Boodschap uit de natuur

Over vertrouwen op wat je ziet vóórdat je het begrijpt 

Lange tijd vroeg ik me af waarom de beelden die ik zag in de natuur en in mijn creaties me zo diep raakten. Waar kwam dat gevoel vandaan? Ik zie voortdurend vormen in de natuur en die dan ook mijn aandacht trekken, me opvallen. Soms zó klein dat ik me erover verbaas dat ik het zie. Alsof iets in mij al kijkt voordat ik het zelf zie. Ik heb ontdekt dat het een naam heeft: pareidolie, het herkennen van beelden (gezichten, dieren, wezens, dingen) in willekeurige vormen. Voor mij voelt het als een gesprek, ik spreek met de natuur en de natuur antwoordt in vormen, energie en symboliek. Tot ik ontdekte dat het juist dié elementen zijn die een taal spreken zonder woorden. 

Symboliek en kleuren raken lagen in ons die ouder zijn dan taal, dieper dan gedachten. Symbolen raken je omdat ze meerdere lagen van betekenis in zich dragen. Die gelaagdheid, de combinatie van verstandelijke, emotionele en onbewuste betekenis, maakt dat ze op verschillende niveaus binnenkomen. Een symbool, zoals een hart, kan liefde, geloof of herinneringen oproepen, afhankelijk van je persoonlijke ervaringen en culturele achtergrond. Juist daardoor spreken symbolen direct tot je gevoel, vaak zonder dat er woorden nodig zijn. Daarom raken ze iets in ons nog voor we het begrijpen of er überhaupt over nadenken.

Meestal zie en maak ik iets creatiefs en voel ik dat het klopt. En soms denkt mijn hoofd daar anders over: dat mag niet, dat is raar, lelijk... Kritische stemmetjes in alle soorten en maten komen soms voorbij. Niet omdat ik het heb uitgedacht, het gebeurt gewoon. Pas later begrijp ik wat er eigenlijk gebeurde. Met woorden die pas na de ervaring opduiken. En soms dan begrijp ik het gewoon helemaal niet (daar kan mijn hoofd dan ook weer moeilijk bij). Maar dat is natuurlijk ook goed, want niet alles hoeft begrepen te worden om waar te zijn. De natuur zelf legt ook niets uit. Ze groeit gewoon. En wij mogen dat ook. Ons lichaam is tenslotte superintelligent; het weet wat goed voor ons is. 

Daarom nodig ik jou uit om ook te vertrouwen op wat vanzelf komt, nog voordat je het kunt verklaren. Je handen weten de weg, je blik vindt wat je zoekt, soms al voor je het beseft.

Het is een proces, je kunt het niet dwingen, niet plannen, niet afvinken. Soms duurt het lang, soms draait het rondjes. En dan ineens… komt er zo’n aha-moment💡, iets valt op z’n plek. En soms weet je het gewoon niet. Niet weten is ook goed. Het kan het begin zijn van iets dat je nog niet kunt zien, maar al onderweg is. 

Als ik met Cailean speel (onze jongste hond) dan vindt hij het fantastisch als hij het ventje, de leider is. Dagelijks loopt hij me uit te dagen met z'n speeltje en dan is het de bedoeling dat ik die NIET kan afpakken. Hij doet de knapste en raarste moves en slalomt rennend door het huis langs de bank, plantenbakken, stoelen, tafels en vooral om mij heen. Als hij kon praten zou hij zeggen 'pak me dan als je kan!' En reken maar dat hij slim en snel is. Ook als ik hem een nieuw bot geef is dit steevast ons ritueel en wil hij dat ik achter hem aan ren, waarna hij op het kleed neerploft. Ik mag zijn prooi aanraken en zelfs afpakken als ik zou willen, hij laat alles toe. 

