Het begon op de blogpagina van Mijn Creatieve Brein
Mijn weg naar Tekenend Inzicht
Toen ik Mijn Creatieve Brein begon in 2014, merkte ik gaandeweg dat ik communiceerde met de elementen in de natuur (takjes, blaadjes, wolken, dieren). Daarvoor had ik dat volgens mij nooit bewust gedaan, in ieder geval niet op deze manier. Het begon zonder duidelijke aanleiding. Ik maakte gewoon vaak foto’s, simpelweg omdat iets mijn aandacht trok, en regelmatig vroeg ik me af waarom ik juist dát beeld vastlegde. Er ontstond een verhaal of gedicht bij de foto, ik zag verbanden en vond betekenis in kleine dingen. En dat gebeurde steeds vaker, en zo ontdekte ik dat ik er contact mee kon maken. We worden geleid door krachten die we niet kunnen bedenken, net zoals we ademen en groeien, zonder dat we daar iets voor hoeven doen.
Jaren later, tijdens de opleidingen Genezend Tekenen en Tekentaal, viel het kwartje dat tekeningen ook spiegels zijn en dat dit lijkt op wat ik in de natuur al deed. In veel psychologische en creatieve stromingen wordt gezegd dat het onbewuste zich niet uitdrukt in woorden, maar in symbolen, beelden, kleuren, vormen, metaforen. Woorden zijn een latere laag, een vertaling. Iets in mij stond (en staat) in contact met die symboliek, nog voordat ik er woorden aan kon geven. Het doet me denken aan iets wat je automatisch doet zonder nadenken, en zodra je het moet uitleggen, merk je dat je het niet precies kunt verwoorden. Het is er gewoon, vóór de taal. Ik heb het gezien bij iedereen die bij mij kwam tekenen: dit zit in ons allemaal, al beseffen we het vaak niet.
Rond 2013 voelde ik dat ik iets met mensen wilde doen rond hun eigen kern, dat innerlijke weten. Alleen wist ik nog niet hoe ik dat vorm moest geven. Jarenlang frustreerde me dat. Ik wilde sneller, ik wilde weten waar ik goed in ben. Wie ben ik? Wat kom ik doen op aarde? En dat lieten de slak en de schildpad, die ik (onbewust) vaak tekende, me zien: zij buffelden gestaag verder... niks niet snel! Ze herinnerden me eraan dat een proces zijn eigen tempo heeft. En de uitkomst? Die laat zich niet bedenken, je moet haar ervaren. Sommige mensen weten duidelijk wat ze willen. Ze hebben een richting, een doel. Bij mij ging het anders, ik had geen flauw idee wat ik precies wilde. Mijn weg ontvouwde zich langzaam, via beelden, via ervaring. Mijn droom en de kaart ‘De sprong van de buffel’ gaven hier antwoord op.
De sprong van de buffel
Afgelopen zomer volgde ik een tweedaagse lezing-workshop Levenskunst & imaginatie bij de Amsterdam School voor Imaginatie, bij Jan Taal. Daar koos ik een kaart uit een grote stapel die door het lokaal verspreid op de grond lagen: een buffel die van een rots afsprong. Ik wist: dit is wat mij te doen staat. Faalangst loslaten, mijn hart volgen en springen. Mijn hart maakte ook een sprongetje, want ik zag dat de buffel al gesprongen was. Hij hing alleen nog wel boven het water. Later bedacht ik me dat ik ‘de sprong in het diepe’ al vóór die workshop gemaakt had in een droom. Ik sprong van een rots in zee en ging kaarsrecht naar beneden, tot bijna bij de bodem. Toen realiseerde ik me opeens dat ik ook weer naar boven moest om adem te halen. Maar er gebeurde iets wonderlijks tijdens het naar boven zwemmen, ik ontdekte dat ik gewoon kon doorademen in het water. Met andere woorden: het komt goed in moeilijke tijden, blijf rustig doorademen (iets wat mijn vader altijd zei). Er is een diepere intelligentie die je draagt, zelfs als je denkt dat je het niet redt.
De afgelopen weken kwamen er steeds tekens op mijn pad, ik kon ze gewoon niet meer negeren. Ik sprak mezelf moed in en laat mezelf dan eindelijk zien via Tekenend Inzicht. Uit je comfortzone gaan hoort bij groeien. Misschien wacht jij ook nog... misschien is het zaadje al lang geplant zonder dat je je er bewust van bent. Misschien zijn er signalen op je pad geweest.
De sessie Boodschap uit de Natuur, die ik nu aanbied via Tekenend Inzicht, is dus niet zomaar ontstaan. Hij groeide langzaam door, gevoed door jaren van waarnemen, luisteren, tekenen en schrijven. Hij komt voort uit deze blogpagina 'Boodschap van Moeder Natuur'. En zo sta ik nu, op mijn 59ste jaar, voor een nieuw avontuur.
Op mijn website Tekenend Inzicht, op de pagina ‘Over mij’, kun je ook nog lezen over de berg die ik tekende. De berg die zijn kantelpunt eindelijk bereikt heeft. Ik ben de slak en schildpad dankbaar voor hun geduld en doorzettingsvermogen, net als mijn trouwe makker de hond, die ook regelmatig in mijn tekeningen opduikt. En zo werden de hond en de vlinder mijn logo, die er allang waren en zich al eerder in mijn tekeningen hadden getoond. En de kaart van de buffel? Die groeit nog met me mee.