Mijn mening. Bijna elke ochtend lees ik het nieuws van de dag even door op mijn pc. Onverwacht springt daar iets opvallends uit dat me raakt. Het stukje waarover ik me opwond ging over de beste World Press Foto 2018. De foto kon ik hier bijna niet plaatsen, te akelig, maar toch heb ik het gedaan, want dan begrijp je waarover ik schrijf. Brrr... en kijk, die handen staan stijf van de pijn. Vreselijk!
Ik vroeg me af: waarom is deze akelige foto gekozen tot de beste World Press Foto 2018? Dus ik googlede 'World Press Photo' om te lezen waar dit voor staat en kwam bij Wikipedia terecht. Bij het lezen van de woorden 'prestigieuze fotografiewedstrijd', 'prijswinnende foto's', 'ontwikkelingen in de fotojournalistiek stimuleren' en 'uitwisseling van kennis aan te moedigen' lopen de rillingen over mijn rug. We mogen onze ogen niet sluiten voor het leed in de wereld, dat vind ik ook, maar hang geen prijs aan een foto waarbij iemand voor zijn leven vecht!
Bij het zien van deze foto kreeg ik een machteloos gevoel, laat staan hoe machteloos het slachtoffer en de omstanders zich gevoeld moeten hebben. Later viel mijn oog op een stukje uit Trouw (geschreven in 2017), waarin onder andere staat hoe er zelfs gerommeld wordt met sommige World Press Photo's. Winnende foto's schijnen al een aantal keren geënsceneerd te zijn (dat betekent: een vorm van fotografie waarbij de fotograaf als een regisseur alles van tevoren in scène zet om volledige controle te hebben over de wijze waarop zijn of haar idee wordt gevisualiseerd). Ook daar zakt mijn broek van af! Ik ben ook maar een simpele ziel, misschien begrijp ik er niks van en zie ik het verkeerd. Maar toch... ik snap het soms gewoon niet.