Ik stond zoals gebruikelijk Cooper en Cailean hun eten klaar te maken toen ik tot de ontdekking kwam dat Cailean niet naast me stond. Hee dat klopte niet! Deze obsessief op eten gefocuste hond staat steevast aan mijn zijde als ik eten klaarmaak en duwt dan een paar keer met zijn lange snuit tegen mijn been om mij te laten weten dat hij er staat (alsof hij niet opvalt met zijn grote lijf en dikke harige vacht). Ik kreeg al een flauw vermoeden wat er aan de hand was dus ik ging hem zoeken. En ja hoor daar stonden de boeven midden in de woonkamer, Cooper stond op een meter afstand schuin voor Cailean die er met geen mogelijkheid langs durfde, want dat zou hem een fikse vechtpartij opleveren. Cooper de goedheid zelve die alles van Cailean toelaat en accepteert is als het op eten aankomt de baas. Hij heeft voedingsnijd, dat betekent dat hij zijn etensbak of kluif verdedigt door agressie te vertonen. Bij hem hoef ik dan ook niet met mijn hand in de buurt van zijn voedingsbak te komen als hij aan het eten is. Als kind heb ik wel afgeleerd een hond te sarren voor de lol om te zien hoe ver ik kon gaan als hij iets verdedigde. We hadden vroeger en teckel die de handtas van mijn moeder verdedigde alsof zijn leven er vanaf hing, maar kleine Viv vond het nodig uit te testen hoever ze kon gaan. Het gevolg was een flinke beet in mijn hand en de reactie van moeders: dat is je eigen schuld, want ik heb je al zo vaak gewaarschuwd! Door Cooper en Cailean uit elkaar te halen met gevaar voor eigen leven😉 kon ik ze veilig naar hun etensplek begeleiden ver van elkaar vandaan.

Later speelde deze film nog een keer in mijn hoofd af en toen werd mij opeens iets duidelijk. Cailean delft altijd het onderspit bij Cooper maar bij mij kan hij natuurlijk wél veilig zijn stoere matcho gedrag tonen en laten zien dat hij baas is. Of ik er goed aan doe door in Hondenland niet de (juiste) roedelrol als leider op me te nemen dat weet ik niet. Maar dat kan me eerlijk gezegt ook niet zoveel schelen, want dat eigenwijze Vivje is er ook altijd nog en die geeft de voorkeur aan het plezier wat we eraan beleven. Honden kunnen obsessief eetgedrag vertonen, omdat ze afstammen van de wolven en hebben bepaald gedrag in hun DNA verankerd en dit is er één van. Dat wordt veroorzaakt door de natuurwet van de overleving van de sterkste. Onze honden vertonen dit gedrag dus ieder op hun eigen manier, prachtig om te ontdekken! Dat zet me aan het denken... wat is mijn plek in onze 'roedel' en hoe ga ik daarmee om? Wat is jouw rol thuis, op het werk en in je vriendenkring? Grom jij weleens? Ben je op de ene plek meer 'het baasje' dan op de andere plek? Hoe doe jij dat?

Dit is leuk om 'ns te onderzoeken. Spreekwoorden en uitdrukkingen met het woord hond kun je vinden op Hondenwoordenboek.nl

Ik wens je een fijne dag! 🐾

Vandaag begon de dag mistig. Het pad verdwijnt in de mist die je uitzicht kan belemmeren. Dichtbij is alles nog goed zichtbaar. Op korte termijn kan alles helder voor je zijn maar hoe zal je leven verder verlopen? Het pad is dan wel niet goed zichtbaar maar het is er nog steeds! Onze levensweg loopt niet recht maar gaat met bochten en kronkels en je komt telkens afslagen en kruispunten tegen. Elk moment moet je weer nieuwe keuzes maken. Ook simpele zoals wil je thee of koffie of wat anders? Als je bedenkt linksaf te gaan dan besluit 'iets' opeens dat je een andere kant op moet. Ho help dat was niet wat ik wilde! Beweeg met het pad mee, want als je er vanaf stapt krijg je natte voeten. Mist is vochtig. Als je ergens mee tobt vertrouw erop dat antwoorden komen. De natuur zoekt altijd naar balans. Je ziet het alleen nog niet. Als je stopt met vasthouden zoals jij het wilt (maar niet gaat) dan geeft het ruimte. In ruimte en rust ontstaan nieuwe ideeën en zo kan je 'opeens' antwoord krijgen. Na mist komt zonneschijn. Blijf trouw aan jezelf en laat je leiden door de hond, je innerlijke trouwe makker je intuïtie.

