Boodschap uit de natuur

Dit vond ik een heel mooi stuk en duidelijk verwoord over onvoorwaardelijke liefde:

Liefde is als een stromende rivier. Het water is er als je er in zwemt en je geniet van elke minuut. Maar als je eruit stapt dan blijft het water gewoon stromen. Jij bent niet nodig voor de rivier. Het is er ook zonder jou. Liefde is per definitie onvoorwaardelijk. Zoals een cirkel altijd rond is en een boom altijd van hout. Haal de onvoorwaardelijkheid weg en je haalt de liefde weg. Wat overblijft is een ruil (voor wat hoort wat). Je hebt geleerd om in die ruil te geloven. Als je vroeger stil zat kreeg je liefde, als je zoet was kreeg je liefde. Je leerde: als ik het goed doe in de ogen van een ander dan krijg ik liefde terug, en dat de voorwaarden een risico zijn. Je bent gaan geloven dat je liefde moet verdienen. Daarom ben je nooit af, het moet altijd beter, perfecter, mooier, groter, zodat er maar van je gehouden wordt. Kan je je voorstellen dat dat (onbewust) stress geeft? Maar wat nou als die liefde nooit van buiten kán komen? Omdat de enige liefde die telt de liefde voor jezelf is. Pas als het niet nodig is dat de ander van je houdt dan ben je echt vrij, vrij om vervolgens eindeloos van van elkaar te houden. (David, radio 1)

Práchtig! Ik liep met mijn dochter de hond uit te laten en toen vertelde ik haar over de Spookboom, een boom die mij doet denken aan een griezelfilm als ik er langs loop. Er zat ooit een kauw in die ik eruit weg zag vliegen. Ik kon niet in dat gat kijken omdat de boom boven het water hangt. Ik vermoedde dat ze er weleens een nest konden hebben. Het is op een plek langs weilanden waar ze veel zitten. Omdat we vanaf de bolle zijde van de boom aan kwamen lopen zei mijn dochter 'nou, ik vind er niks spannends aan'. Totdat we het hoekje van de boom om waren en we door één glinsterend oog vanuit het pikdonker aan werden gekeken. (Voel jij het ook? hahaha. Zie eerste foto) Yes hij was thuis! Eindelijk zat hij daar zoals ik hem graag eens wilde zien en fotograferen. Maar of hij een nestje heeft... dat is nog de vraag. Dat wordt mijn volgende ontdekking misschien nog wel eens. 

Als je deze foto ziet (vanochtend genomen) krijg je toch lentekriebels? Ook mijn neus voelt soms lentekriebels. Hatsjie, nee nee het is geen corona. Er zijn ook nog mensen die gewoon af en toe even moeten niezen. Maar pas op... een kuchje of een niesje en je wordt door je omgeving direct met de Corona-blik aangekeken. Of het leidt soms zelfs tot een kleine discussie met mijn dochter die zich onveilig voelt. Heel af en toe knijp ik mijn neus dicht en hou ik mijn nies in... of probeer ik soms buiten ongezien mijn zakdoek te pakken bij een loopneus die ik elk jaar krijg door de frisse buitenlucht. Het zijn van die gewone dingen die ineens een andere lading gekregen hebben. Er gebeurt ongemerkt meer met ons dan we denken......
In het begin van de Corona crisis toen ik buiten liep dacht ik 'Hee wat doen al die mensen opeens buiten die ik anders nooit zie?' Het leek op een territorium gevoel, het sloeg natuurlijk helemaal nergens op. Maar ik had het wel.
Of als ik televisie kijk en ik zie mensen geen afstand van elkaar houden dan gaan mijn alarmbellen rinkelen, alarmbellen waarvan ik het bestaan niet wist en die er dus ineens ook blijken te zijn. Dan mijmer ik 'Oh hoe is dat ook alweer om zo gewoon naast elkaar, aan elkaar en met elkaar te leven?' Alsof het héél lang geleden is maar dat is het nog helemaal niet!
Op mijn werk in het verzorgingshuis kreeg het personeel verschillende keren bloemen van kwekers hier in de buurt. Super attent. Grote bakken werden neergezet, je mocht ze zelf uitkiezen. De tweede keer toen ik met mijn bloemen thuis kwam en ik ze in een vaas wilde zetten kreeg ik er een naar gevoel bij, afkeer. Er hing nu 'een luchtje' aan deze bloemen, de gedachte aan de oudere mensen die nu niet meer naar buiten mogen bijvoorbeeld. Ik zei tegen Don 'als ik nog is bloemen aangeboden krijg dan neem ik ze niet meer aan'. Opeens zijn de Gerbra's voor mij bloemen met een Corona herinnering. Opgemerkt en ongemerkt gebeurt er zoveel met ons......
Ook het heerlijke fiets-gevoel is veranderd. Ik krijg soms de kriebels van mensen die te dicht langs me fietsen of lopen. Op energetisch gebied voelt het voor mij als twee magneten die elkaar afstoten had ik zo bedacht.
In de tijd dat er wc papier gehamsterd werd kreeg ik ook een ander gevoel bij mijn billen afvegen. Ik had last van het ojee-ik-moet-zuinig-aan-doen-anders-hebben-we-zo-geen-wc-papier-meer-gevoel. Het sloop er gewoon in! Ik merkte dit op toen ik een keer ergens anders naar de wc ging en mijn ik-kan-weer- royaal-wc-papier-gebruiken-gevoel ineens opdook. Nooit gedacht dat ik zulke gevoelens ook had!😄 Tsja, er gebeurt meer met ons dan we denken....... Zo, ik moest even mijn ei kwijt. Wat merk jij zoal op?
Ik wens iedereen fijne Paasdagen🐥

🐾Een van de eerste dingen die ik 's ochtends doe als ik beneden kom is even de honden in de tuin laten. Dan gaan ze op de vlonder liggen om de druk-met-elkaar-in-de-weer-zijnde waterkipjes te kijken. Cailean is als eerste buiten, Cooper stretcht zich eerst nog even uit (in yoga termen gesproken de Zonnegroet). Maar omdat het vriest doe ik tussendoor even de tuindeur dicht. Cai staat te kijken 'hé waar blijft mijn broer?' Het is een gezelschapsdier. Als Cooper zover is doe ik de deur weer open. Cailean legt zijn poot op Coopers kop zo van 'Kom je nog? Loop je mee?' achterom kijkend de tuin inlopend. Mijn ❤️ smolt, want wat zijn ze lief voor elkaar!

Ik sta stil met de honden naast een boom en hoor een apart geluid, een geklik. Mijn antenne gaat direct automatisch uit! Hé wat kan dit voor een dier zijn?! Nieuwsgierig kijk ik omhoog want wat ga ik zo ontdekken?! Maar helaas ik zie niks. Ik kijk weer naar beneden en wil verder lopen en plotseling hoor ik het weer✨. Er móet iets in die boom zitten.... dus ik kijk weer vol verwachting omhoog... ik zoeken... maar nee ik zie toch echt niks. Ik draai mijn hoofd weer naar beneden en kijk recht voor me uit over het water een tuin in, zie ik daar een man staan die gewoon zijn nagels staat te knippen😳🙈

Ik zat op mijn werk achter de entreebalie in het verzorgingshuis en er was een hoop reuring in de hal, geroezemoes van de bewoners en het personeel, gepraat, gelach, geschuivel, bewoners die in groepjes rolstoelen naar het restaurant werden gereden, kortom gezelligheid en leven in de brouwerij. Er was afgelopen donderdagmiddag een optreden met muziek van Het Danspaleis. Bij een enkeling zag ik een bezorgd gezicht, rode koontjes van de stress van de inspanning wat het met zich meebracht en misschien de onzekerheid van wat ze te wachten stond deze middag. Toen ik zat te kijken wat er zoal om me heen gebeurde kwamen er ook allerlei gedachten langs. Hoe luxe is het eigenlijk om regelmatig naar een optreden te kunnen gaan en dat in je 'eigen huis'. Sommige mensen hebben misschien in hun hele leven nog nooit zo vaak een optreden bijgewoond als in deze laatste jaren of maanden van hun leven. 

