Soms is er een moment dat niet alleen gedacht maar ook geschreven wil worden, het 'roept', zoals een inzicht, een gevoel, een besef, een gedichtje. Het fascineert me telkens weer. Ik had het bij dit stukje ook. Ik heb hier al eerder over geschreven, het is een terugkerend thema, iets wat opnieuw aandacht vraagt.
Er is een verschil tussen iets willen schrijven en woorden die zichzelf aandringen, alsof ze al ergens bestaan en alleen nog vorm moeten krijgen. Dat voelt wezenlijk anders. Als ik hiernaar luister krijgt het vorm en wordt het zichtbaar. Tegelijkertijd ga ik zelf door een proces. Het gaat om het enthousiasme en tegelijkertijd de drang om iets te laten ontstaan.
Het vraagt telkens weer om vertrouwen, om te luisteren naar wat er in ons leeft, ongeacht wie het uiteindelijk leest. Misschien leest niemand het ooit, maar dat doet er misschien niet toe. Ze willen geschreven worden, simpelweg om te mogen bestaan. En dat alleen al is ook reden genoeg om ze op te schrijven, in de wetenschap dat ze er mogen zijn, los van het oordeel van het ego. En dat alleen is al reden genoeg om ze de wereld in te sturen. 💫