Ik trok vanochtend een kaartje uit mijn nieuwe tarot dekt (even voor de duidelijkheid ik weet niks van tarot nog) en welke kaart trek ik twee keer achter elkaar? Dezelfde kaart waarop apen staan afgebeeld die aan het begin van een lang kronkelig pad staan, zoals ik vanochtend (voordat ik een kaart trok) deze foto nam van onze hond aan het begin van dit 'kronkelpad'. Ik loop dit pad minstens twee keer per dag maar vanochtend zag ik het zoals ik het nog nooit eerder gezien had zo magisch (vandaar dat ik een foto nam). Natuurlijk schrijf ik over niks nieuws, wellicht kan je je afvragen waarom het jouw pad nu kruist en of je er iets in herkent, of niet. Loop je met je hoofd in de mist? Of is alles helder? Hoe ziet jouw pad eruit? Sta je bij een afslag? Of loopt het anders dan je voor ogen had? Of juist precies zoals je voor ogen had? En ik? Ik ben deels onbewust zeker al twee-drie weken bezig met het woord 'paden'. Zo schreef ik een gedicht over 'Sporen achterlaten' en kwam er een creatief rennend beest uit 'Vogelpoep' tevoorschijn (zie onder Natuurfoto's 'pareidolie') en nu kwam dit blog uit mijn handen. Ik krijg boodschappen/inzichten als ik buiten loop. Ik voel dat er van alles in de lucht hangt maar waar dat heen gaat dat weet ik niet, dat stukje blijft nog wat mistig hahaha. 

Soms heb je van die dagen dat je denk wat voor energie hangt er in de lucht? Mijn dag begon dat ik op weg was met onze honden naar de trimsalon. Ik stond bijna voor haar deur toen de hondentrimster afbelde, omdat ze een dubbele afspraak had gemaakt. Gelukkig kon onze hond diezelfde middag nog terecht. 