Foto: de uitstrooiplek van het as van mijn ouders

Maar tegelijkertijd was het ook confronterend merkte ik, blijkbaar waren deze gevoelens belangrijk om gevoeld te worden. Die middag hoorde ik smartlappen uit de jaren 60. Mijn gedachten brachten me terug naar mijn vader die in een verzorgingshuis zat en begin dit jaar overleed. Hij zat er dít jaar nog.. het lijkt al zo lang geleden. Geweldig vond hij de muziek en om mee te zingen en soms blèren, want lekker gek doen daar hield hij van. Mijn moeder ging bijna altijd met hem mee en genoot er ook zo van. Soms praat ik met mensen die me aan een van mijn ouders of opa of oma doen denken, zo apart is dat alsof ik hun verhaal hoor. Mensen maken ongeveer dezelfde dingen mee al zijn we soms geneigd te denken dat we vaak zo verschillen van elkaar. Niet dus. Hoe meer je erop let hoe meer je dat ziet. 

Een half uur voor het optreden begon hoorde ik dat er een bewoner overleden was. Het voelde bizar tegelijkertijd op deze feestelijke middag. Dat is het leven Yin en Yang. En terwijl ik de familie, de schouwarts en later de begrafenisondernemers te woord stond was er aan de andere kant de gezelligheid en muziek in het restaurant dat aan de hal aangrenst. Mijn vader overleed ook in een verzorgingshuis. Ik zat daar alleen achter de balie met mijn gedachten en gevoelens en niemand die het zag. Ik ademde diep in en uit en liet het maar gebeuren. Ik ben hier niet voor niets gaan werken als vrijwilliger. Achteraf realiseer ik me dat het goed is voor mijn rouwproces. Ook brengt het me dichter bij mijn ouders. Ik voel me dankbaar, ik vind het daar gezellig om te werken en ook rustgevend, want in deze wereld heeft niemand haast, behalve het (betaalde) personeel.

Dit gaat werkelijk nergens over, het is maar dat je dat vast weet. Ik zie net een foto langskomen op mijn computer en ik dacht 'huh? wat is dat nou voor een rare foto? Oja... dát..'

Ik stond van de week op het punt om te vertrekken en ik liep te denken 'ik heb zo zin in een verfrissend pepermuntje, ik baalde een klein beetje want die hadden we al weken niet in huis (stond op het boodschappenlijstje)'. Loop ik naar het sleutelmandje toe om de autosleutel te pakken, ligt daar een pepermuntje precies die ik wenste! Serieus het was echt raar, want we hadden ze zoals ik schreef al weken niet in huis! Ik deed hem in mijn mond (urgh waar kwam dat ding eigenlijk vandaan bedenk ik me nu) en bedacht me opeens 'even een foto van maken'. Hoe absurd om dat te doen natuurlijk maar er ontstond gewoon alweer een verhaaltje in mijn hoofd. Affijn, was ik onderweg in de auto... bedacht ik me opeens dat ik het pepermuntje nog op het aanrecht had laten liggen...😩🤣

In een discussie met je puber belanden is niet zo moeilijk. Sterker nog, voor je er erg in hebt ben je er al in beland! Zo ging het bij mij en dat zonder dat ik het wilde. Maar goed, zucht, we zaten er al in, want ik had niet zomaar mijn dochters kleding in de was moeten gooien, omdat ze die ene broek die pas een keer gedragen was weer aan wilde doen. Ik kon me herinneren dat hij er heel gekreukt uitzag en ik hem niet meer zou aandoen in die staat. Kinderen kunnen hun broek uit doen door hem helemaal naar beneden naar hun voeten te duwen en er dan uit te stappen zodat er vervolgens nog een klein pakketje broek op de grond ligt, soms nog met onderbroek en sokken incluis. Herken je dat?

Op een gegeven moment zeg ik ‘Ja maar schat ik ruik altijd eerst aan je kleding of ik vind dat het in de was moet’. 'Wát?? Gatsie rúik jij aan mijn kleding? Lekker zeg dat doe je toch niet!' Voor mij de normaalste zaak van de wereld maar plotsklaps schiet ik ongewild in een schaamte gevoel. Ojé doe ik iets raars, iets heel vies? In een nanoseconde heb ik een hele discussie met mezelf. Ik weet mijn goede reden waarom ik dit deed weer snel te vinden en vertel mezelf dat dat natuurlijk niet raar is voor een moeder, hoe weet ik anders of het in de was moet? ‘Voortaan blijf je met je tengels van mijn kleding af’, zegt mijn dochter resoluut. OMG! Wat een vreselijke uitspraak vind ik dit! Dit zei mijn moeder vroeger ook tegen mij! Mijn gedachten schieten weer als de wiedeweerga heen en weer: maar dit zeg ik toch nooit? Blijkbaar heb ik het ooit wel gezegd want ze moet het wel van mij hebben. Bah, iets wat ik helemaal niet horen wil! ‘Zeg wil je niet zo brutaal doen! Zo zeg je dat niet tegen mij.’  ‘Het is maar wat je zelf met je gedachten doet’, krijg ik als antwoord van mijn (eigen)wijze dochter. ..... Precies een van de thema's waar ik mee bezig ben in mijn opleiding (je kunt kiezen wat je denkt en voelt, je bent niet je gedachten). Hmmm hier loopt een kopietje van mezelf rond. Het is natuurlijk geen toeval dat ik dit antwoord (terug) krijg. Van binnen lig ik in een deuk van het lachen, wat een gekke situatie en uitspraken weer! Gelukkig was de discussie snel ten einde en ik zal niet meer ongevraagd haar kleding in de was gooien had ik beloofd, maar of ik dat ga volhouden?  

Heb je last van sombere gevoelens? Veranderingen kunnen soms best lastig zijn om mee om te gaan. Neem bijvoorbeeld je gezondheid, je ouders die geestelijk en/of lichamelijk achteruitgaan, of je werk waar je niet meer welkom bent. Soms blijven mensen hangen in gedachten als: 'Het leven voor… en na… Toen was dit en dat beter, want toen kon ik/hij/zij nog wel … (vul maar in)'. Zo had ik een leven voor en na borstkanker. Aan deze gedachte heb ik me (onbewust) lang vastgehouden en ben ik me daar pas onlangs van bewust geworden. Lotgenoten zullen het ongetwijfeld herkennen.

Cellen vernieuwen zich elke seconde, en dus ben je al niet meer exact dezelfde persoon als een seconde geleden. Je bent ook niet meer de baby, kleuter, tiener enzovoort die je ooit was. En als je straks een bejaarde bent, is je lichaam ook niet meer hetzelfde als nu. Hecht dus niet teveel waarde aan de gedachte 'het leven voor en na …'. Dit is alleen maar een gedachte, meer niet. Je kan er niks aan veranderen, en je verspilt kostbare energie als je er regelmatig aan terugdenkt. Feit is dat het toch niet meer wordt zoals het was.

