afval weg te gooien? Als er geen prullenbak in de buurt te bekennen was, zou ik het nog begrijpen (al is dat natuurlijk ook geen goed excuus). Maar er staan er vier vlakbij... vier!
Is het om te huilen of toch ook een beetje om te lachen? Ik zie hier ook wel de humor van in. Het is in mijn ogen eigenlijk ook een kunstwerk. Het rare is, als een kunstenaar dit bewust zo had gemaakt, misschien wel om mensen bewust te maken van het milieu, dan zou het waarschijnlijk als kunst worden beschouwd.
Vlek op het tapijt
🩷 De boodschap van de zon
Niet alles is wat het op het eerste gezicht lijkt.
Mijn god, wat een grote witte vlek op ons tapijt in de gang! Hoe komt dat nou? Ik bedenk me waarmee ik zoal door de gang gelopen heb. Is het verf? Nee, dat kan niet. Crème? Nee, het lijkt dikker... Ik voel en ruik eraan, maar ik ruik niks. En voordat ik er erg in heb, zoekt mijn denken naar de schuldige. Gelukkig werk ik niet bij de politie, want dan hadden er al heel wat onschuldige mensen opgepakt en vastgezeten.
Ik pak een doekje om het schoon te boenen. Ojee, ik krijg het er niet af! Verdorie, en nog wel midden in de gang! En terwijl ik poetste, verdween de vlek als sneeuw voor de zon. Aha... de zon!! Ik heb de dader gevonden! Ik vond het al zo gek. Ik was even verblind door de zon😆.
Koffie met een bijgerecht
🩷 De boodschap van het wachten
Je weet nooit wat je voorgeschoteld krijgt als je even de tijd neemt.
Omdat ik goed ben in iets anders lezen dan dat er daadwerkelijk staat, kwam ik vanochtend een uur te vroeg op mijn afspraak aan. Dus beloonde ik mijn geduld met een kop koffie en een croissantje.
Aan het tafeltje naast mij kwamen twee dames zitten. De jongste vergezelde de oudere en kletste aan één stuk door. De jongste roddelde en oordeelde wat af over een kennis, hoorde ik, want af en toe ving ik ongewild iets van hun gesprek op. De oudere dame zei er weinig op terug, waarop de jongste antwoordde: 'Welnee, ik zit hier voor jou, ik heb speciaal voor jou tijd vrijgemaakt!' Hmmm... ojajoh?? dacht ik. Daarna ging ze nog twee koffie halen. Zíj had het in ieder geval naar haar zin.
Bij de koffie met croissant kreeg ik er onbedoeld een oefening Mens erger je niet bij. Dat paste mooi bij mijn eigen thema: geduld. Ik kwam voor een afspraak, maar ging eerst een uur zitten kijken, luisteren en glimlachen om wat er om me heen gebeurde. Misschien is dat wel de magie van het leven. Je weet nooit wat je voorgeschoteld krijgt als je ergens gaat zitten.
Verstopt maar niet weg
🩷 De boodschap van de tor
Niet alles wat je niet meer ziet, is verdwenen.
Ik zat op de wc toen ik een torretje zag lopen. In eerste instantie wilde ik hem doodmaken, omdat ik geen tor in huis wil hebben. Maar een diertje van het leven beroven vond ik ook niet kunnen. Wat geeft mij het recht hem van zijn leven te beroven?
Ik legde een stukje wc-papier voor zijn snuffert en was benieuwd of hij erop zou klimmen. Niet lang daarna zat hij er al onder, althans dat dacht ik. Maar nee, hij was tussen de velletjes in gekropen. Daar was immers ruimte genoeg, ook al kon ik die met het blote oog niet zien.
Onverstoord bleef hij zitten, dus kon ik hem rustig buiten zetten, waar hij direct de benen nam om vervolgens tussen de spleten van de stoeptegels te verdwijnen. Grappig eigenlijk. Hij was niet verdwenen, ik zag hem alleen niet meer.
Helder zien
🩷 De boodschap van de mist
Soms valt je oog ineens op iets wat er al die tijd al was.
Vandaag begon de dag mistig. Het pad verdween in de mist. Dichtbij kon ik alles nog goed zien, maar verderop loste het op in het grijs. Ik loop hier minstens twee keer per dag, maar vanochtend zag ik wat anders. Het kronkelde voor me uit en juist doordat de mist het einde verborg, kreeg het iets magisch. Ik maakte een foto van onze hond aan het begin van het pad.
Later die ochtend trok ik voor de tweede keer achter elkaar dezelfde kaart uit mijn nieuwe tarotdeck. Ik weet nog nauwelijks iets van tarot, maar het was niet de betekenis van de kaart die mijn aandacht trok. Op de afbeelding stonden apen aan het begin van een lang kronkelend pad. Vrijwel hetzelfde beeld als de foto die ik die ochtend had gemaakt. Dat vond ik bijzonder.
Plagende gedachten
Gedachten spoken ongevraagd door je hoofd. Ze komen niet netjes vragen of je behoefte hebt aan hun aanwezigheid. Ze kunnen verstorend zijn en binnenkomen op momenten dat je er niet op zit te wachten. Irritant dus.
Ik dacht rustig alleen buiten te wandelen, maar dat bleek niet het geval. Voor ik het wist was ik alweer in gesprek met een stem. Ik zag mensen naar hun werk gaan. Keurig gekleed. Een dame liep langs me in een sjieke witgebloemde jurk op prachtige schoenen met hoge hakken. En ik zag mezelf in een eenvoudige jurk lopen op sandalen. Geen mooie sandalen, maar sandalen die lekker zitten en waarop ik stevig op mijn voeten sta als ik de honden in toom moet houden. Haar haar zat prachtig, met mijn kapsel had ik die ochtend lopen stoeien. Zij ging vast naar haar collega's en zou gezellig onder de mensen zijn. Ik liep alleen een blokje om. Iedereen die ik voorbij zag rijden op de fiets, in de auto of op de scooter leek ergens naartoe te gaan. En ik? Ik ging nergens naartoe.
