🩷 De boodschap van de buffel
Vertrouw op de sprong, ook als je de overkant nog niet ziet.
Het begon op de blogpagina van Mijn Creatieve Brein
Toen ik Mijn Creatieve Brein begon rond 2014, merkte ik gaandeweg dat ik communiceerde met de elementen in de natuur (takjes, blaadjes, wolken, dieren). Daarvoor had ik dat volgens mij nooit bewust gedaan, in ieder geval niet op deze manier. Het begon zonder duidelijke aanleiding. Ik maakte gewoon vaak foto’s, simpelweg omdat iets mijn aandacht trok, en regelmatig vroeg ik me af waarom ik juist dát beeld vastlegde. Er ontstond een verhaal of gedicht bij de foto, ik zag verbanden en vond betekenis in kleine dingen. En dat gebeurde steeds vaker, en zo ontdekte ik dat ik er contact mee kon maken. We worden geleid door krachten die we niet kunnen bedenken, net zoals we ademen en groeien, zonder dat we daar iets voor hoeven doen.
Jaren later, tijdens de opleidingen Genezend Tekenen, viel het kwartje dat tekeningen ook spiegels zijn en dat dit lijkt op wat ik in de natuur al deed. In veel psychologische en creatieve stromingen wordt gezegd dat het onbewuste zich niet uitdrukt in woorden, maar in symbolen, beelden, kleuren, vormen en metaforen. Woorden zijn een latere laag, een vertaling. Iets in mij stond (en staat) in contact met die symboliek, nog voordat ik er woorden aan kon geven. Het doet me denken aan iets wat je automatisch doet zonder nadenken, en zodra je het moet uitleggen, merk je dat je het niet precies kunt verwoorden. Het is er gewoon, vóór de taal. Ik heb het gezien bij iedereen die bij mij kwam tekenen: dit zit in ons allemaal, al beseffen we het vaak niet.
Rond die tijd voelde ik dat ik iets met mensen wilde doen rond hun eigen kern, dat innerlijke weten. Alleen wist ik nog niet hoe ik dat vorm moest geven. Jarenlang frustreerde me dat. Ik wilde sneller, ik wilde weten waar ik goed in ben. Wie ben ik? Wat kan ik goed? Wat kom ik doen op aarde? En dat lieten de slak en de schildpad, die ik (onbewust) vaak tekende, me zien: zij buffelden gestaag verder... niks niet snel! Ze herinnerden me eraan dat een proces zijn eigen tempo heeft. En de uitkomst? Die laat zich niet bedenken, je moet haar ervaren. Sommige mensen weten duidelijk wat ze willen. Ze hebben een richting, een doel. Bij mij ging het anders, ik had geen flauw idee wat ik precies wilde. Mijn weg ontvouwde zich langzaam, via beelden, via ervaring. Mijn droom en de kaart ‘De sprong van de buffel’ gaven hier antwoord op.
De sprong van de buffel
Afgelopen zomer volgde ik een tweedaagse lezing-workshop Levenskunst & imaginatie bij de Amsterdam School voor Imaginatie, bij Jan Taal. Daar koos ik een kaart uit een grote stapel die door het lokaal verspreid op de grond lagen: een buffel die van een rots afsprong. Ik wist: dit is wat mij te doen staat. Faalangst loslaten, mijn hart volgen en springen. Mijn hart maakte ook een sprongetje, want ik zag dat de buffel al gesprongen was. Hij hing alleen nog wel boven het water. Later bedacht ik me dat ik ‘de sprong in het diepe’ al voor die workshop gemaakt had in een droom. Ik sprong van een rots in zee en ging kaarsrecht naar beneden, tot bijna bij de bodem. Toen realiseerde ik me opeens dat ik ook weer naar boven moest om adem te halen. Maar er gebeurde iets wonderlijks tijdens het naar boven zwemmen, ik ontdekte dat ik gewoon kon doorademen in het water. Met andere woorden: het komt goed in moeilijke tijden, blijf rustig doorademen (iets wat mijn vader altijd zei). Er is een diepere intelligentie die je draagt, zelfs als je denkt dat je het niet redt.
De afgelopen weken kwamen er steeds tekens op mijn pad, ik kon ze gewoon niet meer negeren. Ik sprak mezelf moed in en besloot mezelf eindelijk te laten zien. Uit je comfortzone gaan hoort bij groeien, ontdekken. Misschien wacht jij ook nog... misschien is het zaadje al lang geplant zonder dat je je er bewust van bent. Misschien zijn er signalen op je pad geweest.
Als ik nu terugkijk, zie ik dat alles langzaam is gegroeid. Gevoed door jaren van waarnemen, luisteren, tekenen en schrijven. Het begon op Mijn Creatieve Brein, waar beelden uit de natuur steeds vaker verhalen, gedichten en nieuwe inzichten werden. En zo sta ik nu, op mijn 59ste jaar, voor een nieuw avontuur. Ik onderzoek of het begeleiden van mensen met het lezen van tekeningen bij mij past. De slak en de schildpad leerden me dat ik niets hoef te forceren en dat een proces zich niet laat versnellen. Ik ben hen dankbaar voor hun geduld en doorzettingsvermogen. En de kaart van de buffel? Die groeit nog altijd met me mee.