Bedenk voor jezelf waar je je energie beter aan kan besteden, zoals bijvoorbeeld berusten in het feit, het accepteren ervan, of iets (positief) veranderen aan de situatie. Je hoeft gebeurtenissen niet te vergeten of weg te stoppen, ze zijn natuurlijk wel gebeurd. Maar maak dat stuk vooral niet te zwaar voor jezelf, want daar word je misschien alleen maar droevig van. Probeer niet verkrampt vast te houden aan een gebeurtenis die voorbij is. Alles in het leven verandert continu, dat ís leven. Kijk wat er wel is en maak daar het beste van, dat geeft op zijn minst een beter gevoel! Dit zijn dingen die je allang weet natuurlijk, maar soms is het goed om er nog even bij stil te staan.

Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. De een wordt overvallen door veel korte of lange huilbuien, de ander huilt haast niet. Ik behoor tot de laatste groep kwam ik achter. Het verbaasde me hoe weinig ik moest huilen na het verlies van mijn ouders. Ik begreep mijn reactie in eerste instantie niet helemaal, want ik zag dat mijn broer en zus veel emotioneler waren. Ik was even bijna geneigd er een waardeoordeel aan te hangen: hoe meer je huilt hoe meer het je doet.... Onzin natuurlijk, ik deed het op mijn manier. Ik heb veel voor ze gezorgd en we hebben zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld. Vaak hoefde ik niet eens iets te zeggen, alleen maar bij ze te zijn en de liefde te voelen, vooral de laatste periode voelde ik dit heel sterk. Door hun slechte gezondheid was ik al een hele poos afscheid van ze aan het nemen. Heel bewust ben ik met ze in de weer geweest, wetend dat er een moment zou komen dat ze naar gene zijde zouden gaan. Hun dood had onverwacht kunnen komen maar we hebben bij beiden het 'geluk' gehad dat we het aan zagen komen en we er met ze over konden praten. Hoe bijzonder is dat! De dood heeft me sowieso altijd al geïntrigeerd. Zonder dood geen leven. Ook denk ik weleens aan sommige beestjes die maar één dag te leven hebben. 

Vannacht droomde ik over mijn moeder. Ze was ziek en ik was zo intens verdrietig dat ze dood ging dat ik tranen met tuiten gehuild heb. Ik kon mezelf (eindelijk) helemaal laten gaan. En weet je wat het áller mooiste was? Ik heb uitgehuild in de armen van mijn moeder!! Ik ben zo dankbaar voor het hebben van dromen. Je kan weer even echt bij elkaar zijn. Ik ben dankbaar ook dat ik mijn dromen vaak nog herinner, want dan kan ik stilstaan bij wat me (on)bewust bezig houdt. Natuurlijk was het geen toeval dat ik juist vannacht over mijn moeder droomde, want gisteren hadden we het over ze gehad. Wat was nou het geval? Mijn zus, broer en ik waren gisteren bezig met de laatste handelingen na mijn moeders overlijden afgelopen 22 maart. Ook moest er een datum gepland worden wanneer we het as van mijn moeder kunnen ophalen bij het crematorium. Die van mijn vader hebben we recent in handen gekregen. We wachten tot we het as van allebei hebben en gaan ze dan uitstrooien op dezelfde dag dat we het as van mijn moeder ophalen. Dus we waren onder andere bezig met een datum plannen waarop dit zou gebeuren. Mijn zus had de uitvaartonderneming gebeld en kwam met een eerst mogelijke datum waarop het as vrijgegeven wordt, namelijk 14 mei, de dag dat mijn vader 84 jaar geworden zou zijn. Wonderlijk!

Je zou toch denken dat ik deze foto genomen heb vanwege die prachtige zwanen die aankomen vliegen? Ik zal je eerlijk vertellen ik had die zwanen niet eens gezien toen ik deze foto nam, want ik stond te kijken naar die prachtige zonnestralen. Wouw!

Teken oogjes en een lijfje op een papiertje en we vinden het schattig.

Hoe absurd grappig eigenlijk! 

Ik vind het zo genieten op de vroege ochtend de honden uitlaten in alle rust. Je zou kunnen denken wat valt er dan te beleven? Zo ongemerkt meer dan je denkt...

🌲Tweede Kerstochtend liep ik de honden uit te laten. Het was nog stil op straat zoals op zondagochtend altijd het geval is. Ik zag een vrouw met haar hond richting haar huis lopen, een nieuwe woonwijk met riante huizen. Ze kon haar huis alleen bereiken door eerst een mega groot hek te openen die de hele woonwijk afsloot voor... wie zal het zeggen. Ik liep te denken dus iedereen die daar woont sluit ook zichzelf op achter een hek! Wie kiest er nou voor vrijwillig leven in gevangenschap en dat terwijl je het hartstikke goed hebt. Raar toch eigenlijk als je daar over nadenkt?

Even verderop liep ik door een andere buurt met riante huizen en bij een huis begonnen twee waakhonden in de tuin te blaffen. Godzijdank stond er een hek tussen want ze gingen me toch tekeer. Nou dat is ook "fijn" wonen, elke keer in je eigen herrie zitten als er een voorbijganger langs loopt! En ook “gezellig” voor hun buren die van hun mooie omgeving en rust willen genieten...

Verderop in diezelfde straat kwam ik een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd tegen die haar hond uitliet. Na ons gesprekje liep ze haar tuin in met een kasteel van een huis, een van de grootste in de straat. Ik moest diep van binnen ineens zo lachen! Zij liep in haar knal oranje/gele reflecterende verkeershesje zodat ze duidelijk zichtbaar was voor het verkeer, maar wat was nou de grap? Er was geen verkeer, er was geen hond te bekennen en geen verkeer. Ook de angst die hier regeerde, want stel je voor dat ook haar iets aangedaan zou worden? Jammer dat sommige mensen met zo’n mooi huis in een mooie omgeving zich zo kwetsbaar voelen voor gevaar.

🎄In de gesloten afdeling van het verpleeghuis kwam een vriendelijk ogende man naar me toe. Hij vroeg welke datum het was. Ik zei: '21 december, de eerste dag van de winter'. 'Niet 23 december?' 'Nee 21 december'. 'Oh.. oh..', zei hij bedachtzaam, 'er is iets volgens mij op de 23ste'. Ik dacht aan Kerst dus zei dat het op 25 december eerste Kerstdag is. Hij bedankte me en liep weg. 
Even later kwam hij terug en schoof hij me een briefje onder mijn neus waarop stond: 23 t/m 27 december naar Renee. Hij ging dus uit logeren! Hij glunderde toen ik het voorlas en vroeg snel is het al 23 december? 'Nee', zei ik, 'nog twee nachtjes slapen' (en dat heb ik nog 3 keer herhaald voor hij de kamer uit was😀). Ik vond dit zo aandoenlijk.

Ik liep gisterenavond naar de keuken om even een kop thee te maken. Toen zag ik dat het licht in onze achtertuin aangegaan was en schoof ik het gordijn opzij om te kijken waarom het licht brandde. Toen zag ik deze prachtige egel, zo schattig met een waterdruppeltje op zijn neus! Hij bleef me aanstaren ook al deed ik de keukendeur open om een foto van hem te maken.

Ik wordt hier zo blij van, ik kan me over dit soort dingen zo verwonderen dat ik juist op dát tijdstip beneden kwam! Als ik vijf minuten eerder of later beneden kwam zat hij daar misschien niet meer of ik had ook niet naar buiten kunnen kijken...

Ik was zo niet-slim om op een parkeerplaats bij een winkelcentrum vlak voor een vrachtwagen langs te lopen. Ik liep er zo dicht voor langs dat ik hem bijna kon aanraken. Ik dacht, nee ik was op dat moment overtuigd dat de chauffeur aan het uitladen was en er dus niemand achter het stuur zat. De vrachtwagen startte, schoot een stukje naar voren en direct trapte de chauffeur op zijn rem. Godzijdank, hij had mij gezien! Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde. Gek genoeg schrok ik wel maar drong het toch niet helemaal tot me door. Eigenlijk kon en kan ik nog steeds alleen maar denken wat fijn om te weten dat het mijn tijd nog niet is om te gaan hemelen! En gek genoeg wordt ik hier nog blij van ook, want hoe mooi is dat om te beseffen. Maar OMG het had wel even anders af kunnen lopen, dat besef ik ook wel.