Opeens kwam het woord 'afscheid nemen' bij me op. Dat gevoel van mensen die vertrekken terwijl jij achterblijft. Toen viel het kwartje. Blijkbaar was dát de ondertoon van mijn gedachten. Onzin natuurlijk! Maar gedachten kan het niks schelen of het de waarheid is of niet.
En ineens merkte ik dat er ook andere gedachten kwamen: hoe fijn het eigenlijk is om geen haast te hebben. Gewoon no stress. De zon op mijn huid te voelen.
Veel pensionado's en andere mensen die (nog) niet weg hoeven, komen gemiddeld na 8.45 uur uit hun holen en hebben negen van de tien keer tijd voor een praatje valt mij vaak op. En wat ik ook zo leuk vond: toen ik het gehaaste volk voorbij zag stuiven, zag ik sommige mensen glimlachen naar mijn honden. Gewoon twee mooie grote beesten die even een glimlach op iemands gezicht toveren.... dat vond ik een mooie gedachte.
Thuis ben ik een korte meditatie gaan doen, omdat ik helemaal geen zin had in wat ik doen moet. Daarna kwam dit verhaal uit mijn handen... ook om me af te houden van datgene wat ik eigenlijk echt doen moet. Daar is een patroon die ik ontmantel. 😄 Gedachten kunnen dan wel zonder je toestemming je leven binnen wandelen, gelukkig hoef je ze niet allemaal te geloven.
Oké, de plicht roept. Ik ga nu echt doen wat me te doen staat. En alle gedachten die mij daarvan willen afhouden? Die barricadeer ik met tafels, stoelen, boekenkasten en ander meubilair.
Zwaan in nood
🩷 De boodschap van de zwaan
Soms kiest het leven iets anders voor je dan wat je zelf gepland had.
Soms heb je van die dagen dat je denkt: wat voor energie hangt er in de lucht? Mijn dag begon toen ik met onze honden onderweg was naar de trimsalon. Ik stond bijna voor haar deur toen de hondentrimster afbelde, omdat ze een dubbele afspraak had gemaakt. Gelukkig kon onze hond diezelfde middag nog terecht.
Op het moment dat ik me die middag klaarmaakte om de hond weg te brengen, belde de buurvrouw aan. Ze hoorde vreemde geluiden in de sloot achter ons huis, grenzend aan onze tuin, en vermoedde dat er een zwaan in nood was. "Oh buuf," zei ik, "ik sta op het punt om te vertrekken. Ik heb helemaal geen tijd voor die zwaan." Ik wist al wat me boven het hoofd hing, want een paar jaar geleden maakten we ook zoiets mee. Maar ik wist natuurlijk ook wel dat ik deze zwaan niet aan zijn lot kon overlaten, dus vroeg ik haar mee te lopen.
Samen gingen we naar de sloot. We zagen dat een volwassen mannetjeszwaan een andere zwaan aanviel, terwijl zijn grote gezin iets verderop lag. Ik pakte snel een bezem en gooide water naar de aanvallende zwaan. Uit ervaring weet ik dat je ze zo weg kunt jagen. Ondertussen hield ik met de bezem het hangende kopje van de uitgeputte zwaan boven water, want hij dreigde te verdrinken. Een buurman aan de overkant hielp gelukkig mee door de aanvallende zwaan met zijn tuinslang verder weg te jagen. Op ons verzoek belde hij ook de dierenambulance, maar die had het erg druk. Een plank in het water hielp niet; de zwaan kon door de hoge kant niet zelf uit de sloot klimmen.
Na de trimsalon ging ik meteen weer kijken. Hij zat er nog steeds. Ik dacht het is nu of nooit. Er kwam een soort oerkracht naar boven en ik trok de zwaan aan zijn hals uit het water. Yes! (Huh... deed ik dat?) Hij blies en ik schrok, maar ik pakte hem stevig bij zijn romp vast en droeg hem (onhandig) door de bosjes naar ons grasveld. Daar zette ik hem neer. Met de bezem joeg ik hem rustig naar de Ringvaart, het water aan de andere kant van ons grasveld. Daar liet hij zich het water in glijden en zwom weg. Gelukkig was de rust weer teruggekeerd.
Het leven is één groot vraagteken
🩷 De boodschap van het blad
Niet op iedere vraag hoeft meteen een antwoord te komen.
Vandaag stond mijn schrijven in het teken van een vraagteken. Nou ja... eigenlijk lag het gewoon op straat, vlak voor mijn neus. Een afgebroken blad dat precies op een vraagteken leek. Ik vroeg me af hoeveel vragen we onszelf eigenlijk iedere dag stellen. Hebben we de ene beantwoord, dan dient de volgende zich alweer aan. Ons leven lijkt soms één grote verzameling vraagtekens. Wat eten we vanavond? Doe ik vandaag mijn rode of blauwe shirt aan? Had ik het anders moeten aanpakken? Doe ik het wel goed? En als ik het anders had gedaan, was dat dan echt beter geweest? Het is een bodemloze put aan vragen.
Terwijl ik naar het blad keek, vroeg ik me af of we wel op alles een antwoord hoeven te krijgen. Zou het niet veel rust geven als sommige vragen gewoon even een vraag mochten blijven?
Misschien hoeft niet ieder vraagteken direct beantwoord te worden.
🍃De mooiste inzichten laten zich niet bedenken
maar ontdekken