Ik was niet zo slim om op een parkeerplaats bij een winkelcentrum vlak voor een vrachtwagen langs te lopen. Ik liep er zo dicht voorlangs dat ik hem bijna kon aanraken. Ik was op dat moment overtuigd dat de chauffeur aan het uitladen was en er dus niemand achter het stuur zat. De vrachtwagen startte, schoot een stukje naar voren en direct trapte de chauffeur op zijn rem. Godzijdank, hij had mij gezien! Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde. Gek genoeg schrok ik wel, maar drong het toch niet helemaal tot me door. Eigenlijk kon en kan ik nog steeds alleen maar denken: wat fijn om te weten dat het mijn tijd nog niet is om te gaan hemelen! En gek genoeg word ik hier nog blij van ook, want hoe mooi is het om dat te beseffen. Maar OMG, het had wel even anders af kunnen lopen.
Pas geleden reed er bijna een auto tegen mij aan. Net op tijd trapten we allebei op de rem. Ik bleef heel rustig en zei alleen maar: 'Oeoeh!' Bijzonder om te ervaren hoe rustig mijn hersenen in zo'n spannende, gevaarlijke situatie reageren, in slow motion. Ik vraag me nu af: stel dat het echt misgaat, zie je jezelf dan ook in slow motion sterven?