Pas geleden reed er bijna een auto tegen mij aan. Net op tijd trapten we beiden op de rem. Ik bleef heel rustig en zei alleen maar 'oeoeh'. Bijzonder te ervaren dat hersenen zo rustig op een spannende gevaarlijke situatie kunnen reageren. .

Geweldig die moderne uitvindingen om snel en op elk moment van de dag met elkaar in contact te kunnen staan via social media, WhatsApp en sms, maar je moet er ook maar mee kunnen omgaan. Ik merk dat ik dat niet altijd kan en mij er soms aan stoor. 

Herken je dit, dan zet je bijvoorbeeld iets lolligs met een knipoog op Facebook en dan wordt daar veel te serieus op gereageerd. Of krijg je een (goed bedoelde) reactie waaruit blijkt dat de ander je bericht anders opvatte dan je bedoelde. Of je stuurt bijvoorbeeld iemand een berichtje via WhatsApp en daar wordt dan pas dagen later of soms zelfs  helemaal niet op gereageerd. Mijn kinderen schijnen hier minder last van te hebben 'Mam, dat is toch normaal dat niet iedereen (direct) reageert'. Ik stelde in onze gezins App een vraag 'Wie heeft mijn haarborstel gezien?' En dan krijg ik als antwoord: 'Ik niet'. Ja maar dat vraag ik niet, ik vraag wie mijn haarborstel wél ergens heeft zien liggen🤣. Wat heb ik eraan te lezen wie hem níet gezien heeft?  Op Facebook zie ik dit soort antwoorden ook regelmatig voorbij komen. Dat mensen meestal hun mooie kanten laat zien op Facebook (en trouwens daarbuiten vaak ook) daar heb ik geen moeite mee, ik lees sowieso liever over vrolijke dan sombere dingen. Leuk om te ontdekken hoe ik er zelf  in sta, want uiteindelijk moet ik daar het antwoord zoeken: in mezelf.

We leven op dezelfde wereld 

mensen en dieren leven in hun eigen wereld

de dieren in de dierenwereld

de mensen in de mensenwereld

waar ze leven in hun eigen wereld (bubbel) 

dat bestaat uit vele werelden

in gedachten kan je overal naartoe

 fysiek niet

maak zoveel mooie reizen als je kunt

niet omdat het moet maar omdat het kan!

Als ik de honden uitlaat wil ik nog weleens hardop of in gedachten met dieren of (vliegende) insecten praten. Zo ook vandaag toen ik met mijn dochter buiten liep was ik in gesprek met een vogel. Ineens hoor ik: 'mámmm doe normaal' (iets in die trend). Ze vond me weird en dat kon ik me goed voorstellen! Pas op het moment dat ze dit tegen me zei werd ik me er pas van bewust dat ik hardop tegen een vogel zei: 'ja hoor ik hoor je wel'. Ik vind het altijd leuk te kijken of ze op me reageren. We lagen helemaal in een deuk, want ik kan nou eenmaal prettig gestoord doen 😉.

Vroeger toen ik klein was en midden in een atletiek wedstrijd zat was ik ineens foetsie op het moment dat ik aan de startblokken moest verschijnen, want ik zat aan de slootkant een kikker te bestuderen i.p.v. bezig te zijn met mijn wedstrijd. Mijn liefde voor dieren zat er al vroeg in 💞

Mijn oudste dochter had een parttime baan en in haar vrije tijd liet ze regelmatig met mij de honden uit. We bespraken van alles en we hadden het altijd gezellig samen. Sinds kort werkt ze fulltime en ineens realiseerde ik me dat onze uitlaat-momentjes nu verleden tijd zijn. De laatste keer dat we samen buiten liepen wisten we dus niet eens dat dat misschien wel de laatste keer was! Ik wist natuurlijk wel dat dit moment er een keer aan zou komen maar het gemis voelen doe ik pas achteraf. Ik vind dit niks dramatisch hoor, zo is het leven. Door bij o.a. dit soort dingen even stil te staan glipt mijn leven niet ongemerkt door mijn vingers, want daar is het te kort en kostbaar voor. Leven is verandering, continue. 

Give the ones you love

wings to fly

roots to come back

and reasons to stay

 (Dalai Lama XIV)

Ik liep vanmiddag buiten 🌱toen ik werd aangesproken door een dame die bij ons in de straat woont. Ze vertelde me dat ze zich erover verbaasde dat ik elke dag drie keer per dag met de honden buiten loop. Elke dag dezelfde weg dat leek haar zo saai!

Ik loop allerlei routes maar wel door dezelfde buurt(en). En elke keer kom ik weer andere mensen tegen. Regelmatig maak ik een praatje dat telkens over een ander onderwerp gaat. Altijd is de natuur mooi en afwisselend, ik zie nieuwe spinnenwebben, slakken die een fascinerend slijmspoor achterlaten, dood getrapte insecten, insecten die vliegen, reigers, eenden, kuikens, zwanen die opvliegen of landen op het water met veel kabaal door hun grote vleugels, lege eierschil van vogel of eend , de zon, wolken die continu veranderen, blauwe luchten, mist, regenbogen, allerlei soorten papiertjes, plastic zakjes, kartonnen doosjes op straat of in de bosjes, bloemen die meer uit hun knop gekomen zijn dan de dagen daarvoor, mensen die zich voortbewegen op allerlei manieren met elke keer weer andere gezichten, in gedachte, lachend, pratend, strak voor zich uit kijkend, sacherijnig, de ene dag is het koud, dan weer heet, met of zonder wind, mooie of slecht onderhouden huizen, storm, regen..... Heb je nog even? Dus hoezo saai en elke keer weer hetzelfde? 

‘Pfff wat een werk’, ging ze verder ‘nou daar blijf je natuurlijk wel mooi slank bij’. Ze was blijkbaar vergeten dat ze me ongeveer een jaar geleden precies hetzelfde vertelde. Dit zijn haar gedachtes bij het zien van mij buiten met de honden. Leuk toch zulke dingen, want dan heb ik weer iets om over te schrijven, mijn gedachtes zitten vol fantasie!

Soms kan je dingen beter niet weten, want sinds mijn apps van de fitness en stappenteller gesynchroniseerd zijn ben ik verslaafd! Het is zo 'vervelend' (niet) ik moet nu een paar keer per dag kijken of ik van mijn plek gebonjourd ben en zo ja sta ik lager of hoger?  Taraaaaaa ik kwam binnen uit het niets op de 153 ste plek van de minstens 200 leden op de lijst van de sportschool  en schoot ik van het ene op het andere moment naar de 8 ste plek door het synchroniseren. Het is natuurlijk heerlijk ego strelend en ook relatief maar ik heb hier even grote binnenpret om, dat ik dit nog mag meemaken!