Op het moment dat ik me klaarmaakte die middag om de hond weg te brengen belde de buurvrouw aan, ze hoorde rare geluiden in de sloot achter ons huis (aangrenzend  aan onze tuin) en ze vermoedde dat er een zwaan in nood was. 'Oh buuf' zei ik 'ik sta op het punt om te vertrekken, ik heb helemaal geen tijd voor die zwaan.' Ik wist al wat me boven het hoofd hing, want een paar jaar geleden maakten we dit ook mee. Maar ik wist natuurlijk ook wel dat ik deze zwaan niet aan zijn lot over kon laten dus vroeg haar mee te lopen om samen te gaan kijken. Dan maar mijn afspraak laten verlopen of te laat komen. Grappig hoe een gesprek in een fractie van een seconde door je hoofd spookt, wat voelde alsof ik uren met mezelf in discussie was. Wij samen de bosjes in naar de sloot (gedoe) en we zagen dat een zwaan werd afgemaakt door een volwassen mannetje die zijn grote gezin ook achter zich had liggen. Ik pakte snel de bezem en gooide water over de zwaan heen, door het gespetter nam die afstand. Uit ervaring weet ik dat je ze zo weg kan jagen (zwanen houden niet van water hahaha). Met de bezem hield ik het hangende kopje van de moe gestreden zwaan uit het water, want die was aan het verdrinken. En tussendoor moest ik nog een paar keer de aanvallende zwaan wegjagen, dat ging zo een paar keer door. Ach het was zo zielig! Een buurman aan de andere kant van de sloot hielp ook door ze later verder weg te jagen met water op ze te spuiten uit zijn tuinslang. Op ons verzoek belde hij de dierenambulance, want de zwaan kon door de hoge randen niet zelf uit het water klimmen en wij wisten ons geen raad meer. Ook een plank half in het water en op de kant leggen hielp niet. De dierenambulance kon komen maar ze hadden het erg druk dus het kon nog lang duren. Nou daar waren we mooi klaar mee. Mijn buurvrouw zou vanuit haar tuin de zwanen nog meer wegjagen en zo was de geredde zwaan even verlost en kon hij aansterken. De zwanen bleven weg, die zwommen een eind verderop rond. Ongeveer een uur later was hij nog niet uit de sloot en inmiddels was ik al naar de trimsalon geweest. Toen dacht ik het is nu of nooit, ik probeer het maar, en er kwam een soort oerkracht naar boven en ik trok de zwaan aan zijn hals uit het water. Yes! (Huh deed ik dat?) Hij blies, ik schrok maar door de bezem voelde ik me wel veilig. Met veel moeite heb ik hem uit de bosjes kunnen jagen naar ons grasveld en toen liep hij rechtstreeks naar de Ringvaart aan de andere kant van ons grasveld. De zwaan liet zich in het water glijden en zwom weg. Wat een teamwork! Hopelijk heeft hij ervan geleerd en laat hij zich niet meer zien in andermans terrritorium. Er was weer rust in de tent. Eind goed al goed en het was verder een rustige dag gebleven. 

Vandaag staat mijn schrijven in het vraag-teken. Het 'teken' lag op straat vlak voor mijn neus en het trok mijn aandacht. Hoeveel vragen stellen we onszelf wel niet de hele dag door dag in dag uit vroeg ik me af.. vraagteken. Ons leven is een en al vraagteken. Hebben we de ene vraag beantwoord dan popt de volgende vraag alweer op. Het is een bodemloze put aan vraagtekens. Ik hoor 'kling kling kling' als er weer een vraagteken in mijn  bodemloze put valt. Het doet me denken aan ijzer, van alle bekende metalen wordt deze het meest gebruikt. Het is ijzersterk. In organismen speelt ijzer ook een belangrijke rol, als we ijzertekort hebben krijgen we bloedarmoede. Maar dat terzijde.

Let er maar is op hoeveel vragen jij jezelf al gesteld hebt vandaag en wordt je er bewust van als ze oppoppen. Moeten we wel op alles een antwoord willen krijgen? Kunnen we de dingen niet gewoon laten voor wat het is? Zou het niet lekker rustig zijn in ons hoofd zonder vraagtekens? Wat eten we vanavond? Waar zullen we naartoe op vakantie gaan? Zullen we binnenkort wat afspreken? Had ik het anders moeten aanpakken? Doe ik het wel goed? En als ik het anders zou doen zou dat dan beter zijn geweest? Welke vragen stellen we niet?  Wat wordt er niet gezegd? Willen of verlangen we vaak wat anders dan de (saaie) realiteit? Doe ik vandaag mijn rode of blauwe shirt aan? Is dit een leuk stukje wat ik geschreven heb of slaat het helemaal nergens op? Waarom zou het überhaupt ergens op moeten slaan? En waarvoor dan?  Enzovoort. 

Ik stuitte op een gewéldig schrijven van Hans van Dam. Ik zal een stukje citeren:

Op deze ogenschijnlijk gewone dinsdagochtend loop ik langs drie jongetjes (rond 11 jaar) die op het punt staan naar school te vertrekken. Ze springen vol energie op hun fietsen en een van hen zegt enthousiast: 'zo hé dit is echt een geluksdag!!'De rest verstond ik niet meer.

Laat deze dag geen gewone dag zijn maar een geluksdag🍀