Na een paar jaar getobd te hebben met blessures en migraine (waarvan ik tot voor kort niet wist dat het migraine was) kwam ik maar niet waar ik wezen wilde met fitnessen. Na een lange weg bewandeld te hebben van (alternatieve) artsen, fysiotherapie, osteopathie, massages tot aan revalidatie fitness toe, ging het maar niet beter met me en ik was zo teleurgesteld, boos en verdrietig dat ik besloot helemaal te stoppen met fitnessen. Daarvoor in de plaats ging ik aan Qigong doen, een Chinese bewegingsleer, om toch lekker bezig te blijven. Dit is het rustigste dat ik ooit aan lichamelijke inspanning heb gedaan. Ik dacht serieus nooit meer een sportschool binnen te lopen. En zeg nooit nooit, want ineens kreeg ik drie maanden geleden toch weer de geest. Ik verlangde weer naar een bepaald soort energie die ik van fitnessen krijg en om mijn spieren te versterken om nu en later minder blessure gevoelig te zijn. Dingen gebeuren pas wanneer de tijd rijp is en dat is blijkbaar nu!

In het park vlakbij een boom zit een gat in de grond. Daar heeft een plant gestaan, er zitten nog restanten van de wortels. Niks bijzonders, ik weet zeker dat iedereen er voorbij loopt en fietst zonder iets op te merken. Omdat ik sta te wachten op mijn rondsnuffelende hond heb ik de tijd om goed rond te kijken. Ik zie er van alles rondvliegen en hoe langer ik er sta hoe meer bijen ik zie. Zou daar iets zijn?'. Dus ik ga op mijn hurken zitten en ja hoor er zitten een paar bijennesten in de grond! Ik zie in het gat de wortels van een plant die er gestaan heeft en daarnaast twee hoopjes aarde bovengronds. Ik heb geleerd dat bijen dus in de grond hun nest kunnen graven, ik ben even in de zevende hemel, maar wel met beide voeten op de grond. De rest van de weg durf ik eigenlijk niet meer door het gras te lopen, want wie weet wat voor schade ik dan aanricht🌿

Zie je alleen mooie foto's op Facebook/Insta of waar dan ook voorbij komen? Nou, foto's en verhaaltjes zijn (vaak) niks anders dan een momentopname❗ En natuurlijk weten we dit wel, maar toch... waarom zitten dan zoveel mensen zich ongelukkig te voelen achter hun scherm omdat het leven bij anderen alleen maar zo mooi lijkt? Ik zal je uit je droom helpen, want kan de situatie het ene moment ontspannend, héérlijk en mooi zijn het andere moment kan je in een hele andere vibe terecht komen!

Zoals ik vanmiddag: ik stuur mijn vriendinnen een foto van een prachtig uitzicht dat mijn man en ik hadden al zittend op een bankje in een park (foto links). Zoals je ziet we lieten hier onze twee honden uit. Mijn vriendinnen appten terug dat ze het een schilderij-achtige foto vonden en dat was het ook natuurlijk! 'Oh wat zitten wij hier heerlijk 'zen' terwijl half Nederland vandaag op Koningsdag (gezellig dat wel) in de drukke mensenmassa over vrijmarkten loopt te struinen', dacht ik bij mezelf. 
Totdat we verder liepen en onze pup van 8 maanden per ongeluk in de sloot viel, omdat het groen was bovenop de sloot en dit voor hem waarschijnlijk een verlengstuk van het grasveld leek. Het was geen 'schone' sloot maar een van de meest vuile baggersloten helaas. Dit was zijn eerste ervaring met water behalve zijn drinkbak (en maar goed ook 🙄 eens moest de eerste keer zijn). Ik moest hem er uiteindelijk uit sleuren aan zijn riem, maar eerst lieten we hem even aanmodderen, zodat hij goed zou onthouden dat hij dit nooit meer doet! (Hopen we.) 

De rest van de rit naar de auto rolde hij zichzelf over het gras, het jeukte, het voelde in ieder geval niet lekker! Af en toe even langs mijn benen schuren met als gevolg dat mijn broek steeds zwarter en natter werd.... Dus je kan je voorstellen, hij moest de auto nog in getild worden (dus ook mijn jas vies) en eenmaal thuis moest hij de trap op getild worden en daarna kreeg hij een hele lange(!) douchebeurt. Het leek alsof die zwarte drap niet uit zijn haren ging (en dat ging het ook niet helemaal). Daarna moest ik nog de badkamer schoonmaken (denk aan al dat uitschudden), de handdoeken in de wasmachine doen en niet te vergeten mezelf omkleden en schoonmaken.

 En hebben mijn vriendinnen al deze foto's gezien? Nee natuurlijk niet. Ik heb er niet eens de tijd voor gehad of beter gezegd genomen gezien de omstandigheden. Dus wat denken zij tot nu toe denk je? Misschien wel: 'oh wat heeft die Viviënne toch een heerlijk rustige middag gehad in haar schilderij-achtige omgeving'. Nu heb ik weer rust en ga ik ze zo maar eens even de rest van het verhaal vertellen denk ik.....

Bijna elke ochtend lees ik het nieuws van de dag even door op mijn pc. Soms (altijd onverwacht) springt daar iets opvallends uit wat me raakt, iets leuks of zoals in dit geval iets vreselijks. Het stukje waarover ik me opwond ging over de beste World Press Photo 2018. De foto kon ik hier bijna niet plaatsen te akelig maar toch heb ik het gedaan, want dan begrijp je waarover ik schrijf. Brrr en kijk die handen staan stijf van de pijn. Vreselijk!

Ik vroeg me af waarom is deze akelige foto gekozen tot de beste World Press Photo's? Dus ik google 'World Press Photo' om te lezen waar dit voor staat en kom bij Wikipedia* terecht (zie onderaan).  Bij het lezen van de woorden 'prestigieuze fotografiewedstrijd', 'prijswinnende foto's' en 'ontwikkelingen in de fotojournalistiek stimuleren' en 'uitwisseling kennis aan te moedigen' lopen de rillingen over mijn rug. We mogen onze ogen niet sluiten voor het leed in de wereld dat begrijp ik ook wel maar hang aan een foto waarbij iemand voor zijn leven vecht geen PRIJS!

Bij het zien van deze foto kreeg ik een machteloos gevoel, laat staan hoe machteloos het slachtoffer en omstanders zich gevoeld moeten hebben, dus ventileer ik mijn gedachten even hier en ik prijs me tegelijkertijd gelukkig dat we in Nederland onze mening mogen en kunnen uitten, dat ik dit op kan schrijven. Later valt mijn oog op een stukje uit Trouw (geschreven in 2017), waarin onder andere staat hoe er zelfs gerommeld wordt met sommige World Press Foto's. Winnende foto's schijnen al een aantal keren geënsceneerd te zijn (dat betekent: een vorm van fotografie waarbij de fotograaf als een regisseur alles van tevoren in scène zet om volledige controle te hebben over de wijze waarop zijn of haar idee wordt gevisualiseerd.) (Ook) daar zakt mijn broek van af! Ik ben ook maar een simpele ziel, misschien begrijp ik er niks van en zie ik het  verkeerd. Maar toch.. ik snap het soms gewoon niet. 

* "Wikipedia: World Press Photo organiseert jaarlijks 's werelds grootste en meest prestigieuze fotografiewedstrijd World Press Photo van het jaar. Na de wedstrijd worden de foto's bijeengebracht in een reizende expositie die door meer dan een miljoen mensen in 40 landen wordt bekeken. Elk jaar wordt een boek in zes talen met de prijswinnende foto's uitgebracht. Een ander doel van de organisatie is om ontwikkelingen in de fotojournalistiek te stimuleren en de uitwisseling van kennis aan te moedigen. World Press Photo organiseert daartoe seminars, workshops en de jaarlijkse Joop Swart Masterclass."

Ik krijg aan de lopende band e-mails toegestuurd van Super Succesvolle Business Coaches die mij hetzelfde gunnen als zij nu hebben, namelijk een Super Succesvolle Business, heel veel klanten en volgers en veel geld verdienen. Ook op Facebook zie ik dit soort boodschappen regelmatig voorbij komen. Een klein voorbeeldje uit de laatste twee e-mails die ik ontvangen heb:

"Hee hoi Viviënne,

Heb jij een droom?

Een levensdroom. Zoals ik. Ik weet al sinds ik een kind was dat er voor mij iets groots weggelegd was.

Iets groots is vaak life changing. Voor jezelf, maar vooral voor anderen.

Voel je dat?" 

of

"Hi Vivienne,
Ok, je verdient een ton of meer 

En je wilt door.
Alleen de mensen in je directe omgeving
die vinden het wel eens genoeg.
Ze hebben oordelen over jouw drive. 
Ze snappen niet waarom jij nog veel verder wilt groeien. "

Sorry Super Succesvolle Ondernemers, jullie gaan voor het allerbeste, grootse, succesvolste bedrijf, heel veel klanten of volgers, maar ik denk niet dat ik de juiste persoon ben om dit soort reclame (vooral voor je eigen bedrijf) naartoe te sturen. Ik heb een ander droomdoel dat ik aan het verwezenlijken ben waar ik gelukkig van word, wat het tegenovergestelde is als dat van jullie. Ik hou van rust, ik zoek de rust op en heb een prachtig rustig leven. Jazeker, je kan ook gewoon tevreden zijn met..... jezelf! En met een opgeruimde geest met zo min mogelijk oud zeer. En genieten van ont-moeten en de vele andere (kleine) ogenschijnlijk onbelangrijke dingen in het leven. Voor mij is creëren, sieraden maken een heerlijke bezigheid en als ik hier mensen blij mee kan maken wordt ik daar ook blij van, dat zijn (ook) mijn succesjes. Om niet beroemd te zijn, het niet 'gemaakt' te hebben in businessland en niet succesvol te zijn voor de buitenwereld voelt ook fantastisch, echt waar. De mensen om me heen waar ik de tijd voor heb doe ik hier ook een groot plezier mee. Ik voel steeds minder bewijsdrang naar de mensen om me heen (leeftijd speelt hierbij ook een rol) en heb niet zo'n behoefte meer om mee te lopen met de kudde, hoewel lopen? Tegenwoordig moet je hollen en vooral niet stilstaan. En dat terwijl er zoveel te zien is, juist als je stilstaat.

Maar een rustige agenda lijkt wel een taboe voor sommige mensen. Of is het juist omgekeerd dat op (te) hard werken, succes willen nastreven een taboe ligt en zie ik het gewoon van de andere kant? Nou ja, wat het ook is het maakt niet uit, ieder moet zijn eigen dromen kunnen naleven. En ik ben oprecht blij voor jullie, ik vind jullie enthousiasme wel erg leuk! Natuurlijk mag je zoals ik lees in je e-mail 'schaamteloos ambitieus zijn' en ik ben blij dat jullie evenementen uitverkocht zijn! Maar laat mij maar met rust. En nee ik ga me niet inschrijven voor jullie gratis e-book of meedoen aan jullie Online Lifestream Event (om jullie verkoop verhaal aan te horen om vervolgens iets van jullie te moeten kopen wil ik het echte verhaal horen). Ik respecteer jullie ambities en ik hoop dat het mijne ook gerespecteerd wordt. En misschien kan ik jullie juist nog wel eens wat leren? Dat waar het leven echt om draait, wat er echt toe doet voordat je bij de Hemelpoort aanklopt.

Ik doe er goed aan me af te melden bij jullie e-mails, want het is zonde van jullie tijd en energie mij zo'n mail te sturen. Waarom heb ik me ooit aangemeld eigenlijk? Oja dat is omdat ik dacht dat ik anders misschien iets zou missen, een gemiste kans, FOMO..... op succes natuurlijk. Nou bij nader inzien niet dus. Dit is weer een mooie openbaring. Bedankt hiervoor!

Hier een mooi filmpje van Morgan Freeman, geboren in 1937, die terugblikt op het leven en wat echt belangrijk is Zie Hier

Er komt een hele hoop kijken bij gewoon even je hond uitlaten! Er zijn heel wat keuzes die gemaakt moeten worden. Laat ik daar eens even bij stilstaan. 

Vaak heb ik de route die ik ga lopen met de honden al thuis uitgestippeld. Dat gebeurt automatisch. Ga ik nadat ik mijn deur uitstap links- of rechtsaf? Het is wel zo handig te weten welke kant ik uit moet. 

Vaak besluit ik onderweg van mijn uitgestippelde route af te wijken. Wat doet mij dit besluiten eigenlijk? Soms wil ik ineens een korter stuk lopen, want dan moet ik naar de wc of ik voel me vermoeider dan ik dacht. Of ik wil een langere route lopen, omdat het zo heerlijk voelt om buiten te zijn. Of mijn nieuw ingebeelde route ziet er ineens aantrekkelijker uit, helemaal als het zonnetje schijnt. Soms kies ik ineens een andere route doordat ik iemand zie lopen waar ik geen zin heb om mee te praten. Ook voelt het weleens alsof ik gestuurd wordt en die weg gewoon lopen moet en ik geen idee heb waarom dat zo is. En wat ik ook regelmatig doe als ik niet kan kiezen welke kant ik uit zal gaan dan laat ik de hond bepalen naar welke kant hij wil. Dat is dan makkelijk! Het scheelt ook welke dag en welk moment  van de dag het is, want als het ochtendspits is dan lopen de paden die niet direct langs een autoweg of fietspad lopen het rustigst. En het fijnste uitlaatmoment vind ik de zondagochtend, dan heerst er een magische stilte buiten.

Ook als honden poepen moeten er besluiten genomen worden: ruim ik het wel of niet op? Natuurlijk ruim ik het netjes op als het bijvoorbeeld op de stoep ligt en heb ik meestal poepzakjes bij me. Maar ze poepen ook op plekken waarvan ik denk: 'hier kan ik het wel laten liggen' (met al mijn goede excuses) ook al weet ik dat ik verplicht ben het op te ruimen, met alle gevolgen van dien (schuldgevoelens en gedachtes die daar weer bij komen kijken).

Ik loop 3x per dag, reken uit (3x7) 21 keer per week, is (3x30 dagen) 90 keer per maand is (3x365 dagen) 1.095 keer per jaar de honden uit te laten en een hond wordt gemiddeld heel wat jaren oud! En hierbij heb ik de vierde keer, de avondwandelingen, niet eens meegeteld want die doet mijn man! (Grappig te beseffen dat mijn man consequent dezelfde route loopt, de honden op dezelfde plek een voertje geeft en zich in mijn verhaal totaal niet zal herkennen). Dus hoe bijzonder creatief moet je elke keer weer zijn om niet verveeld te raken van je blokje om?! Best bijzonder eigenlijk te bedenken dat het me toch nooit verveeld als je deze rekensommen maakt! Daarom kijk ik graag in het rond, naar takjes, blaadjes, steentjes, mensen, luchten, dieren, auto’s, fietser enzovoort en beleef ik een heleboel. Wat een hoop gedachtes heb ik in de tussentijd al wel niet gehad en hoeveel liedjes heb ik al wel niet lopen zingen! Liedjes die ik vreselijk vind en liedjes die ik leuk vind, moderne liedjes of liedjes uit de ouwe doos. Vandaag zong ik ineens iets van vroeger van Lenny Cuhr... OMG hoe kwám ik erop!! Affijn ook hier zou ik vast nog weer een heel verhaal over kunnen schrijven waarschijnlijk!

Recent kwam er een programma op televisie dat ging over mensen die leefden in een hospice en hun sterfproces. Toen ik deze aankondiging zag staan in de tv gids ging direct mijn hart sneller kloppen en dacht ik dat moet ik zien! Ik ging nadenken over mijn enthousiasme, hoe kan ik toch enthousiast worden van eigenlijk zoiets triests als de dood? Ik besprak het met verschillende mensen en ik kwam er achter dat iedereen daar anders in staat en sommige mensen ook niet geïnteresseerd zijn in de dood. Ik werd me bewust waarom ik het nodig heb om over de dood na te denken omdat ik daardoor intenser leef. Het kan van de een op de andere dag voorbij zijn, dus ik zou zeggen geniet van elk moment! Of maak er op zijn minst het beste van. Toevallig las ik ergens over de site Vereewigd en heb daar mijn verhaal geschreven. Kortom, het is weer een mooie stap in mijn bewustwording over mezelf. Hier mijn verhaal www.vereeuwigd.nu 

Net als bij een baby die geboren wordt staat ons leven (met name die van Don en mij) ook op zijn kop als er een baby hond ons gezin komt verblijden. Een stukje uit deze dag.

Mijn dag begint voor de verandering buiten, met onze zo schattige agossie possie pup uitlaten in mijn pyama en met een prachtig slaapkapsel die alle kanten uitstaat. Daarna ging ik douchen met pup in de badkamer. Hij vond het maar niks want waar was zijn baasje ineens gebleven? 
Vandaag ‘gezellig’ de hele dag regen! Ik liep om de beurt met een hond buiten, niet 3 keer op een dag zoals ik normaal gesproken met een hond zou doen (de vierde keer doet Don altijd) maar ik ben inmiddels de tel kwijt!! Zij gaan meerdere keren per dag uit en we weten nooit wanneer we weer naar buiten moeten ‘rennen’, want de een is incontinent en de ander is nog niet zindelijk. En eentje die ‘normaal’ vier keer per dag uit gaat😅. Een die met lopen haast niet vooruit komt, eentje die onderweg gaat zitten en helemaal niet lopen wilde vandaag en eentje die normaal mee liep😅. En maar hosen ondertussen, hondenweer!
Binnen worden we af en toe uit het niets aangevallen en hangt ons schattige wollige pupje in een broekspijp, we glijden uit door de urine of we struikelen over los lopend wild. Oppassen de hele dag want er kan een hap uit de keuken kastdeur genomen worden, soms is de bank doelwit of de houtblokjes uit de plantenbak (die inmiddels verhuisd is) en alles wat we rond laten slingeren op de grond. Dus ben ik continu op mijn hoedde of iedereen zijn bulletjes opgeruimd heeft! En gisteren hoorde ik ineens krrrrrrgt en was mijn goeie jas aan de beurt, er bleef even een scherp tandje in hangen...
En tussendoor gaan mijn wasjes, huishoudelijke klusjes en alle andere dingen gewoon door natuurlijk.
Begrijp je dat we zeggen als hij even rustig ligt te slapen en er komt visite om de kleine te bewonderen: ‘🙏🏻laat alsjeblieft even rustig liggen!?
Komende week gaat Cailean zijn eerste pup les beginnen bij de hondenschool . Daar kan hij ook lekker dollen met leeftijdsgenootjes. Daar kijken we naar uit!
Gelukkig slaap ik ‘s nachts redelijk goed door zodat ik (nu zou ik willen schrijven: de volgende dag er weer fris en fruitig tegenaan kan!) maar de waarheid is dat ik doodmoe opsta met de gedachte in mij achterhoofd: ach het is maar tijdelijk dat mijn wereld op zijn kop staat. 
Dus zie je af en toe een foto voorbij komen van een schattig pupje en denk je “agossie possie!..”... weet dan ook een welopgevoede hond krijg je niet vanzelf!

Zitten we in de dubbeldekker bus ritje door het práchtige Stockholm. Zit er een Indiase tiener naast me aan de overkant van het gangpad en eet een zakje chips waarop Churros (deeg met suiker) staan afgebeeld. Deze ken ik niet, alleen de vers gebakken Churros. 'Oh Chels kijk een van mijn lievelings snacks, ik zou deze wel willen proeven!' Oh dat wilde ik echt zó graag! En ik grap nog naar haar 'zal ik het gewoon vragen?' Maar nee natuurlijk doe je zoiets niet. 

Een poos later krijg ik per ongeluk een hand met de zak Churros in mijn gezicht. Per ongeluk want ze wilde dat aan haar familie die een stoel achter ons zitten aanbieden. Het meisje bied haar excuus aan. Ik grapte in het Engels 'oh ja lekker dank je'. En prompt zegt ze 'wilt u er ook een paar proeven ze zijn erg lekker'. Chelsey laat er geen gras over groeien en zegt direct 'doen mam!' Dus die kans liet ik niet voorbij gaan😄 Nouja hoe is het mogelijk!!
Ze waren niet echt lekker helaas....nouja maar goed ook, anders zou ik misschien nog stad en land afzoeken naar die dingen.😂

Lopen Chels en ik een poos door schiphol en merk ik op hoeveel mannen naar haar (om)kijken, niet normaal. Zelf schijnt ze het niet zo te merken, ze is er vast aan gewend😄. Op een gegeven moment besluit ik het tegen haar te zeggen. Grijpt ze me vast in de houtgreep, met een arm om mijn nek en hoofden tegen elkaar zegt ze: hou ik je toch vast mam dan zien ze jou ook  Ze kan zo grappig zijn die lieverd!😂

Vandaag heb ik mijn eerste schooldag van het Healing jaar erop zitten. Dat gaat over bewustwording en healen met energie.  Genoten! Biedt de docent op een gegeven moment iedereen een bakje vol Jaspis edelstenen aan waaruit iedereen er een mocht pakken. Ik mag er als eerste een uitkiezen en ze lijken allemaal best op elkaar. Nadat ik de mijne eruit heb gevist zegt ze 'Oh dat is een kraal, de enige die ik erin heb gedaan'. Toevallig? Ik maak sieraden (en had niet gezien dat het een kraal is).

Kleur is emotie. Het onderwerp deze les ging over de kleur bruin, aarden en veiligheid. We moesten allemaal van thuis iets meenemen wat we mooi vonden dat bruin van kleur was. Ik dacht thuis 'bah lelijke, saaie kleur!' en het kostte me moeite iets te bedenken dat ik überhaupt in die kleur had. Ja ik heb een bruine ochtendjas. De hele week was ik aan het twijfelen of ik deze mee zou nemen. Op het laatste moment besloot ik die niet mee te nemen, want ik vond het te groot en ook wel raar om dit mee te nemen. Het was mijn eerste les, ik kende immers nog niemand. Het werd mijn bruine handtas. In de les werd ik mij ervan bewust dat het wel dingen waren die ik vaak dichtbij me draag en die voor mij belangrijk zijn! En juist die dingen waren uitgerekend 'mijn saaie kleur' bruin! Wat een mooie ervaring. Dit is dus een stukje bewustwording wat deze les me opleverde. Kleureigenschappen van bruin zijn: stabiel, natuurlijk, alledaags, solide, betrouwbaar, behoudend, samensmelting van de natuur.

Aan het eind van de ochtend haalde ik mijn vader op uit het verpleeghuis waar hij nog niet zo lang woont en zouden we gezellig op visite gaan bij mijn moeder. De woning waar hij altijd gewoond heeft. Dit was de eerste keer na na zijn verhuizing dat hij daar weer kwam. Aansluitend zouden we bij de dagopvang langs gaan waar hij voorheen naartoe ging. Toen ik het verpleeghuis in liep zat mijn vader in de kring, tussen lotgenoten. Ze hadden een stok in hun handen waar mee ze de strandballen naar elkaar konden slaan. Ik liep naar mijn vader en tikte op zijn schouders, als een klein kind zo verrast begroette hij me. Hij was blij dat ik hem kwam halen. Ik zette zijn rollator klaar en de vrouw naast hem trok me aan mijn arm, ze zei "is dat mijn rollator? Die heb ik nodig". "Nee mevrouw deze rollator ernaast is van u", zei ik. "Oh gelukkig" antwoordde ze gerustgesteld. "En komt u mij zo ook halen? Ze hing al half uit haar stoel om met me mee te lopen. "Nee niet ik, maar er komt straks wel iemand anders u ophalen" verzon ik ter plekke. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, ze was zichtbaar opgelucht.

Het was een kort autoritje naar mijn moeder, met vooral een hoop werk! Rollator in de auto tillen, de rolstoel bij mijn moeder halen (ze woont in een flat) om mijn vader daar vervolgens in te zetten. Hij is slecht ter been en kan nauwelijks bewegen. Maar gelukkig kán hij nog bewegen en kan hij daarom nog mee. Eenmaal aan de koffie vroeg hij om de zoveel minuten "ben ik hier eerder geweest? Heb ik hier gewoond?". Op een gegeven moment zag ik een blik in mijn vaders ogen en dacht ik te zien dat hij het wéér ging vragen. Dus snel stelde ik dit keer zelf de vraag "heb ik hier gewoond?" Hij keek me aan en begon te lachen, want inderdaad ik betrapte hem onverwacht op die vraag, hij wilde hem net toevallig gaan stellen. Veel meer zinnigs kwam er die middag niet uit, hij was alleen bezig met wat hij herkende en met wat hij allemaal niet herkende, dat hij van zijn situatie niets begreep en dat oud zijn niet meevalt. En als ik met mijn moeder te lang in gesprek was dan leek hij al snel af te dwalen naar dromenland en vielen zijn ogen dicht, want hij kon het allemaal niet volgen. Maar we zaten hier voor hem dus dat liet ik niet te vaak gebeuren. Mijn moeder zag dat niet. Na een boterhammetje gegeten te hebben zijn we koffie gaan drinken bij de dagopvang. Hij herkende het daar niet echt, maar dat mocht de pret niet drukken, want hij was een dagje op stap. Het was allemaal best vermoeiend en voordat hij in slaap viel zette een van de begeleiders hem snel tussen de andere leeftijdgenoten achter het bord Rummikup. Met hulp kon hij even meespelen. Eenmaal terug in het verpleeghuis dacht ik hij zal wel moe zijn en naar zijn kamer willen, maar nee hoor hij wilde gezellig  in de woonkamer gezet worden tussen de andere bewoners. Vlak voor ik naar huis ging vroeg ik hem of hij een fijne dag gehad had. Hij keek me een beetje ongemakkelijk aan en zijn antwoord was "Geen idee, heb ik wat gedaan vandaag?'

Op de terugweg naar de uitgang kwam ik op de gang een leidster van de gesloten afdeling tegen met een dementerende vrouw aan haar zijde. Ik moest haar wat vragen en terwijl we stonden te praten zag ik dat de oude dame wat wankel op haar benen stond dus pakte ik automatisch haar andere hand vast. Na een paar minuten zetten we haar op het bankje dat vlakbij ons stond. De vrouw liet mijn hand niet los en gaf me een paar lieve handkusjes. Zo vertederend. Respect voor de mensen die met ze werken! Toen ik moe in de auto terug naar huis reed vroeg ik me teleurgesteld af of ik alles voor niets ondernomen had. Maar diep in mijn hart wist ik wel beter, hij had genoten in het moment en was weer dankbaar zoals altijd. In het verkeer gingen mijn gedachten alle kanten op en realiseerde ik me dat ik nu weer in een andere wereld terecht was gekomen, die van het snelle verkeer. Waar ook iedereen in zijn eigen wereldje leeft. En hoop ik dat de meeste mensen zich realiseren wat ze nog allemaal kunnen, gewoon omdat het kan. 

Gewoon even stilstaan bij....

Zucht... en dan gaan we weer... een volgende periode afsluiten! Soms heb ik er niet eens erg in maar als moeder ga je automatisch met je kind(eren) mee naar een nieuw tijdperk. Logisch ook. Dit keer is het eindexamen MAVO afgesloten, tenminste dat hopen we! Eerst maar zien, dan geloven. Het ene kind fietst er zo doorheen en het andere kind houdt je in spanning. Van deze laatste heb ik er hier twee van de drie rondlopen (lijken ze toch nog een beetje op hun moeder). Elke dag werd onze dochter opgehaald, vier jaar lang, door haar klasgenoot. Hij, die haar door een moeilijke periode in haar puberleven heeft gesleept toen het even allemaal wat minder goed ging. Hij, die trouw bijna elke ochtend aanbelde, die ik binnen liet en even gezellig een praatje mee maakte. Ik vond hem zo schattig. Dit ben ik ook ineens kwijt. Niet dat dat erg is, maar toch... ik moet even tot me door laten dringen dat dit ook voor mij voorbij is. 

En mijn dochter die elke ochtend werkelijk niet uit haar bed kon komen, frustrerend ! Als ik er zo boos (lees wanhopig) van werd dan dacht ik 'zoek het maar uit, kom maar te laat op school'. Maar dat duurde niet langer dan een dag, want dat kon ik niet over mijn moederhart verkrijgen. Ik, die elke dag brood op haar kamer bracht, omdat ze nog maar kort de tijd had om zichzelf op te maken. Natuurlijk kon ik ook hierbij denken 'je bent oud genoeg smeer je brood maar zelf' (dat had ik ook vast gedaan als ik 

's ochtends vroeg weg moest). Maar dan wist ik al wat er gebeurde, leerde de ervaring, dan ging ze gewoon zonder eten naar school of met een onbelegde boterham of erger nog zonder wat te drinken! Ik kon ook dat niet langer dan een dag aanzien mijn hart smolt. Ik kan een watje zijn zo simpel is het en niet opvoeden hahaha.  Ach ja, dacht ik dan, het is allemaal tijdelijk! Dus hoe leuk is dat ook wel weer, beleef deze periode. 

Toen kwamen de examens.... en toen kon mijn benjamin gewoon op tijd wakker worden (volgens mij had ze het zelf niet door en ik zei er maar wijselijk niks over)! Gewoon haar ontbijt maken! En als klap op de vuurpijl ook nog op tijd naar school! Jazeker dit alles uit haarzelf! Dus ik maak me ook bij haar geen zorgen verder, het zijn allemaal tijdelijke puberale ongemakken en die komen altijd weer goed. Dit is bij onze oudste en middelste dochters gebeurd dus nu ook bij onze jongste telg.

Fijn als ze ouder wordt dan gaat ze, als ze een rijbewijs binnensleept, op de scooter of met haar auto en dan heb ik mijn elektrische fiets weer voor mezelf! Die ging natuurlijk zo lekker snel... 'voorruit neem hem maar mee', zei mijn smeltende moederhart bijna elke ochtend. Ze zijn er gelukkig alle drie lief en zelfstandig bij gebleven, want we hebben hier gelukkig ook een tegenhanger, hun vader, die roept 'regel je zaakjes maar zelf!' Ik ben benieuwd hoe we de komend periode gaan ervaren. De dames wonen allemaal nog thuis en dat is nog even zo genieten, want voor we het weten vliegen ze allemaal uit en gaan we wéér een nieuw tijdperk tegemoet (het opa en oma tijdperk?). Maar zover zijn we nog (lang) niet gelukkig. Het enige wat ik niet zal missen te zijner tijd als ze de deur uit zijn is de vreselijke hoeveelheid wasgoed en rommel en daar verheug ik me op! En wie weet... ga ik dat zelfs nog missen.